Laure, again

for English, scroll down

De Laure jurk moet ik jullie niet meet voorstellen na mijn vorige bericht, en misschien zagen jullie ‘m ook wel her en der verschijnen op het wereldwijde web. Moeilijk is dat niet, zo’n pareltje als het is! Ik maakte dus al twee jurkversies met een qipao kraag, maar die strikkraag, ooooh… ook zo schoon!! Omdat de voorbije zomer me geleerd heeft dat Sia eigenlijk vaker shortjes met bloesjes draagt dan jurkjes, repte het idee om van die strikkraagjurk gewoon een bloesje te maken. En gezien de vreselijke blinde rits toestanden van de vorige keer, leek een knopenpad op de rug me ineens toch ook wel eens iets anders 😉

dsc_0014

Dus zo gezegd zo gedaan. Lang moest ik ook niet nadenken over een stofje, want dit prachtige stofje van bij  Mondepot, van Lucy Has a Secret, lag naar mij te lonken 😉 Glanzend, vederlicht, met een beetje reliëf, en met diertjes die kriskras door mekaar staan, what’s not to love? 😉 Ik weet alleen niet helemaal zeker of het wel zo kindvriendelijk is, want het ziet er ietwat fragiel uit. Maar kom, time will tell… 🙂

dsc_0045

Ik was niet zeker genoeg van mijn stuk om gewoon maar wat te doen voor de rug, dus nam ik het patroon en de uitleg van de Ishi jurk erbij, eveneens van Straightgrain. Die maakte ik al eens met een knopenpad op de rug, dus daar kon ik naar teruggrijpen. Eigenlijk kwam het erop neer dat ik bij beide zijden 4cm bijtekende voor de buitenstof, maar niet bij de voering. De voering, eveneens de effen double gauze van bij de vorige jurkjes, liet ik bewust wat korter, zodat die zeker niet zou komen piepen.

dsc_0022

Ook bij deze blouse waren de foutjes talrijk. Erg geconcentreerd ben ik precies niet, mijn hoofd zit soms een beetje te vol denk ik, om helemaal logisch na te kunnen denken. Logica, nooit m’n sterkste kant geweest 🙂 Ik mat bv. niet na tot waar het voorpand zou komen en voegde gewoon 2,5cm naadwaarde toe. Dat bleek nog aan de korte kant, dus heb ik als oplossing een heel boordje aangenaaid om het te verlengen. Ik vind het wel nog iets hebben, al is het achteraan redelijk slordig.

Ik had wel de striklinten verlengd met 4cm, net zoals de achterpanden, maar had beter eerst eens gelezen in de handleiding, want dat was helemaal niet nodig. Ik raakte ook een knoopje kwijt, maar na heel wat gevloek bleek dat gewoon nog in het knoopsgatvoetje te zitten. Een van de knoopsgaatjes was eerst naar de verkeerde kant genaaid, oeps. En last but not least vind ik dat de versteviging van de strikkraag te zwaar is waardoor de strik eigenlijk niet mooi valt. Mijn vlieseline was op, dus had ik hier in een winkel gevraagd naar lichte versteviging, en dit meegekregen. Niet licht genoeg dus. Jammer maar helaas.

dsc_0005

Enfin, om dus maar te zeggen dat dat hier allemaal echt niet zo vlotjes gaat als het misschien lijkt 🙂 Ik weet nog dat ik een hele tijd geleden (en nu nog soms vaak…) altijd zo vol bewondering was voor anderen, die nooit leken te sukkelen zoals ik. Nu troost ik mezelf met de gedachte dat dat waarschijnlijk allemaal ook wel een beetje de schijn is en dat ik heus wel niet de enige zal zijn die nu eens veel en dan eens wat minder sukkelt 🙂

Los van al die foutjes, zijn we in elk geval toch wel blij met deze blouse, en ben ik best content over hoe ik het ervan af heb gebracht met deze ‘hack’. En ook Sia was er blij mee, zoals -eerlijk is eerlijk- ze eigenlijk wel bijna altijd is. Op dat gebied heb ik met haar geen klagen! Kleine zus, dat is een ander paar mouwen 🙂

