#happythings2017 – week 1

for English, scroll down 

Onlangs zag ik op de supertoffe blog Liesellove, die ik al heeeeel lang volg, een oproepje voor een fotografie-uitdaging. De bedoeling is om je fototoestel mee te nemen of dichtbij te hebben, en te proberen om gewone kleine mooie momenten van alledag te fotograferen. Liefst met je reflexcamera, maar met de gsm mag ook. Vaak kom je immers zoveel mooie kleine dingetjes tegen elke dag. Lies van de blog Liesellove baseerde zich hiervoor deels  op het boek Shoot! van Anki Wijnen, de dame achter de fantastische blog Zilverblauw, dat ik ook heb liggen en waar ik helemaal wild van ben. Ik kan het iedereen aanraden! Sinds ik het heb, probeer ik heel vaal manueel te fotograferen, dus niet op de automatische stand, maar door zelf sluitertijd, diafragma, iso-waarde, witbalans, … te bepalen. Niet makkelijk vind ik, maar ik blijf leren en oefenen, hoe langzaam ook. Tegenwoordig gebruik ik ook wel heel vaak m’n gsm om foto’s te nemen, en ik ga m’n camera echt niet overal mee naartoe kunnen nemen. Maar het is wel leuk om het als een uitdaging te zien en het toch te proberen.

Ik heb ook het gevoel dat ik op deze manier terug een beetje aansluiting kan proberen te zoeken/vinden met hoe ik deze blog eigenlijk de eerste maanden zag en invulde. Ik hield bijvoorbeeld erg van mijn ‘collect moments, not things’ rubriek (zie hier, hier, en hier), maar hoe graag ik ook zou willen, ik vind er de tijd niet voor. En dat mis ik wel een beetje. Nu gaat het enkel nog over het naaien, wat altijd wel de hoofdmoot was en ook zo bedoeld was. Maar dat kleine beetje dat er daarnaast ook bij kwam, zoals over dingen die ik las, over mijn kringwinkelliefde, of over mijn mooie momenten, maakten het meer persoonlijk vond ik. Dus kijk, ik doe een kleine nieuwe poging. Eens even iets anders dan naaien. We zien wel of ik dit wel kan volhouden 🙂

Deze week was niet de beste om te starten. Zieke kindjes, om de beurt, en ikzelf was ook alles behalve optimaal. Maar zelfs ondanks dat, zijn er altijd de mooie en leuke momenten om daar ook weer door te komen…

DSC_0173

In bad gaan staat altijd garant aan plezier voor de kids. Hun fantasie slaat dan op hol, en ze zouden er meestal in kunnen blijven tot ze zouden doodvriezen… Rosanne speelt altijd ‘water unicorn’, ze kent zelfs het woord ‘eenhoorn’ niet meer denk ik. Ik geniet meestal van de korte rust die ik zelf even heb tijdens hun badmoment, al gebruik ik die meestal om al wat op te ruimen. Behalve als ze weer eens beginnen ruzie maken. Maar ik vind ook dat ze er vaak zo schattig uit zien in bad, met die natte haartjes en blote billetjes 🙂

DSC_0192.jpg Ik kan nog steeds even hard genieten van mijn theetjes dan vroeger, en probeer zo vaak mogelijk ’s ochtends een pot voor mezelf te zetten. Extra leuk vind ik dat sommige van mijn zakjes een spreuk hebben op het papiertje. De spreuk hier was ‘Earth laughs in flowers’. Met een bloemig tasje en een bloemetje uit de tuin erbij, en 5 minuutjes rust om een tasje te drinken aan tafel, dat voelt echt heerlijk!

PicMonkey Collage

Het was een fris weekje, maar met wat zon erbij, voel je dat amper. Zo konden ze begin deze week, als Sia net ongeveer beter was en Rosanne nog niet ziek, even fijn buiten zitten. Ons terras in de avondzon, de kids die zich amuseerden op de trampoline (ook daar kunnen ze zich, met wat geluk, een eeuwigheid bezig houden, tot ze mekaar weer in de haren vliegen…) en ik die met mijn verre lens een foto kon nemen van een vogel in een boom waar de zon zo mooi op scheen, waardoor z’n buikje zo prachtig glansde.

