mannengerief: de stone short

for English, scroll down 

 Ooit was ik nóg overmoediger dan ik nu ben, en plande ik voor de verjaardag van mijn lief -intussen mijn man ;- )- wel drie kledingstukken in plaats van één. Dat eentje, dat lukte gelukkig net. Maar de andere twee, een Stone short en een Marvin joggingbroek, beiden ook uit La Maison Victor, bleven op de naaiplanning staan, waar ze tot in den treurnis voorgestoken werden door andere projectjes. Al zat onze verhuis er ook wel voor iets tussen natuurlijk. We hebben hier in Washington DC echter een ongemeen warme zomer gehad, blijkbaar een pak warmer dan de doorsnee zomer. En manlief had ocharme maar één short, na enkele kapotte of onuitwasbaar bevlekte exemplaren. Dus begin september kwam het er, ietwat noodgedwongen misschien, toch van, die Stone short.

lilliepawillie-stone-short-14

Ik had eigenlijk een donkerbruine stevige stof gekocht, in good old Pauli, die ik hier verdorie nogal mis als het op stoffenaankopen komt, amai! Ik ga me daar in december blut kopen denk ik 🙂 (voor Lode, die meeleest: neenee, ’t is een grapje zenne… not?) Maar goed, de stof dus. Een schone jeansachtige donkerbruine stof. Ik haalde ze uit de kast en tot mijn ontsteltenis waren er allemaal lichte vegen en strepen op, in dezelfde kleur als de binnenkant (de slechte kant dus zogezegd). ’t is te zeggen, het waren eerder verkleuringen dan vegen/vlekken. Geen idee waar die vandaan kwamen. Misschien waren ze er al en zag ik het niet? Nog eens gewassen, maar helaas, geen enkel effect, wat ik wel had verwacht, maar kom. Maar dan was daar toch wel manlief zelf zeker? Toen ik het, een beetje teleurgesteld, toonde, zei hij dat hij de binnenkant veel schoner vond. Kwam dat effe goed uit! Daar waren geen verkleuringen te bespeuren, en eigenlijk, het moet gezegd, was dat inderdaad ook wel schoon zo. Geen donkerbruin, maar een soort camel-achtige kleur.

lilliepawillie-stone-short-6

Het maken op zich zou volgens mij niet zo heel moeilijk moeten zijn. Ik zeg ‘zou’, want naar goede gewoonte, sloeg ik weer de ene kemel na de andere. Het was het allereerste project waarvoor ik de overlock gebruikte. Lode wilde namelijk per se die short, maar enkel als die afgewerkt zou zijn met de overlock, waarmee hij me -mij kennende- eindelijk zover kreeg om mijn overlock-drempelvrees te overwinnen! Dankuwel Lode 😉  Bij de gulp was ik echter te snel en onzorgvuldig geweest, waardoor ik er een net te groot stuk had afgesneden. Het hele stuk voorpand dus naar de knoppen. Gelukkig had ik nog genoeg stof over voor een nieuw.

Er ging ook ergens iets mis bij de tailleband. Ik heb gecontroleerd op het patroonblad zelf, op mijn eigen overgetekende patroon, en de andere patroondelen, en begrijp echt compleet niet hoe het kan omdat alles daar leek te kloppen. Maar de tailleband was zo’n 5cm te kort om rond te geraken! Zéér frustrerend! Iemand in maat M die dit ook had? Ik heb het opgelost door de tailleband achteraan op het midden door te knippen en er een stukje tussen te zetten waarvan de andere rand nèt onder zo’n litsje komt. Dan lijkt het alsof de tailleband gewoon uit twee delen bestaat, zoals het deel eronder, zonder dat je het tweede uiteinde van het tussenstukje nog ziet. (amai, kunnen jullie nog volgen?).

lilliepawillie-stone-short-9

lilliepawillie-stone-short-8(Hihi 🙂 )

