Lila-K3

K3. Vandaag leerde ik dat ze 17 jaar geleden begonnen zijn. En dat ik dus 16 jaar was op dat moment. Meteen de reden waarom het nooit echt grote liefde was, want K3 was in die tijd en op die leeftijd eigenlijk wel echt niet zo ‘hip’… Moest iemand mij dus toen, of zelfs nog tot voor kort, gezegd hebben dat ik daar een cd van ging hebben, dat stiekem zelf nog wel leuk zou beginnen vinden, en met mijn kinderen naar een optreden zou gaan, ik zou ze voor zot verklaard hebben. Maar kijk, tijden veranderen! Zoals ik hier al schreef, ontdekte Sia K3 in de klas, werd Rosanne kort daarna de vermoedelijk grootste fan op aarde van het luchtballonnenlied, en moest ik zelf toch ook wel voor de bijl gaan. Alsof dat nog niet genoeg was, zette Sia op haar eigenste ‘bucketlist‘, af te werken voor we naar ‘het andere land’ verhuizen nog: naar de zee gaan en naar K3 gaan kijken. Wat doe je dan als mama? Juist ja. Dus deze mama dacht: als we dan toch gaan, kan ik maar beter all the way gaan…

Op deze superleuke blog vond ik al een voorbeeldje, èn de link naar deze webshop die alle benodigdheden verkocht. Ik maakte wel een foutje en bestelde veel te veel lint, maar ja, ooit zal dat nog wel eens van pas komen. Ik kocht de luchtballonnentricot voor Rosanne, als zware luchtballonnenlied-fan, en de zilveren stof voor Sia. Doel was om het nieuwe patroon van Compagnie M, i.s.m. Lily en Woody, te gebruiken, de Lila jurk/jumpsuit. Voor Sia zou ik dan gewoon proberen dat wat te vergroten en dezelfde werkwijze te gebruiken. Eens de stofjes aankwamen, wilde de kleine zus echter ook een blingblingkleedje, en de luchtballonnen werden resoluut onthaald op ‘NEE’. Ok, twee blingblingkleedjes dus.

Om de een of andere reden had ik het idee opgevat om het beleg in een witte tricot te maken. Het had iets vandoen met het idee dat zo’n supersynthetisch stofje misschien niet zo goed zou zitten of zoiets. Dat ze er uiteraard iets zouden onderaan doen, was niet echt in me opgekomen. Bij de afwerking zag je dat wit natuurlijk heel goed, wat ik eigenlijk echt niet geslaagd vond. Helemaal opnieuw beginnen was geen optie, dus besloot ik de hals- en mouwranden te doorstikken met zilverdraad. Nog steeds niet echt geslaagd te noemen helaas. Maar ik troostte me met de idee dat dit nu niet echt iets is om gewoon elke dag mee over straat te lopen. Voor Sia gooide ik de reeds geknipte stukken beleg dus opzij en knipte ik nieuw beleg in de zilveren stof. Met een veel beter resultaat, al zeg ik het zelf. Ik maakte ook een ronde halslijn i.p.v. die van de Lila jurk. In feite is het dus niet meer helemaal een Lila jurk te noemen 🙂

De linten eropstikken was nog het meeste (pruts)werk, want de jurkjes zelf zitten op een wip in mekaar. Zoals jullie kunnen zien, maakte ik het voorpand niet uit 2 maar uit 1 deel, en tekende ik het patroon gewoon door, heel makkelijk en handig. Ik had nog nooit een tricot kleedje zoals dit gemaakt, met beleg en zo, dus de handleiding kwam van pas en was, zoals steeds bij Compagnie M, weer heel duidelijk en leerrijk. Het jurkje op zich zat dan ook op een wip in mekaar. Altijd leuk, zo’n snel-klaar-projectje! De zoom naaide ik om met een tweelingnaald.

Doordat de jongste dochter zondagavond ferm ziek is geworden en mijn dag- en avondinvulling stevig in de war stuurde, was het uiteindelijk toch maar à la minute helemaal klaar. Deze ochtend voor we moesten vertrekken de laatste zoom nog gedaan 🙂 Bij gebrek aan goeie kodak èn tijd, zijn de aan-foto’s dan ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Sowieso vroeg ik me, zelfs los van het ziek-zijn, al wel af of zo’n optreden wel te doen zou zijn met een tweejarige… Omdat ze vandaag nog steeds zo ziek was, wilden we Rosanne dan ook thuis laten. Eén van ons zou dan met Sia naar het optreden gaan. Maar kleine zus wilde per se mee… Change of plans dus, en we gingen dan maar met de auto zodat we ook snel weer weg konden als het toch niet echt je-dat zou zijn met onze zieke. Het huisje van de liefste mammie ter wereld was vandaag sowieso de uitvalsbasis, en zij woont gelukkig niet zo ver van de place to be. Na een goed half uurtje had ons klein ziek schaapje er inderdaad genoeg van. Gelukkig had ze net haar favoriet kunnen horen, de luchtballonnen! Ziehier dat arme zieke kind in haar K3-kleedje, net nadat we buitengegaan waren: IMG_3930

Sia mocht natuurlijk wel blijven, zij en papa konden daarna met de tram/metro terug naar mammietje komen, een extra avontuur voor haar!