DSC_0220

Wij houden allemaal wel nogal van de natuur. Misschien ik nog het meest. Ik probeer het ook over te brengen aan de kids. Het wemelt hier bijvoorbeeld van de vogelvoederbakjes en -hangers, waar wij vele prachtige vogels kunnen bewonderen, zoals de Rode kardinaal, de blauwe gaai, allerlei vinken, veel musjes, en verschillende soorten spechten. Onze privé-natuurdocumentaire. Daar krijgen wij nooit genoeg van.

PicMonkey Collage3

Ik vind het lang niet altijd makkelijk om fulltime mama te zijn, eerder het tegendeel, als ik eerlijk ben. Het is zo moeilijk om hen een leuke dag te bezorgen terwijl je zelf ook wel meer dan eens gewoon eens eventjes tijd voor jezelf zou willen. Het is vaak zoeken. Maar we hebben het ook vaak erg leuk samen, gelukkig maar. Zoals hier, toen ik beloofd had hen te schminken maar we in plaats van een tekening uit de boek, gewoon plots besloten om mekaar ‘freestyle’ te schminken 😉 De kids elk een helft van mijn gezicht (eerlijk verdeeld met een lijn!) en daarna zij mekaar. Dolle pret! En daarna bad in 🙂

PicMonkey Collage5

Sinds een maand hebben wij twee huisdiertjes, cavia’s Pixie & Dusty. Elk kindje heeft er eentje waarvoor ze ‘mama’ mogen zijn. En dat nemen ze soms heel letterlijk. Die arme diertjes zien af, hoe hard ik ook m’n best doe om hen te tonen hoe ze die diertjes wel en niet mogen behandelen. Maar dat zorgende is ook heel mooi om zien. Nadat ik de foto’s voor de sew challenge nam en ik terug binnenkwam, vond ik Sia al moederend op de zetel met haar Dusty’ke 🙂 Ze mag ze eigenlijk niet nemen zonder ons erbij, maar ze wilt het zo graag! Het is echt een beetje haar kleintje 🙂

PicMonkey Collage2

De kids ontdekten de krijtjes. Het was ijskoud buiten, zelfs dik ingepakt, maar het was zo schattig om hen bezig te zien. Rosanne gaf Sia opdrachten wat ze moest tekenen 🙂

IMG_5348

Sia kreeg een pakketje van haar dikke vriend Gitte: een pak Frozen ontbijtgranen. Het duurste pak ontbijtgranen dat ze waarschijnlijk ooit at, maar ook de meest smakelijke, durf ik te denken. Doet me eraan denken dat ik de mama en papa van Gitte daar nog eens voor moet bedanken. Zo attent dat ze onthouden hadden dat Sia daar zo van houdt, en dat ze dat dan nog eens opgestuurd hebben ook! Het is ook echt mooi dat die kleine vriendinnetjesliefde zo blijft bestaan… Sia haar oogjes blinken zo mooi als het over haar vriendinnetje gaat!

lilliepawillie sew challenge maart 2017 (15)

De laatste 2 (3?) weken had ik telkens een babysit op woensdagnamiddag, om toch even het huis uit te raken en wat tijd zonder kids te hebben. Wat anders een echte zeldzaamheid is. Misschien kan je dat een luxe noemen, maar ik heb het nodig om het vol te houden. Gezien de naaidrukte van de voorbije weken, nam ik deze keer ook een stofje mee om te knippen. Ik had wel wat beziens, maar dat deerde me niet. In het winterzonnetje stofjes knippen, er zijn ergere dingen 😉

PicMonkey Collage4

Het plezier als je een project tot een goed einde gebracht hebt. Zalig vind ik dat. Zoals de sew challenge, maar ook deze twee jurkjes die ik voor de patroontest van de Polina dress van Coffee+Thread maakte. Twee pareltjes waar ik volgend weekend over ga schrijven normaal gezien. Een afgewerkt project kan me zoveel voldoening geven!!

IMG_5387Als beloning voor de fotoshoot van die Polina jurkjes, maakten we koekjes. In ons mini-keukentje is samen koken/bakken niet makkelijk, maar soms valt het mee en is het leuk zonder geruzie. Zoals nu. Op deze foto is Rosanne heel geconcentreerd de kom aan het uitlekken met de pottenlikker. Kijk maar naar haar snorretje 🙂