Verder ging het eigenlijk best vlot om de broek ineen te krijgen. Of ja, nu vergeet ik nog dat ik de uitleg niet goed had gelezen en dacht dat de knoopsgaatjes aan de binnenkant er voor de lol waren, en ik dus gewoon op goed geluk een paar erop naaide, zonder al een knop gekozen te hebben. En dat bleek een beetje lastig want nu zitten er daar mini-knoopjes die niet bepaald makkelijk opengaan… Gelukkig moeten ze niet per se allemaal open om de broek los of uit te krijgen! Volgende keer beter de hele handleiding nog eens eerst helemaal lezen voor ik eraan begin!

lilliepawillie-stone-short-7

Het klinkt alsof het allemaal nogal een gedoe was, maar uiteindelijk durf ik toch te zeggen dat ik blij ben met het resultaat. Ik vind het een schone short geworden en Lode is er blij mee en heeft ze veel en graag gedragen. Alleen had hij liever een ander koordje gehad, maar dat kan ik makkelijk nog vervangen natuurlijk, en het is ook ietwat aan de grote kant, wat misschien logisch is gezien de extra 5cm. Maar verder zit ie heel goed, zegt hij. De zomer is nu wel voorbij en echt short-weer is het niet meer, ondanks dat we alweer twee heerlijke nazomerweken hebben gekregen. Maar deze zal volgende zomer zeker nog vaak uit de kast komen, en ik doe zelfs de gedurfde bewering dat er nog exemplaren zullen volgen 🙂 Maar eerst die Marvin joggingbroek nog, en dan de reeks Theo-hemden waarvoor ik al stoffen heb gekocht (dat stashbusten lukt hier niet zo goed, voorlopig, dju toch!). Oh ja, en al die selfish sewing projectjes die ik nog heb liggen… Mja, overmoed heb ik precies nog altijd wel wat teveel…

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

patroontje/pattern: stone short – La Maison Victor (editie mei/juni 2015)
stof/fabric: stevige katoen – Pauli (Leuven)

 Once, when I was even more audacious than I am now, I planned to make 3 garments for my husbands birthday, who then officially still was ‘just’ my boyfriend by the way 😉 I did manage to make one, but the other 2 projects, a short and a jogging pants,  stayed on my to-sew-list and were passed by many others.  Of course, the fact that we have been moving also played its role in the huge delay 😉 But the same move, and then especially that we were having a seemingly exceptionally hot summer here in Washington DC, also caused me to make the second project of the former birthday-present, the short.  Because my husband was really short of shorts 😉 (is that correct English?? I’m not sure but it sounds a little funny 😉 ).

I had the fabric already in my stash from january, to be on time for his birthday in February 🙂 I bought it in Pauli, my favorite belgian fabric store in my former hometown Leuven. Unfortunately there were a lot of spots on it, when I took it out of the closet, the fabric had faded spots and stripes, who gave it the color of the wrong side. Even a washing didn’t help, as I expected, but luckily Lode found the color of the wrong side even better than that of the good side!

The pattern is from the belgian magazine La Maison Victor, which always contains great patterns for women, men and children. This short is called the Stone short. The ‘making of’ didn’t need to be difficult, at least that’s what I think. But then again my habit of making silly mistakes came along a few times while making this garment. I was uncareful with my serger and had to make the front again (luckily I had enough fabric), I somehow had not enough fabric in the waistband (something I did not understand since I checked all pattern pieces again and they seemed to be right) and had to put a piece in between at the back of the waistband, and I also made the buttonholes a little too small. But even though those things make it sound as a complete failure, I still like how it ended up. And Lode does too. It could and should have been a little smaller, and maybe we will still change the cord, but besides that Lode likes the fit and did wear the shorts quite a lot. I think this one will be worn a lot next spring and summer. Maybe I dare to say I’ll make him more of these, but first there’s still that jogging pants on my list and a new belgian pattern I want to try to make a men’s shirt (I even bought a few fabrics yet, guess my stashbusting plan is not really working so well…), and I have a lot of selfish sewing projects too, and so on and on… Maybe I’m still a bit audacious 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot

yes, he likes chess

Wanneer ik nu eindelijk eens iets voor hem ging naaien, die vraag werd me steeds vaker gesteld door m’n lief. ‘Gij naait altijd voor de kindjes of uzelf, ik wil ook eens iets’. Eigenlijk vond ik dat wel een beetje een compliment. En hij had daarnaast misschien ook wel een beetje gelijk (af en toe gebeurt dat dus wel eens 😉 ). Want eerlijk is dat niet, altijd maar voor het vrouwvolk en nooit eens voor hem. Dus met een verjaardag in aantocht had ik meteen de spreekwoordelijke schop onder mijn kont om er echt in te vliegen. Ik liet me weer gaan in wilde plannen, want ik zou niet één maar wel maar liefst drie dingen maken voor mijnheer. Kwestie van de schade in te halen of zoiets. Het zou de chess sweater, de Marvin joggingbroek en de stone short worden, allen uit La Maison Victor. Het lief werd opgemeten, de patronen werden overgenomen, de stof werd gekocht. …
En toen moest ik ineens ook nog een carnavalskostuum en K3 kleedjes maken, en werd Rosanne ziek, en ging ik naar de Louisa workshop en wilde ik dat kleed ook nog rap afmaken, enz…
U raadt het al… Die drie dingen was echt een beetje overmoedig. Maar gelukkig heb ik er toch wel eentje afgemaakt. Het is een begin, en beter dan niks, zullen we maar denken. En hoe dan ook gaan die twee andere geplande naaisels er ook nog komen, vroeg of laat (en liefst vroeg… 🙂 )

Ik kocht de twee stoffen bij Pauli in Leuven, na lang wikken en wegen. Want zo een trui voor een man, dat vond ik toch niet zo simpel qua stoffenkeuze. De stof van het voor- en achterpand was ook een pak dunner dan de dikke sweaterstof van de mouwen, dus die heb ik gedubbeld. Alleen had ik dat niet berekend en is het achterpand gedubbeld met een effen witte tricot. Maar dat is blijkbaar geen probleem, want hij vindt het makkelijk om op die manier voor- en achterpand uit mekaar te houden.

Tijdens het naaien twijfelde ik wel hard of het niet te pyama-achtig zou zijn, maar dat valt nog best mee, denk ik en denkt hijzelf ook. Ik vind het wel wat te ruim uitgevallen, en zou een eventueel volgend exemplaar misschien toch een maatje kleiner maken. Lode was er in elk geval heel tevreden over, de trui is lekker zacht en zit volgens hem heel comfortabel. En hoewel hij zei dat het misschien geen trui was om naar het werk aan te doen, denk ik dat hij dat intussen toch al eens heeft gedaan. Misschien was het per ongeluk, dat kan ook wel. Maar hij heeft ‘m in elk geval al heel vaak aangedaan, dus ik durf te denken dat mijn eerste mannenmaaksel toch best een succes is. Yes!

Het poseren was wel een beetje onwennig, hij is dat duidelijk niet gewend. Maar hij heeft wel echt z’n best gedaan, dankuwel liefje 🙂

Dat naaien voor mijn lief had trouwens nog een ander aangenaam neveneffect. Ik heb namelijk geen overlock en naai altijd met de gewone naaimachine. Maar zoals de meesten onder jullie misschien wel weten, is de afwerking in dat geval lang niet zo mooi en proper. En laat ik nu net een man hebben die daar wel van houdt (net als ikzelf ook wel, maar ik ben net wat minder ‘veeleisend’ op dat vlak 🙂 ). Hij is nu ineens helemaal overtuigd dat ik echt wel zo’n overlockmachine nodig heb, dat is toch gewoonweg de vanzelfsprekendheid zelve? Ik kon natuurlijk niet anders dan hem volmondig gelijk geven 🙂 Die aankoop zal er dus een van de volgende maanden hopelijk wel eens komen, maar het zal voor in Washington zijn, want het heeft weinig zin om dat hier te kopen, geen tijd te hebben voor lessen, en meteen dat hele toestel te moeten verhuizen naar ginderachter, waar ik natuurlijk ook geen dienst na-verkoop of lessen of hulp of weetikveelwat ga hebben, en waar er andere stekkers zijn, enz. Wie tips heef over het kopen van overlock-toestellen in Amerika: be my guest!

Tot slot ook langs deze weg nog: happy birthday voor mijn liefje, al is het intussen exact een maand geleden… 🙂 (maar de trui was op tijd af hoor!)