Gelukkig klaarde Rosanne daarna een beetje op en was ze toch weer goed gezind. Omdat ze zo ‘zielig’ was, mocht haar tutje (‘tutu’) ook nog eens uit de slaapkamer komen, waar het normaal gezien blijft liggen. Ze heeft ervan geprofiteerd!

Hopelijk is ze gauw helemaal terug de oude, en dan zullen we hier thuis nog wel eens een privé-K3-feestje bouwen!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon jurkjes: Lila jurkCompagnie M
zilveren lamé en satijnlint: Miss Anaïs

 

 

 

Collect moments, not things – januari 2016

Toen ik deze post las van Lobke van de blog Leukewereld, voelde ik het meteen ook kriebelen om er zelf iets mee te doen. Wat een leuk idee! Elke dag gebeuren er wel kleine dingetjes waar je heel blij van wordt, of waardoor je je even echt gelukkig kan voelen. Dingetjes om te koesteren. Momenten die zo vaak gewoon verloren gaan en die je vergeet, met de tijd, of meteen erna al.  Maar daar ga ik dus proberen iets aan te doen. De voorbije maand heb ik geprobeerd enkele van die kleine momenten bij te houden. Ik schreef ze neer in m’n agenda/schriftje. Ik merkte dat ik daardoor ook bewuster bezig was met de schoonheid en het geluk van alledaagse, eenvoudige dingen. Ik ga dus proberen om elke maand een lijstje te maken met momenten die me de maand daarvoor bijbleven. Bij deze deel ik jullie mijn ‘momenten’ van januari, in willekeurige volgorde:

  • Sia die plots haar naam begint te schrijven, en daar ongelooflijk trots op was. Sindsdien is ze heel veel bezig met ‘mijn letters’, overal waar ze de letters van haar naam ziet. Ik realiseer me dat ik er nog geen foto van nam, dringend eens werk van maken dus!
  • In de winterkou met z’n drietjes het kippenhok kuisen, en dan nog wat kruiwagenritjes. Genieten van het laatste winterzonnetje van de dag, met z’n prachtig warme gloed.
    januari 2016 (260)
  • Rosanne werd 2 jaar! Ik schreef er al een post over op haar dagje zelf. Een dag met fijne, warme, en vooral heel bijzondere herinneringen.
  • Het feestje van Rosanne, waar ik zelf veel plezier beleefd heb aan het uitwerken van het themafeest, zoals je hier, hier en hier kon zien 🙂
  • Door het werken rond ‘media’ in de klas, ontdekte Sia ook K3, wat hier altijd redelijk goed buiten de schijnwerpers was gebleven, o.a. omdat we (bewust!) geen digitale tv hebben en al die dingen dus ook niet kunnen zien. Maar via haar werd vooral de kleine zus ineens reuzegrote fan, en dan vooral van het liedje van de ‘luchtballonnen’. Het moet gewoon àltijd opstaan. Met soms grote crisis als het niet kan, of als Sia ook eens iets anders wilt zien of horen. Maar hoewel ik het eerst precies toch niet zo fantastisch vond dat ze daarmee weg waren, vind ik het nu wel leuk eigenlijk. meer nog, ik word eigenlijk gewoon zelf heel erg vrolijk van dat liedje, en van sommige anderen ook. Ik beken zelfs dat ik eens gewoon zelf in de auto, zonder kids erbij, dat liedje heel luid heb opgezet en heb meegezongen 🙂 We zijn dus volledig gezwicht intussen, en hebben zelfs zowel de cd als tickets voor een show in huis. Dat laatste had wel vooral te maken met Sia, die een week lang elke dag zei dat ze voordat we naar ‘het andere land’ gaan verhuizen nog graag de zee èn K3 wilde zien. Dat laatste is dan alvast geregeld.
    In onderstaand filmpje laat ik een portie schattigheid op jullie los. Let niet op de megamest in de “retro-keuken” (kwestie van het wat mooier te noemen dan het is…), het enige deel van het huis waar alles nog in niet-gerenoveerde staat is… Een ander filmpje kreeg ik niet in het bericht geplakt, maar vinden jullie hier.