Zo, dat was het voorlopig voor de Laure jurk. Vrijdag kunnen jullie mijn versie van de Lena jurk zien, een gloednieuw èn gratis patroontje van de superleuke en redelijk nieuwe (maar zeker te volgen!!) blog Wensje, dat ik mee mocht testen. Intussen kan ik starten met het testen van een nieuw patroontje voor Coffee+Thread, de Polina jurk, en ben ik de eerste stapjes aan het zetten voor mijn uitdaging voor de sew challenge (zie hier mijn eerste deelname). Eens dat allemaal voorbij is, ga ik eventjes naaigewijs uitrusten en me terug even focussen op ons familieblogje over ons leventje in de USA. En op het leven zelf, dat ook…  Maar voor nu dus tot vrijdag 😉

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon/pattern: Laure dress (hack) – Straightgrain 
stof/fabric: Lucy Has a SecretMondepot (uitverkocht helaas…)

 

I guess I don’t need to explain to you the Laure dress, after my last blogpost, and maybe you did see this pattern popping up all over the internet already. Wouldn’t be surprising given the beauty it is! I already made 2 dresses with a qipao collar, but since I was also so much in favor of the pussy bow, I wanted to make one of those too. However, Sia wore maybe more shirts with shorts last summer than she wore dresses, so I wanted to make a shirt rather than another dress. And since my blind zipper experiences lately weren’t that good, I wanted to use buttons to close the back instead of a zipper again. I didn’t dare to just start doing something, so I used the pattern and tutorial of the Ishi dress, also by Straightgrain, to make it. It actually all boils down to adding 4cm to each back pannel of the outer fabric, but not to the lining. I also let the lining shorter than the outside, so that it wouldn’t come peeping underneath the shirt.

I chose a gorgeous fabric I bought at a Belgian online fabric shop called Mondepot, a fabric from the also Belgian clothing brand Lucy Has a Secret. It has a luxurious shine on it, is very light and has a perfect drape, a little structure, and animals criss cross all over the fabric. What’s not to love about it? For the lining I used the same double gauze solid as for the Laure dresses. I admit I doubt whether it is very childfriendly, but time will tell… 😉

As I so often do, also with this shirt I made several mistakes. For example I didn’t measure the front panel, to see how long it would be, although I did add a bigger seam allowance. But it still wasn’t really long enough, so I added a border. It still looks nice in my opinion, but a bit messy on the back though. I did however lengthen the collar pieces, only to find out that it wasn’t necessary and I had to change them again. I seemed to have lost a button, only to find it after a long search back on the buttonhole sewing foot. I also sewed one buttonhole wrong. And last but not least I find the interfacing for the collar and bow to be too heavy, so that the bow doesn’t have the drape it should have. I don’t know anything about pellon and other interfacing used here in the USA, so just asked a light interfacing i the sewing shop. Too bad it isn’t exactly what I wanted after all. All this just to say that most things don’t always go as easy as they look. I used to admire so many others, thinking I was always struggling, but now I comfort myself with the thought that I’m pretty sure I’m not the only one who makes (many) mistakes…

Besides those ‘details’ both Sia and I love the shirt. Although I must admit Sia isn’t difficult to please. Something that can’t be said of her little sister 🙂

So this will be it for the Laure dress for now. This friday you can see my version of the Lena dress, a brand new and free pattern by the relatively new but really very nice blog Wensje (which is Dutch for ‘little wish’).  I am about to start testing the newest pattern of Coffee+Thread, called the Polina dress, and then I’m preparing myself for the second edition of the sew challenge (here you can see what I made for the first edition). Busy weeks here, so after that I’m going to push the sewing pause button and concentrate on my other blog, about our life here in the USA for a little while. And on life itself… But for now: see you friday? 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated!

 

Unicorn Veritas Cape x2

for English, scroll down 

 ’t Is hier triest gesteld, ik geef het gewoon maar meteen toe. Ik ben in een soort van sorry-therapie (met dank aan Sas en Sara :-)), wat zoveel betekent als dat ik moet stoppen met al mijn ge-sorry voor vanalles en nog wat. Dus ik zou zeggen ‘sorry’ maar ik bedenk me en slik het weer in. Het ontbrak me aan tijd en zin, en ik stak mijn tijd liever in het naaien zelf dan in het bloggen (en zelfs blogs lezen, oeps…). Naaien is, in Amerika nog meer dan vroeger in België, een soort therapie. (Ik las trouwens onlangs deze prachtige blogtekst over naaien als therapie…en zoveel meer). Het naaien is voor mij vaak het enige moment waarop mijn hoofd eens leeg wordt en ik ènkel maar bezig ben met datgene dat er gemaakt wordt. Pure me-time, net wat ik nodig heb. Dus nee, ik zeg geen sorry. Nah.