PicMonkey Collage6Een foto van uitersten om mee af te sluiten, maar toch eentje dat me doet lachen binnenin. Sia kan zoveel pret maken, grapjes maken, en smakelijk lachen! Deze foto was een toevalstreffer, want zogauw ze door heeft dat ik een foto van haar ga nemen, trekt ze echt rare poseer-gezichten. Rosanne kan ook heel veel plezier maken natuurlijk, en allebei hebben ze bij momenten een heleboel drama in petto. Rosanne was ziek, dus dan gaat alles wat moeilijker. Hier had ze een heel groot verdrietje voor een of ander kleinigheidje. Ze was er het hart van in! Eens het verdrietje ongeveer over is, kan ze dan heel melodramatisch half wenend vragen om ‘de traantjes af te drogen’. Schattig 🙂

Ziezo, dat was het voor de voorbije week 🙂 Op naar een volgende! Met echte winterfoto’s waarschijnlijk, want het sneeuwt hier dikke vlokken op dit moment! Sneeuwstorm Stella is hitting town 🙂

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

Recently I read on the great Belgian blog Liesellove a call for a photography challenge. Not a real challenge, and not for real photographers, but more a challenge to try and work with your camera (preferably a DSLR, but phone is also ok) by capturing everyday beautiful moments. Moments that ‘happen’ to us everyday, not necessarily special, but just those little things that make life beautiful. I liked this idea immediately. The first half year of this blog, I had a returning post about this things, the little lucky things in life, but since we moved I haven’t found the time anymore to write those. Which I found to be a pity since it felt a bit more personal, and made this blog more about me as a whole, instead of only about my sewing projects. Although sewing is and will always be the main subject of this blog. But I hope this challenge can bring a bit new life to this other aspects of this blog. We’ll see… I collected a few pictures of last week that captured moments or feelings that made me happy, or made me smile inside. Mostly things that refer to my life as a fulltime mom, which I don’t find really easy to be honest, rather the contrary. But there is also a lot of beauty in spending a lot of time with you children. What they like and what they don’t like, their own little personalities, laughs and tears, the love for nature and animals that I try to share with them (and I think I do pretty well in that 🙂 ). Seeing them play together, be each others best friend, learning to play together and respect each other, … It can go very well, but obviously is something we also need to work on really hard since they can fight a lot and can be very rough with each other too. But I tend to think that is normal…? And then there is also the satisfaction I feel when I could end a sewing project, and am happy with it!

This is not a translation of everything I wrote next to the pictures, but if you are curious about any of them, don’t hesitate to comment and I will tell you everything there is 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

zelfgemaakt notitieboekje – pin it make it #1

Toen ik enkele jaren geleden pinterest ontdekte, was dat een heuse ontdekking. Tot dan toe probeerde ik leuke dingetjes op internet of uit ‘boekskes’ bij te houden in schriftjes. Ik zocht er even eentje op, en kijk vooral naar de onderste foto, en wat ik toevallig daar ontdekte:

Gek eigenlijk, ik wist wel dat ik beiden al kende, maar toch grappig om ze in een schriftje van enkele jaren geleden terug te vinden 🙂

Zo’n schriftje was natuurlijk wel leuk en schoon en al, maar zoals dat gaat: je hebt het net niet in de buurt als je het nodig hebt, je hebt net geen balpen, je verliest de papiertjes die je in wilde kleven, je bent een beetje overmoedig en denkt dat je het wel allemaal zo zal onthouden, enz. Niet ideaal dus. Dat digitale prikbord kwam dus als geroepen.

Echter, datzelfde digitale prikbord heeft ook een nadeel: het kost zo goed als geen enkele moeite. Dus ik pinde er maar op los, zoals zovelen blijkbaar… Op de duur heb je in feite geen idee meer wat je allemaal verzameld hebt aan ideetjes! Toen Lies van Liesellove dus met het idee van de ‘pin it make it’-uitdaging kwam, leek dat me de ideale gelegenheid om al die pinterest-borden eens uit te vlooien. Ik twijfelde eerst een beetje, want wat als ik m’n doelen dan niet zou halen? Maar Lies stelde gerust: je bepaalt je eigen doelen, en het is zeker en vast geen wedstrijd. Dus deed ik mee!

Ik stelde mezelf als doel om er 2 per maand te doen. Helaas zal dat vermoedelijk al niet meer lukken deze maand, tenzij het me wat meezit dit weekend. Want in mijn verdediging kan ik wel alvast zeggen dat ik voor wel 3 andere pins alle materiaal en benodigdheden heb klaarliggen. Maar zelfs als dat toch niet lukt, bedenk ik me dat ‘de geest’ en het doel van de uitdaging toch belangrijker zijn dan het aantal en het uiteindelijke resultaat. Het gaat erom dat je weer wat meer bezig bent met de inhoud, met het ‘doen’ en ‘maken’, in plaats van achter je computer nog wat meer te zitten pinnen. Ik vond het echt fijn om (enkele van) m’n borden eens te bekijken, en al dat moois tegen te komen. Gaf me goesting om weer vanalles te maken!