IMG_4069

Jullie nog tips of ervaring met mannen-maaksels?

Follow– bloglovin


Een reactie maakt mij altijd blij!

stoffen: Pauli (Leuven)
patroon: chess sweater – La Maison Victor

Harlequin-Lucy-Roxy

In september kocht ik bij Mondepot een werkelijk prachtige jacquard stof van Lucy Has a Secret. Nog mooier in het echt dan op een fotootje (en zeker mooier dan mijn foto’s hier!), ik was er ‘zot content’ van! Prachtige kleuren, met redelijk hoge blingbling-factor (af en toe willen grote meisjes dat ook wel eens zeker…), en een beetje reliëf. Zelfs de achterkant is mooi en zou kunnen dienen voor een of ander projectje. Nog steeds ben ik er redelijk lyrisch over, zoals jullie merken 🙂

Het stofje heeft door het goud erin iets feestelijks, dus wilde ik er ook iets feestelijks mee doen. Na een tijdje bedacht ik dat het misschien wel eindejaarsmateriaal kon worden. Ik wilde daarnaast al lang eens een Harlequin jurk proberen, en deze stof leek me daar bijzonder geschikt voor, zeker toen ik in de desbetreffende LMV las dat textuurstoffen e.d. ideaal zijn. Even kreeg ik drempelvrees toen ik in een facebookgroepje een vraag hierover stelde en mensen zich afvroegen of de jurk wel geschikt was voor niet-rekbare stoffen. De stof was al geknipt en al! Ik waagde me er toch maar aan, en gelukkig maar! Het past perfect èn ik krijg het ook vlot aan, zonder rits erin.

 Ik nam bovenaan twee maten kleiner dan op de heupen, en dat was ook wel nodig. De armsgaten gapen wel een beetje, daar zou ik bij een eventueel volgend exemplaar wel proberen iets aan te veranderen. Maar verder vind ik het eigenlijk wel goed gelukt. Ik maakte de versie met beleg, maar naaide het beleg wel een beetje vast, wat je op deze stof helemaal niet ziet. Om de een of andere reden lukt het me maar niet om beleg goed genoeg aan te naaien zodat het niet komt piepen. Als iemand de ultieme tip heeft: TELL ME!!!:-) Ik gebruikte daarnaast voor het eerst het blindzoomvoetje van m’n naaimachine, en het moet gezegd: dat is een gerief! Handig en proper!

Ik naaide er opnieuw een Roxy legging bij, eentje met een klein verhaaltje. Ik wilde er een in jeans, en bestelde bij Madeline een stretch-jeans. Over percentages rek en dergelijke had ik niet echt nagedacht. Stof geknipt en broekspijpen al genaaid, en dan de pasbeurt… U raadt het al: ik kreeg het net boven m’n knieën of zo… Aaaaaahhh!!! Frustrerend! Dan maar richting Pauli, waar ik met een stretch-stof met jeans-look thuiskwam. Daarmee lukte het – gelukkig maar- wel 🙂 Hopelijk vind ik nog wel een projectje voor die al verknipte jeansstof…

Omdat het oudejaarsfeest uiteindelijk een themafeestje werd, bleef de jurk liggen. Ik deed ‘m nog geen enkele keer aan tot nu toe, maar dit gezegd zijnde ga ik daar eens verandering in brengen!

Toen ik dit weekend de foto’s nam, ondanks het best miezerige weer, hadden we net pannekoeken gebakken en wilde Sia nog wat zottekes doen. Een gekke snuit staat bij Sia de laatste week gelijk aan dit smoeltje, de mama was wat ‘actiever’ zot 🙂

Follow


Stof jurk: Lucy – Jacquard Goud Blauw (uitverkocht) bij Mondepot
Patroon jurk: Harlequin jurk – La Maison Victor
Stof legging: Pauli
Patroon legging: Roxy legging – La Maison Victor

Een reactie maakt mij altijd blij!