Hoewel ook de naai-tijd schaarser is dan ik zou willen, heb ik toch niet stilgezeten. Als de bloggoesting  en -tijd wat aangewakkerd wordt, zullen er dus nog een stapeltje naaisels hier voorbij komen: een Louisa jas, een Kielo wrap dress, een broekje uit de knippie, babydekentjes, een babyjasje, en prinsessenkleedjes.

lilliepawillie_veritas-cape-30

Maar nu eerst deze naaisels: mijn 2 Veritas Capes, een recent patroon van Heidi & Finn, dat nog recenter ook in een damesversie beschikbaar werd gesteld, èn in een gratis poppenversie. Ik zag de testversies van deze cape opduiken in een Amerikaanse facebookgroep, en wist meteen dat ik deze wilde hebben, èn dat ik ‘m in een stofje van Eva Mouton wilde maken. De cactussen heb ik gebruikt in een nog te bloggen broekje, de paardjes heb ik nog liggen, maar ik wilde eigenlijk het liefst van al de ‘unicorn‘. Ah ja, een ‘unicorn‘, zelfs Sia kan dat al zo schoon zeggen (ze heeft het zelfs aan haar Belgische klasgenootjes verteld tijdens haar bezoekje aan haar vroegere klasje!), en wie is er nu niet helemaal zot van die magische dieren? Slechts 1 klein probleempje echter… Ik had die stof niet liggen, en kon ze bovendien bijna nergens nog online vinden in voldoende hoeveelheid. Maar gelukkig heeft wat google-volharding me toch aan de laatste 2 volle meters kunnen helpen in een Nederlandse webshop Ansje Handmade 🙂 En mijn allerliefste mama heeft die naar mij opgestuurd, samen met nog wat andere leukigheidjes 🙂

lilliepawillie_veritas-cape-9lilliepawillie_veritas-cape-4

Ik dacht met die 2 meter één cape te maken, maar ik kreeg er twee uit (maatje 3j en 5j)! Weliswaar door een andere voering te kiezen, èn doordat ik ongewild een fout heb gemaakt in de kap… Ik wilde eens zien of jullie het zouden zien, maar ik blijk (onbewust!) geen enkele foto te hebben waarop je ’t echt goed kan zien. Laat ons hopen dat dat betekent dat het misschien ook niet zo opvalt 🙂

lilliepawillie_veritas-cape-93lilliepawillie_veritas-cape-94Ik had de kap vooraan in het midden (in de hals dus eigenlijk) moeten spiegelen en in één deel moeten knippen, zodat er geen lelijke naad zit vooraan. Zeker met een print als deze is dat toch wel echt een spijtige zaak, die fout. Maar ach, hopelijk werkt de magie van de eenhoorns en zorgen ze ervoor dat niemand dat ziet 😉

Het patroon voorziet eigenlijk een voor- en achterpand in twee delen, en heeft ook nog een heleboel opties voor dierenoren of tanden of … toe te voegen, zodat het ook ideaal is om een of andere verkleedoutfit mee te maken.

NEW Veritas cape poncho pattern and tutorial 12m-14y  holiday jacket  coat bolero PDFIk koos ervoor om dat in deze stof allemaal achterwege te laten en het uit één deel te maken. In plaats van een kap kan je ook een hoge kraag kiezen trouwens, ook heel schoon! Check zeker de foto’s die je in de facebookgroep van Heidi & Finn kan vinden, tonnen inspiratie!! Zelf vind ik het ook wel leuk dat de cape een echte mouw heeft, gewoon door ‘m dicht te naaien (het kan ook met een knoop) op een klein plekje. Dat houdt de cape dicht en dus ook warmer, zeker bij spelende kids niet geheel onbelangrijk.

Zoals jullie misschien zien, hadden de kids veel plezier tijdens de fotoshoot, die helaas vooral overbelichte foto’s opleverde. We wonen eigenlijk vlakbij het grote Washington DC, maar toch hebben we het gevoel midden in het groen te zitten door de vele bomen en natuur rondom ons. Heerlijk vind ik dat. In de herfst zien we hier een prachtig schouwspel van kleuren overal. Enige minpuntje is de megahoeveelheid herfstbladeren en dennennaalden, maar op regelmatige tijdstippen worden die opgehaald door een dienst van de staat, als je ze bijeen blaast of laat blazen. Het is wel te zien aan de hoogte van de stapel bladeren dat dat bij ons dringend nodig was 🙂 Maar die stapel bladeren was een ideale mini-speeltuin-voor-even!

lilliepawillie_veritas-cape-15lilliepawillie_veritas-cape-14lilliepawillie_veritas-cape-13

Sia is trouwens steeds beter in het ‘poseren’, zo lang ik maar niet vraag om te lachen 🙂 Zie eens hier, ons serieus model 🙂

Rosanne daarentegen, die neemt liever foto’s, deze keer althans. Ze had mijn statief ontdekt en heeft de hele tijd zelf, zeer serieus en al, staan “fotograferen”!