Ik begon met deze pin: een zelfgemaakt notitieboekje volgens de handleiding van Elisanna.

8551206137_0d21946343_z
foto: http://elisanna.blogspot.be/2013/03/zo-maak-je-het-notaboekje-zelf.htm

Supertof, makkelijk, èn handig!

Ik zocht eigenlijk al een hele tijd een A5 mapje voor de handige naaiplanner die ik op de blog van de Verbeelding vond. Als je op de link klikt, kom je op de blog terecht waar je voorbeeldjes vindt, en kan je ‘m ook in je inbox krijgen door enkel je emailadres na te laten. Een aanrader! Helaas bleek zo’n A5 mapje dus onvindbaar, vreemd genoeg, en de A4 map die ik gebruikte, zoals je kan zien in mijn eigen voorbeeldje, vond ik persoonlijk net iets minder handig. IMG_3496

Dus met deze pin en tutorial kon ik zo’n A5 mapje gewoon zelf maken! En het toeval wilde dat ik zelfs alles al in huis had om ’t te maken! Moeilijk was het ook niet, alleen had ik de handleiding maar eens snelsnel doorgenomen en vergat ik de 2cm naadwaarde aan de open zijde… Ik gebruikte als noodoplossing dan maar biais. Ook met de nestelogen ging ik de mist in. Ik gebruikte dat nooit eerder, en leerde dus nu: altijd eerst eens testen vooraleer je meteen op je ‘juiste’ projectje begint. Het trekt eigenlijk op niet veel, mijn nestelogen, en het geheel ziet er dus niet bepaald proper afgewerkt uit. Geen detailfoto’s dus deze keer 🙂 Maar ach, het is zeker bruikbaar voor mezelf èn het is ook zeker voor herhaling vatbaar. Want eigenlijk kan je zo een mapje maken in elk denkbaar (hanteerbaar) formaat, je kan de gaatjes in de lange of de korte zijde maken, enz. Als dat niet handig is!  IMG_3519

Ik gebruikte een fel gekoesterd stofje van Art Gallery, dat ik al een hele tijd geleden bij Bambiblauw kocht en waar ik eerder al een Louisa jurk van Compagnie M in maakte: Compagnie-M_Contest_Barbara-11
Het resultaat ziet er zo uit:

IMG_3521

Nu ik toch bezig was, maakte ik op de computer in Word voor mezelf een nieuwe, iets beknoptere naaiplanner, met die van de blog van de Verbeelding als bron. Door die te gebruiken, zag ik welke rubriekjes ik wel en niet (of minder) gebruikte. Ik maakte daarmee een eigen versie:

Eigenlijk heel makkelijk te maken, het ziet er alleen minder leuk en catchy uit dan de oorspronkelijke versie van de Verbeelding. Moest iemand dit exemplaar graag ontvangen, laat dan gerust een reactie na en dan mail ik het je door! En niet vergeten dat je via deze link dus ook de originele versie kan vragen!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

Xerea dress, schone botten, en vrouwenlogica

In juni gingen we op citytrip naar het prachtige Fès in Marokko. Voor het eerst sinds lang zonder de dochters, en meer nog: voor het allereerst was ik een nacht gescheiden van de jongste dochter. En dan niet eens één nacht, maar wel liefst 5 nachten!! Dat was toch eventjes slikken toen m’n lief dat aankondigde. Zoiets moet dus natuurlijk gecompenseerd worden. En hoe kon ik dat beter doen dan door te … shoppen, jawel. Het (kortstondige) geluk van het consumeren verlichtte het gemis gelukkig toch wel goed, en ook daarnaast was het in feite een heerlijke citytrip vol relationele quality time. Hoognodig, dat geef ik toe. Maar dat allemaal geheel terzijde. Want ik kocht daar namelijk ook ‘botten’, zoals wij dat zeggen. Schone botten, heel schone botten zelfs, al zeg ik het zelf. Kelim boots, om precies te zijn.

Ik negeer even voor het gemak het feit dat de zool van één van die boots er na een paar keer dragen al af was. Een mens kan nu eenmaal niet alles hebben in ’t leven zeker?