Party Animal – Part III

Vandaag het laatste deel van het Party Animal feest. Na drie delen zal het wel genoeg geweest zijn vermoed ik… En ik vrees ook dat het beste al wel aan bod kwam in de vorige twee posts. Laat dit dan gewoon een klein toemaatje zijn 🙂 Het gaat deze keer namelijk over mijn eigen outfit, en daar kan je qua schattigheidsfactor en fleurigheidsfactor en dergelijke net iets minder mee dan met de outfit van de jarige of de aankleding van het feest zelf.

Mijn oog viel een hele tijd geleden al op de City jurk in La Maison Victor:

De linkse foto, met de okerkleurige jurk, vond ik prachtig. De rechtste sprak me eigenlijk helemaal niet zo aan. Dat heb ik wel vaker, dat ik bij een naaiboekje door de stofkeuze een patroon toch niet zo je-dat vind, tot ik dan op de een of andere blog datzelfde patroon zie verschijnen en ik het ineens wèl leuk vind. Bij dit patroon had ik dat gevoel dus ook. Ik vond de lijnen echter zo leuk gedaan, en denk dat je er daardoor trouwens best heel wat kanten mee op kan.

Ik ging voor de jurk in één kleur, en kocht daarvoor bij Madeline de Stoffenmadam een kobaltblauwe Punta di Roma (ik zie dat de stof uitverkocht is…). Ik kocht die met de bon die deel was van het prijzenpakket dat ik met deze wedstrijd won, daar ben ik toch nog altijd wel een beetje trots op 🙂

Het resultaat zag er zo uit:

De neklijn viel me net iets te breed, het beleg kwam teveel piepen naar m’n zin, en de aanpassingen om het model aansluitend te maken aan de schouders en toch breder naar de heupen, waren wel redelijk wat prutswerk. Helemaal ideaal is het dus misschien niet, maar ik ben toch wel best tevreden. En ik blijf wel fan van de lijnen, die een eenvoudige jurk toch dat tikje meer geven.

Aan deze outfit is natuurlijk helemaal niks te zien dat past bij het thema van het feest. Maar daar werd een mouw aan gepast, in de vorm van een broche uit hetzelfde Liberty stofje dat ik eerder gebruikte. Mama, papa, en grote zus  kregen elk zo’n broche, en op die manier pasten we toch perfect bij de jarige!
januari 2016 (115).JPG

De papa en de grote zus hadden geen zelfgemaakte outfit. Wie weet lukt het me ooit wel eens om dat voor mekaar te krijgen, maar vooralsnog is dat echt wel net iets te hoog gegrepen. Binnenkort waag ik me voor het eerst aan mannenkleren, want in februari is de man des huizes jarig, en die vraagt al héél erg lang om eens iets zelfgemaakts… Wordt vervolgd dus…

En zo zagen we er als gezinnetje uit die dag, allemaal toch een beetje assorti:

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon jurk: City Jurk – La Maison Victor
stof jurk: kobaltplauwe punta di romamadeline de stoffenmadam
stof broche: Liberty Queue for the Zoo – Bambiblauw
broche papegaai: Hexagoon

 

 

From Kristy with love…

Als vele toevalligheidjes bij mekaar komen, gebeurt er soms wel eens iets leuks. Zo ook deze keer. Toen Mondepot aankondigde dat er stoffen van het superleuke merk Red Juliet te koop zouden komen, was ik er als de kippen bij om ook mijn deel van de koek te kopen. Helaas was ik niet de enige die er zo over dacht, en waren enkele stoffen al weg voor ik ze kon kiezen of kon betalen (ja, eentje zelfs toen ik net wilde afrekenen, dju toch 🙂 ). Maar niet getreurd, want ik kon nog een keischoon crèmekleurig jacquard stretchstofje op de kop tikken. Ik krijg de kleur echter niet zo goed op foto helaas.

Ik was nog niet zeker wat ik ermee ging doen, al had ik eerder een kleedje in m’n hoofd. De stof belandde dus in de kast. Tot zover dat verhaal. Of toch eventjes.