De capes zijn een echt succes. Ze worden eigenlijk vaker binnen dan buiten gedragen, merk ik, maar dat doet er niet toe. Gedragen worden ze 🙂 Een aanradertje als je ’t mij vraagt! Sia gaat er bijna van vliegen…

lilliepawillie_veritas-cape-27

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

patroontje/pattern: Veritas cape Heidi & Finn
stof/fabric: Eva’s Unicorns – Ansje Handmade (uitverkocht daar, misschien elders nog wel te vinden?)
lining: roze sweaterstof –mondepot (uitverkocht)

Things are being a little too quiet on this blog lately… I would say sorry about that, but my sister-in-law and one of my dearest friends are trying to teach me to say less sorry, so I won’t say it here 🙂 Instead of writing (and reading!) blogs and things like that, I chose to spend my precious time on sewing, something that really feels like therapy to me, even more in the USA than it was in Belgium. It sometimes seems to be the only time when I can empty my head completely and focus only on the project I’m working on… (By the way, I recently read this moving blog about how sewing can save you, I’m clearly not the only one who has the same sort of feeling about sewing !)

So I spent my free time mostly on sewing, which means I have quite some projects still to share here: a Kielo wrap dress, a Louisa Coat, baby blankets, a baby coat, a pair of pants, and even the Halloween costume dresses of the girls. But for now I want to show you my 2 Veritas Capes, one of the most recent patterns of Heidi & Finn. In the meantime she also has this pattern for women and even a free doll cape pattern! I saw a few examples of the cape for children in an American Facebook group and immediately wanted to sew it myself. I even knew I wanted to do that in this fabric, although I did have to search the web to find enough of it left. Luckily there was a dutch webshop who still had it, and my dear mom who sent it to me 🙂 I am so much in love with this unicorn fabric, designed by Eva Mouton for About Blue Fabrics, formerly known as Bambiblauw fabrics. One of Belgiums finest fabric brands, I must say…  Did you know there is an american webshop who sells a few of these? It’s Eldfluga by Elisa, owned by a belgian lady named Elisa. She’s still starting up, but I’m pretty sure that in a few months she might have an excellent choice of belgian/dutch/european quality fabrics!

I thought I would need the full 2m (about 2,2 yards?) for 1 cape, but managed to make the 2 capes out of it, in sizes 3y and 5y. I must admit it was also partly because I made a mistake on the hood: I had to mirror the pattern piece and cut it as 1 piece, but I didn’t read the instructions carefully and had missed that, so ended up with an (ugly) seam right in front of the neck (of the hood)… I just hope the unicorn magic does its trick and nobody notices it… 🙂

The pattern is designed to have a front and back panel in 2 pieces, but because of the print I cut it in 1 piece, which is totally doable too. The lining of hood and cape was done in a pink sweater fabric. The pattern offers many options, also to make animal ears, teeth, and many more. Make sure to check out the Heidi & Finn Facebook group for loads of inspiration!

We had a lot of fun during the photo shoot, as you can see. We love the fact that even while we are living so close to Washington DC, we feel like we live in the middle of nature, because of all the trees. The downside is that we have huge piles of leafs in autumn, but every downside has an upside, being that these piles of leafs make a fantastic playground item for once 🙂 Sia likes to pose, as long as we don’t ask to smile. Rosanne on the other side, found my tripod and used it as a camera 🙂

The capes have been a huge success so far, the kids have been wearing them a lot, even mainly inside the house. So if you’re looking for a fast and rewarding sewing project, you might want to consider this one!