Maar met het kopen van de botten, stelde er zich een ‘probleem’: ik had niks om erbij aan te doen. Een niet te onderschatten (en uiteraard vooral ook niet te overschatten 🙂 ) probleem, maar gelukkig eentje dat op te lossen viel.

En zo begonnen mijn radartjes weer te werken en vormde zich een beeld: een rode tuniekachtige jurk, met een zwarte leren legging, zoals het prachtexemplaar dat ik bij haar zag. Die legging heb ik dus gewoon schaamteloos gekopieerd, met stof uit haar webshop (die we zullen missen!!) en het patroon van de Roxy legging uit La Maison Victor.

De zoektocht naar een patroon voor een jurk die helemaal overeenkwam met het idee in m’n hoofd, bleek wat lastiger. Vlak nadat ik een oproepje op Facebook deed, waar ik al goeie tips kreeg, zag ik echter deze jurk van deze geweldig stijlvolle madam. En toen ging ik meteen overstag. Ik kocht het patroon van de Xerea dress van Pauline Alice, en meteen ook 2 andere van haar patronen, waaronder de Cami dress. Ik had nog een prachtig rood stofje liggen van bij Mondepot, leek me ideaal voor hetgeen ik in gedachten had.

En toen bleef het een beetje liggen, tot de doop van de kids eraan kwam. Ik wilde de Cami dress maken (waarvan er ook een sew-along op de blog van Pauline Alice staat!), maar daarvoor moest ik echt wel een testversie maken gezien het een aanpassend modelletje is. En daar ging mijn time-management de mist in. Toen het eigenlijk echt begon te dringen, lag enkel het teststofje geknipt klaar en daagde het me dat het me nooit zou lukken om dat nog klaar te krijgen. Plan B dan maar: enter mijn schoon botten en de Xerea dress. En op dat punt ging ik zelf wel een beetje in de mist. Ik dacht dat ik het met zo’n modelletje wel kon wagen om geen testversie te maken. Daar vergat ik dus even dat mijn maten een beetje lastig zijn: smalle schouders, en een maat of 2 groter voor de heupen. Met de zakken aan de zijkant, wist ik ook niet goed hoe of wat te doen om het aan te passen, dus wat doet een mens in tijdsnood dan? Negeren die handel, en gewoon beginnen in de hoop dat dat allemaal wel zal meevallen…

Het resultaat? DSC_0028

Al bij al valt dat nog mee, maar wel nadat ik de nodige aanpassingen had moeten doen om geen stofophoping op mijn heupen te hebben. De zijnaden moest ik helemaal losmaken en heb ik zo omgenaaid zodat er een split in zit, wat uiteraard niet de bedoeling was, maar de enige manier om het te doen passen. Daardoor vallen de zakjes ook minder mooi, maar omdat ik het geweldig leuk vind om mijn handen in de zakken te steken, valt dat gelukkig minder op.

Ik heb wel redelijk getwijfeld over de jurk, en blijf dat een beetje doen. Dat ik hem sindsdien nog maar één keer heb aangedaan bewijst dat wel een beetje. Toch vind ik het eigenlijk echt een heel leuk patroon. Ik houd enorm van de lijnen, bv. in het voorpand, en de details zoals de zakken en de ruguitsnijding.

Misschien moet ik het dan toch maar wat vaker dragen, wat denken jullie? En misschien maak ik nog wel eens een nieuwe, verbeterde versie, dat ook. Maar ik heb nu in elk geval wel een kleedje voor bij mijn botten, dat is ook al dat.

DSC_0038

Aan de legging moet ik weinig woorden vuil maken: leuk en makkelijk patroon, en dat leer naaide echt wel vlotjes, tot mijn grote vreugde!

De Cami dress ligt intussen nog steeds status quo, en geloof het of niet, maar op de doop zelf werden mijn schoon botten niet gedragen. M’n lief vond mijn enkellaarsjes schoner, en werd bijgetreden door mijn lieve schoonmama. Ik heb dus maar geluisterd. Een duidelijke foto heb ik er niet van, maar het zag er zo’n beetje zo uit:

Follow – bloglovin


rode stof: rode satijnachtige stof Mis-en-Plis bij Mondepot
zwart nepleer: Liesellove
patroon jurk: Xerea dressPauline Alice Patterns
patroon legging: Roxy legging – La Maison Victor