Voor nieuwjaar wilde ik iets feestelijk maken, en ik had nog een prachtig stofje van -euh ja, opnieuw Mondepot (de jacquard goud-blauw van ‘Lucy has a secret’, binnenkort op de blog 🙂 ), liggen om dat mee te doen. Maar toen werd er door onze vrienden voorgesteld om er een themafeestje van te maken, met als thema ‘love’, en kon ik echt niet bedenken hoe ik de jurk in die stof kon vertalen naar dat thema. Iets anders dus. Bij de intussen vorige editie van La Maison Victor was mijn oog gevallen op de Kristy rok, een kokerrok met hoge taille, wat ik flatterend vind, én maar 1 huisje om te maken! Dubbel geluk dus!

1+1=2. Dus de Kristy rok in het Red Juliet stofje werd een feit. Werkelijk heel gemakkelijk om te maken! De rok op zich was nu niet meteen ‘love’-proof, maar een rood bovenstuk, rode panty’s, rode pumps, hartjesoorbellen, en à volonté neptattoo’s van de dochter, aangevuld met een hanger met daaraan de ‘key to my heart’ deden de rest 🙂

Ik nam die avond nog snel wat foto’s van de rok, maar omdat ik ze allemaal zo crappy vond, wilde ik ze toch maar niet gebruiken. Intussen kreeg ik echter goesting om me nog eens een beetje te verkleden. Ik vind het stofje wel iets fifties hebben, wat ook wel kan omdat Red Juliet zo ook wel bekend werd/is, om haar ‘nostalgisch’ kantje. Spontaan denk ik dan aan Mad Men, die heerlijke serie met al die prachtige kledij en decors enz. Ik had wel wat in die stijl liggen, dus hierbij enkele fotootjes die ik in de (intussen half papperige) sneeuw nam.

Met de witte achtergrond zie je de rok niet zo goed, dus ook even op een ander plekje gaan staan:

De laatste foto is net ietsje minder flatterend vind ik, ondanks dat ik dit toch echt wel een flatterend model vind. Als ik zo’n soort rok aanheb, vindt iedereen mij namelijk altijd keislank, terwijl ik toch maar ‘gewoon’ maatje 40 heb (en die maten zijn natuurlijk altijd relatief, I know!). Enneh… gelieve nu wel dat idee niet helemaal te ontkrachten 😉 Maar voor de zekerheid vermeld ik even dat er geen derde kindje op komst is. Ik nam de foto’s echter tijdens mijn middagpauze op mijn thuiswerk-dagje, en misschien lag het wel aan de lekkere boterhammetjes 🙂 (althans, dat is de leukst mogelijke verklaring 🙂 )

Anyway, zoals je ziet:  I’m a little in love with Kristy 😉
Nog Kristy-inspiratie vind je hier!

 Follow – bloglovin


stof: Red Juliet Cream Jacquard – mondepot (intussen uitverkocht vrees ik…)
Patroon: Kristy rok – La Maison Victor (2015 editie 6)

 

Xerea dress, schone botten, en vrouwenlogica

In juni gingen we op citytrip naar het prachtige Fès in Marokko. Voor het eerst sinds lang zonder de dochters, en meer nog: voor het allereerst was ik een nacht gescheiden van de jongste dochter. En dan niet eens één nacht, maar wel liefst 5 nachten!! Dat was toch eventjes slikken toen m’n lief dat aankondigde. Zoiets moet dus natuurlijk gecompenseerd worden. En hoe kon ik dat beter doen dan door te … shoppen, jawel. Het (kortstondige) geluk van het consumeren verlichtte het gemis gelukkig toch wel goed, en ook daarnaast was het in feite een heerlijke citytrip vol relationele quality time. Hoognodig, dat geef ik toe. Maar dat allemaal geheel terzijde. Want ik kocht daar namelijk ook ‘botten’, zoals wij dat zeggen. Schone botten, heel schone botten zelfs, al zeg ik het zelf. Kelim boots, om precies te zijn.

Ik negeer even voor het gemak het feit dat de zool van één van die boots er na een paar keer dragen al af was. Een mens kan nu eenmaal niet alles hebben in ’t leven zeker?

Maar met het kopen van de botten, stelde er zich een ‘probleem’: ik had niks om erbij aan te doen. Een niet te onderschatten (en uiteraard vooral ook niet te overschatten 🙂 ) probleem, maar gelukkig eentje dat op te lossen viel.