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated

poezeportemonneetje (pin it make it #5)

Ik geef het toe, de ‘pin it make it’ uitdaging, gelanceerd door Lies van Liesellove, waarvan ik het doel al een beetje aangepast had door niet elke week maar tweemaal per maand iets gepind ook effectief te willen maken, loopt niet helemaal gesmeerd. Ik had er intussen al 6 moeten hebben eind maart, maar presenteer jullie nu pas nummer 5. Nummer 4 zullen jullie niet meteen terugvinden, maar dat is mijn trouwkleedje, aangezien ik al meerdere Jessy jurken gepind had om het ooit ook eens zelf te maken. Maar ik had geen zin om dat bij de titel van die blogpost te vermelden 🙂
Ik weet ook niet zeker of ik na april aan 8 ga geraken… Misschien moet ik me maar eens op mijn recepten-bord ‘smijten’, om het wat haalbaarder te maken. Want veel wordt er niet meer genaaid. Er wordt gewerkt, ingepakt, geregeld, gepland, gedacht, getreuzeld, afgesproken, gebeld, opgezocht, rondgereden, … Onze sociale agenda is extra gevuld, om zoveel mogelijk mensen nog eens te kunnen zien. Voor naaien en creativiteit heb ik helaas weinig tijd over. En dat zal niet direct veranderen, want eens we verhuizen duurt het zeker een maand eer mijn stofjes en naaimachine voet aan wal zetten in Amerika. Misschien wordt het hier dus de komende (twee?) maanden wat stiller dan anders. We zien wel…

Maar voor nu: back to business! Nadat ik een heel aantal maanden geleden mijn kleingeldportemonneetje liet liggen in Planckendael, was het een beetje behelpen met kleingeld. In mijn jaszakken, in mijn werkrugzak, in mijn handtassen, overal staken wel wat centen. Maar handig was dat niet. Hoog tijd dus voor een nieuw portemonneetje, eentje dat ik zelf wilde maken. Via pinterest zocht en vond ik vanalle bruikbare tips op mijn bord ‘tassen en zakjes’, zoals deze pin, deze, deze, en zo kan ik nog wel even doorgaan… Ik zou zeggen: neem gerust zelf een kijkje 😉 Maar toen viel mijn oog op dit etui’tje  in het (eenmalige?) tijdschrift ‘We Love Winter’ (van de makers van Flair):

IMG_40071 IMG_4006

Tja… een schattig portemonneetje, een poezekopje, en een potentiële zelfmaker: dit moest ik proberen! Nu moet ik dus zeggen dat ik nog nooit -als dus echt in ‘nog NOOIT’- een ritstasje heb gemaakt, nee zelfs nog nooit een gewone rits ergens heb ingezet. Toch een kleine uitdaging eigenlijk.

Ik vond een geschikt, streelzacht stofje van Furore, gekocht bij mondepot, en een bijpassend effen zalmroze katoentje van Soft Cactus voor de voering. Ik gebruikte de handleiding van de blog handmade Mieke. Zag er eenvoudig uit, en waarschijnlijk was het dat ook, maar ik ben er desondanks toch in geslaagd om ergens de mist in te gaan helaas. Ik denk dat ik de uiteindjes naast de rits te kort heb afgeknipt of zoiets, ik heb eigenlijk geen idee. Maar ik kon die kantjes dus niet goed keren, met als resultaat geen rechthoekig portemonneetje, maar een soort trapezium of zo.

1 DSC_0060

1 DSC_0031 (2)

Het is in feite een geluk bij een ongeluk dat dat eigenlijk niet misstaat bij een poezesnoetje, waardoor ik hoop dat het eruitziet alsof het zo bedoeld was. Maar helemaal ideaal is het niet, en het stoort ook bij het openen en dichtdoen van de rits, wat niet zo vlot gaat als zou moeten. On the other hand: ik zal nu wel twee keer nadenken vooraleer ik wat kleingeld wil pakken om iets uit de automaat te gaan halen of zo 😉

1 DSC_0033

Het snoetje naaide ik met de hand erop met borduurgaren. Het is natuurlijk niet perfect symmetrisch, maar ik vind het mooi zoals het is.

1 DSC_0065

Mijn liefste kat Lilly, de me trouw overal volgt vanaf het moment dat de kindjes slapen, deed weer mee aan de ‘fotoshoot’. Zij gaat helaas niet mee verhuizen naar Washington en dat doet mijn hart bloeden. Ze zal een perfecte nieuwe thuis vinden bij mijn lieve schoonmama en -stiefpapa (tja, hoe moet je dat soort relaties eigenlijk benoemen zonder tekort te doen aan de inhoud ervan??), die haar enorm zullen vertroetelen. Maar toch. Ik heb het er erg moeilijk mee dat ik haar ga achterlaten. Zij en ik, wij hebben iets speciaals. Een beetje mijn eerste ‘kindje’ of zo… Ze was een half verwilderd klein poesje toen we haar vonden (al is het verhaal wat complexer en niet echt zo erg als het klinkt), en ik ben veel met haar bezig geweest om van haar de lieve en tamme poes te maken die ze is. Ze blijft altijd bang en op haar hoede bij vreemden of bij drukte. Maar ze is zooooo lief… Ik ga haar zo missen…