En zo begonnen mijn radartjes weer te werken en vormde zich een beeld: een rode tuniekachtige jurk, met een zwarte leren legging, zoals het prachtexemplaar dat ik bij haar zag. Die legging heb ik dus gewoon schaamteloos gekopieerd, met stof uit haar webshop (die we zullen missen!!) en het patroon van de Roxy legging uit La Maison Victor.

De zoektocht naar een patroon voor een jurk die helemaal overeenkwam met het idee in m’n hoofd, bleek wat lastiger. Vlak nadat ik een oproepje op Facebook deed, waar ik al goeie tips kreeg, zag ik echter deze jurk van deze geweldig stijlvolle madam. En toen ging ik meteen overstag. Ik kocht het patroon van de Xerea dress van Pauline Alice, en meteen ook 2 andere van haar patronen, waaronder de Cami dress. Ik had nog een prachtig rood stofje liggen van bij Mondepot, leek me ideaal voor hetgeen ik in gedachten had.

En toen bleef het een beetje liggen, tot de doop van de kids eraan kwam. Ik wilde de Cami dress maken (waarvan er ook een sew-along op de blog van Pauline Alice staat!), maar daarvoor moest ik echt wel een testversie maken gezien het een aanpassend modelletje is. En daar ging mijn time-management de mist in. Toen het eigenlijk echt begon te dringen, lag enkel het teststofje geknipt klaar en daagde het me dat het me nooit zou lukken om dat nog klaar te krijgen. Plan B dan maar: enter mijn schoon botten en de Xerea dress. En op dat punt ging ik zelf wel een beetje in de mist. Ik dacht dat ik het met zo’n modelletje wel kon wagen om geen testversie te maken. Daar vergat ik dus even dat mijn maten een beetje lastig zijn: smalle schouders, en een maat of 2 groter voor de heupen. Met de zakken aan de zijkant, wist ik ook niet goed hoe of wat te doen om het aan te passen, dus wat doet een mens in tijdsnood dan? Negeren die handel, en gewoon beginnen in de hoop dat dat allemaal wel zal meevallen…

Het resultaat? DSC_0028

Al bij al valt dat nog mee, maar wel nadat ik de nodige aanpassingen had moeten doen om geen stofophoping op mijn heupen te hebben. De zijnaden moest ik helemaal losmaken en heb ik zo omgenaaid zodat er een split in zit, wat uiteraard niet de bedoeling was, maar de enige manier om het te doen passen. Daardoor vallen de zakjes ook minder mooi, maar omdat ik het geweldig leuk vind om mijn handen in de zakken te steken, valt dat gelukkig minder op.

Ik heb wel redelijk getwijfeld over de jurk, en blijf dat een beetje doen. Dat ik hem sindsdien nog maar één keer heb aangedaan bewijst dat wel een beetje. Toch vind ik het eigenlijk echt een heel leuk patroon. Ik houd enorm van de lijnen, bv. in het voorpand, en de details zoals de zakken en de ruguitsnijding.

Misschien moet ik het dan toch maar wat vaker dragen, wat denken jullie? En misschien maak ik nog wel eens een nieuwe, verbeterde versie, dat ook. Maar ik heb nu in elk geval wel een kleedje voor bij mijn botten, dat is ook al dat.

DSC_0038

Aan de legging moet ik weinig woorden vuil maken: leuk en makkelijk patroon, en dat leer naaide echt wel vlotjes, tot mijn grote vreugde!

De Cami dress ligt intussen nog steeds status quo, en geloof het of niet, maar op de doop zelf werden mijn schoon botten niet gedragen. M’n lief vond mijn enkellaarsjes schoner, en werd bijgetreden door mijn lieve schoonmama. Ik heb dus maar geluisterd. Een duidelijke foto heb ik er niet van, maar het zag er zo’n beetje zo uit:

Follow – bloglovin


rode stof: rode satijnachtige stof Mis-en-Plis bij Mondepot
zwart nepleer: Liesellove
patroon jurk: Xerea dressPauline Alice Patterns
patroon legging: Roxy legging – La Maison Victor