1 DSC_0071

 Follow (bloglovin)

Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot

Harlequin-Lucy-Roxy

In september kocht ik bij Mondepot een werkelijk prachtige jacquard stof van Lucy Has a Secret. Nog mooier in het echt dan op een fotootje (en zeker mooier dan mijn foto’s hier!), ik was er ‘zot content’ van! Prachtige kleuren, met redelijk hoge blingbling-factor (af en toe willen grote meisjes dat ook wel eens zeker…), en een beetje reliëf. Zelfs de achterkant is mooi en zou kunnen dienen voor een of ander projectje. Nog steeds ben ik er redelijk lyrisch over, zoals jullie merken 🙂

Het stofje heeft door het goud erin iets feestelijks, dus wilde ik er ook iets feestelijks mee doen. Na een tijdje bedacht ik dat het misschien wel eindejaarsmateriaal kon worden. Ik wilde daarnaast al lang eens een Harlequin jurk proberen, en deze stof leek me daar bijzonder geschikt voor, zeker toen ik in de desbetreffende LMV las dat textuurstoffen e.d. ideaal zijn. Even kreeg ik drempelvrees toen ik in een facebookgroepje een vraag hierover stelde en mensen zich afvroegen of de jurk wel geschikt was voor niet-rekbare stoffen. De stof was al geknipt en al! Ik waagde me er toch maar aan, en gelukkig maar! Het past perfect èn ik krijg het ook vlot aan, zonder rits erin.

 Ik nam bovenaan twee maten kleiner dan op de heupen, en dat was ook wel nodig. De armsgaten gapen wel een beetje, daar zou ik bij een eventueel volgend exemplaar wel proberen iets aan te veranderen. Maar verder vind ik het eigenlijk wel goed gelukt. Ik maakte de versie met beleg, maar naaide het beleg wel een beetje vast, wat je op deze stof helemaal niet ziet. Om de een of andere reden lukt het me maar niet om beleg goed genoeg aan te naaien zodat het niet komt piepen. Als iemand de ultieme tip heeft: TELL ME!!!:-) Ik gebruikte daarnaast voor het eerst het blindzoomvoetje van m’n naaimachine, en het moet gezegd: dat is een gerief! Handig en proper!

Ik naaide er opnieuw een Roxy legging bij, eentje met een klein verhaaltje. Ik wilde er een in jeans, en bestelde bij Madeline een stretch-jeans. Over percentages rek en dergelijke had ik niet echt nagedacht. Stof geknipt en broekspijpen al genaaid, en dan de pasbeurt… U raadt het al: ik kreeg het net boven m’n knieën of zo… Aaaaaahhh!!! Frustrerend! Dan maar richting Pauli, waar ik met een stretch-stof met jeans-look thuiskwam. Daarmee lukte het – gelukkig maar- wel 🙂 Hopelijk vind ik nog wel een projectje voor die al verknipte jeansstof…

Omdat het oudejaarsfeest uiteindelijk een themafeestje werd, bleef de jurk liggen. Ik deed ‘m nog geen enkele keer aan tot nu toe, maar dit gezegd zijnde ga ik daar eens verandering in brengen!

Toen ik dit weekend de foto’s nam, ondanks het best miezerige weer, hadden we net pannekoeken gebakken en wilde Sia nog wat zottekes doen. Een gekke snuit staat bij Sia de laatste week gelijk aan dit smoeltje, de mama was wat ‘actiever’ zot 🙂

Follow


Stof jurk: Lucy – Jacquard Goud Blauw (uitverkocht) bij Mondepot
Patroon jurk: Harlequin jurk – La Maison Victor
Stof legging: Pauli
Patroon legging: Roxy legging – La Maison Victor

Een reactie maakt mij altijd blij!

From Kristy with love…

Als vele toevalligheidjes bij mekaar komen, gebeurt er soms wel eens iets leuks. Zo ook deze keer. Toen Mondepot aankondigde dat er stoffen van het superleuke merk Red Juliet te koop zouden komen, was ik er als de kippen bij om ook mijn deel van de koek te kopen. Helaas was ik niet de enige die er zo over dacht, en waren enkele stoffen al weg voor ik ze kon kiezen of kon betalen (ja, eentje zelfs toen ik net wilde afrekenen, dju toch 🙂 ). Maar niet getreurd, want ik kon nog een keischoon crèmekleurig jacquard stretchstofje op de kop tikken. Ik krijg de kleur echter niet zo goed op foto helaas.

Ik was nog niet zeker wat ik ermee ging doen, al had ik eerder een kleedje in m’n hoofd. De stof belandde dus in de kast. Tot zover dat verhaal. Of toch eventjes.

Voor nieuwjaar wilde ik iets feestelijk maken, en ik had nog een prachtig stofje van -euh ja, opnieuw Mondepot (de jacquard goud-blauw van ‘Lucy has a secret’, binnenkort op de blog 🙂 ), liggen om dat mee te doen. Maar toen werd er door onze vrienden voorgesteld om er een themafeestje van te maken, met als thema ‘love’, en kon ik echt niet bedenken hoe ik de jurk in die stof kon vertalen naar dat thema. Iets anders dus. Bij de intussen vorige editie van La Maison Victor was mijn oog gevallen op de Kristy rok, een kokerrok met hoge taille, wat ik flatterend vind, én maar 1 huisje om te maken! Dubbel geluk dus!

1+1=2. Dus de Kristy rok in het Red Juliet stofje werd een feit. Werkelijk heel gemakkelijk om te maken! De rok op zich was nu niet meteen ‘love’-proof, maar een rood bovenstuk, rode panty’s, rode pumps, hartjesoorbellen, en à volonté neptattoo’s van de dochter, aangevuld met een hanger met daaraan de ‘key to my heart’ deden de rest 🙂

Ik nam die avond nog snel wat foto’s van de rok, maar omdat ik ze allemaal zo crappy vond, wilde ik ze toch maar niet gebruiken. Intussen kreeg ik echter goesting om me nog eens een beetje te verkleden. Ik vind het stofje wel iets fifties hebben, wat ook wel kan omdat Red Juliet zo ook wel bekend werd/is, om haar ‘nostalgisch’ kantje. Spontaan denk ik dan aan Mad Men, die heerlijke serie met al die prachtige kledij en decors enz. Ik had wel wat in die stijl liggen, dus hierbij enkele fotootjes die ik in de (intussen half papperige) sneeuw nam.

Met de witte achtergrond zie je de rok niet zo goed, dus ook even op een ander plekje gaan staan:

De laatste foto is net ietsje minder flatterend vind ik, ondanks dat ik dit toch echt wel een flatterend model vind. Als ik zo’n soort rok aanheb, vindt iedereen mij namelijk altijd keislank, terwijl ik toch maar ‘gewoon’ maatje 40 heb (en die maten zijn natuurlijk altijd relatief, I know!). Enneh… gelieve nu wel dat idee niet helemaal te ontkrachten 😉 Maar voor de zekerheid vermeld ik even dat er geen derde kindje op komst is. Ik nam de foto’s echter tijdens mijn middagpauze op mijn thuiswerk-dagje, en misschien lag het wel aan de lekkere boterhammetjes 🙂 (althans, dat is de leukst mogelijke verklaring 🙂 )

Anyway, zoals je ziet:  I’m a little in love with Kristy 😉
Nog Kristy-inspiratie vind je hier!

 Follow – bloglovin


stof: Red Juliet Cream Jacquard – mondepot (intussen uitverkocht vrees ik…)
Patroon: Kristy rok – La Maison Victor (2015 editie 6)

 

Xerea dress, schone botten, en vrouwenlogica

In juni gingen we op citytrip naar het prachtige Fès in Marokko. Voor het eerst sinds lang zonder de dochters, en meer nog: voor het allereerst was ik een nacht gescheiden van de jongste dochter. En dan niet eens één nacht, maar wel liefst 5 nachten!! Dat was toch eventjes slikken toen m’n lief dat aankondigde. Zoiets moet dus natuurlijk gecompenseerd worden. En hoe kon ik dat beter doen dan door te … shoppen, jawel. Het (kortstondige) geluk van het consumeren verlichtte het gemis gelukkig toch wel goed, en ook daarnaast was het in feite een heerlijke citytrip vol relationele quality time. Hoognodig, dat geef ik toe. Maar dat allemaal geheel terzijde. Want ik kocht daar namelijk ook ‘botten’, zoals wij dat zeggen. Schone botten, heel schone botten zelfs, al zeg ik het zelf. Kelim boots, om precies te zijn.

Ik negeer even voor het gemak het feit dat de zool van één van die boots er na een paar keer dragen al af was. Een mens kan nu eenmaal niet alles hebben in ’t leven zeker?

Maar met het kopen van de botten, stelde er zich een ‘probleem’: ik had niks om erbij aan te doen. Een niet te onderschatten (en uiteraard vooral ook niet te overschatten 🙂 ) probleem, maar gelukkig eentje dat op te lossen viel.

En zo begonnen mijn radartjes weer te werken en vormde zich een beeld: een rode tuniekachtige jurk, met een zwarte leren legging, zoals het prachtexemplaar dat ik bij haar zag. Die legging heb ik dus gewoon schaamteloos gekopieerd, met stof uit haar webshop (die we zullen missen!!) en het patroon van de Roxy legging uit La Maison Victor.

De zoektocht naar een patroon voor een jurk die helemaal overeenkwam met het idee in m’n hoofd, bleek wat lastiger. Vlak nadat ik een oproepje op Facebook deed, waar ik al goeie tips kreeg, zag ik echter deze jurk van deze geweldig stijlvolle madam. En toen ging ik meteen overstag. Ik kocht het patroon van de Xerea dress van Pauline Alice, en meteen ook 2 andere van haar patronen, waaronder de Cami dress. Ik had nog een prachtig rood stofje liggen van bij Mondepot, leek me ideaal voor hetgeen ik in gedachten had.

En toen bleef het een beetje liggen, tot de doop van de kids eraan kwam. Ik wilde de Cami dress maken (waarvan er ook een sew-along op de blog van Pauline Alice staat!), maar daarvoor moest ik echt wel een testversie maken gezien het een aanpassend modelletje is. En daar ging mijn time-management de mist in. Toen het eigenlijk echt begon te dringen, lag enkel het teststofje geknipt klaar en daagde het me dat het me nooit zou lukken om dat nog klaar te krijgen. Plan B dan maar: enter mijn schoon botten en de Xerea dress. En op dat punt ging ik zelf wel een beetje in de mist. Ik dacht dat ik het met zo’n modelletje wel kon wagen om geen testversie te maken. Daar vergat ik dus even dat mijn maten een beetje lastig zijn: smalle schouders, en een maat of 2 groter voor de heupen. Met de zakken aan de zijkant, wist ik ook niet goed hoe of wat te doen om het aan te passen, dus wat doet een mens in tijdsnood dan? Negeren die handel, en gewoon beginnen in de hoop dat dat allemaal wel zal meevallen…

Het resultaat? DSC_0028

Al bij al valt dat nog mee, maar wel nadat ik de nodige aanpassingen had moeten doen om geen stofophoping op mijn heupen te hebben. De zijnaden moest ik helemaal losmaken en heb ik zo omgenaaid zodat er een split in zit, wat uiteraard niet de bedoeling was, maar de enige manier om het te doen passen. Daardoor vallen de zakjes ook minder mooi, maar omdat ik het geweldig leuk vind om mijn handen in de zakken te steken, valt dat gelukkig minder op.

Ik heb wel redelijk getwijfeld over de jurk, en blijf dat een beetje doen. Dat ik hem sindsdien nog maar één keer heb aangedaan bewijst dat wel een beetje. Toch vind ik het eigenlijk echt een heel leuk patroon. Ik houd enorm van de lijnen, bv. in het voorpand, en de details zoals de zakken en de ruguitsnijding.

Misschien moet ik het dan toch maar wat vaker dragen, wat denken jullie? En misschien maak ik nog wel eens een nieuwe, verbeterde versie, dat ook. Maar ik heb nu in elk geval wel een kleedje voor bij mijn botten, dat is ook al dat.

DSC_0038

Aan de legging moet ik weinig woorden vuil maken: leuk en makkelijk patroon, en dat leer naaide echt wel vlotjes, tot mijn grote vreugde!

De Cami dress ligt intussen nog steeds status quo, en geloof het of niet, maar op de doop zelf werden mijn schoon botten niet gedragen. M’n lief vond mijn enkellaarsjes schoner, en werd bijgetreden door mijn lieve schoonmama. Ik heb dus maar geluisterd. Een duidelijke foto heb ik er niet van, maar het zag er zo’n beetje zo uit:

Follow – bloglovin


rode stof: rode satijnachtige stof Mis-en-Plis bij Mondepot
zwart nepleer: Liesellove
patroon jurk: Xerea dressPauline Alice Patterns
patroon legging: Roxy legging – La Maison Victor