  • Rosanne die regelmatig ‘lieve mama’ zegt en me dan ‘knuffelt’. Soms zegt ze ook wel eens ‘stoute mama’, maar dat is eigenlijk even schattig, vooral als ze haar boze snoetje erbij trekt 🙂 Ze vindt het ook een leuk spelletje om mij te horen ‘wenen’, en dan ofwel heel lief ‘kom maar’ te zeggen en me een schouderklopje te geven, ofwel heel boos ‘stoppen wenen’… Soms wel een beetje een spiegel vrees ik… oeps… :-S
  • Tijdens de herfst en de winter eten wij wel graag soep, en soep met balletjes was altijd al wel het grootste succes. Sinds ik echter voor kerst bij oma een pot tomatensoep met balletjes maakte, heeft Sia het in haar hoofd gestoken dat dat een heel speciale en lekkere soep was, en vraagt ze meermaals per week naar ‘de soep van bij oma’. Er worden dus veel balletjes gerold de laatste weken, en daar doet Sia graag en trots aan mee. Eigenlijk altijd gezellige momentjes. Zelfs vandaag nog, zaten papa en dochters aan tafel ballekes te rollen en ik de groentjes te snijden. Meer moet dat soms niet zijn…
  • Sia kreeg twee keer een vriendenboekje mee en heeft er intussen ook zelf eentje dat circuleert. Ik vind haar antwoorden zelf gewoon héérlijk. Zo onbevangen, zo zalig onbezorgd, zo puur als alleen een kind kan zijn… Lees bijvoorbeeld haar wensen, of wat ze wilt worden, of wat ze het leukste vind…
  • Daarbij aansluitend nog zoiets zalig onschuldig. Sia werd vorige week wakker en vertelde honderduit dat ze gedroomd had over Nijntje in de dierentuin, van de film… Dan probeer ik me in te beelden waar ze in haar hoofdje mee bezig is, en op welke manier ze van Nijntje droomt.
  • In het weekend is het voor Sia altijd een beetje feest, want doorheen de tijd is ze erin geslaagd om er een gewoonte van te maken dat ze dan mee in het grote bed mag slapen. Ze heeft een groot houten bord met de dagen, maanden, data, het weer, enz. Elke dag heeft een kleur, en bij de groene en de rode dag is het prijs! Dan kruipen we dus eigenlijk met z’n allen samen in bed, want Rosanne slaapt in een soort zelfgefabriceerde co-sleeper. Ik wil het niet verheerlijken, maar soms vind ik het toch echt heerlijk om dan tussen die twee in te kruipen, hun lijfje te voelen, hun geluidjes te horen. All you need is just right here… denk ik dan. Een van de voorbije weekends vonden we hen zo schattig dat we het niet konden laten om er een fotootje van te nemen, wat gezien het nachtelijke uur niet zo makkelijk vast te leggen was…
    december 2015 (185).JPG
  • Toen het nichtje van Sia met kerst een prinsessenkleed van Frozen kreeg, was dat voor Sia een waar drama, want zij wilde zo’n kleed ook! Drama alom, een beetje schaamtelijk vond ik, en best erg omdat ze zulke mooie cadeau’s had gekregen en er niet blij mee leek te zijn. Maar haar meter zou haar fantastische meter niet zijn als ze niet op het verjaardagsfeest voor Rosanne niet alleen een kadootje voor de jarige had, maar ook een extra kadootje  voor haar metekindje. Jullie raden het al…
    Sindsdien loopt prinses Elsa/Sia hier ongeveer dagelijks rond met dat kleedje, al dan niet in combinatie met een van onze fleece dekentjes die ze als een cape aandoet en waarmee ze en passant onze woonkamer, speelkamer, keuken, badkamer, … een poetsbeurt geeft. Wat op zich wel ok zou zijn, ware het niet dat ik het niet zo heel geweldig vind dat ik die dekentjes nu dus in feite beter elke week zou wassen…
    januari 2016 (191)
  • Rosanne is er mee gestopt gelukkig, maar tot voor kort schepte ze er een geweldig plezier in om haar handjes, beentjes, voetjes, of zelfs kleertjes vol te kleuren met stift. Als het zelfs maar 1 minuutje stil was, kon je er de donder op zeggen dat ze daarmee bezig was. Om daarna lang de handjes te mogen spoelen. Sinds we het spoelen hebben afgeschaft, is het gedrag een beetje uitgedoofd, maar in feite vond ik het echt überschattig. Die oogjes die zo enorm blonken als ze haar handjes kwam tonen, een beetje fier en ondeugend tegelijk. Onweerstaanbaar!
  • Zoveel leuke uitspraken van de kindjes. Zoals Rosanne, volop in de ‘ikke doen’ en ‘nee, van mij!’ fase, die zei ‘nee mama, geen kusjes geven, mijne mondje!’. Of Sia deze middag nog, nadat ik haar zei dat ze een engel was: ‘maar mama, bedoel je een èchte engel?’, gevolgd door ‘maar ik heb toch geen vleugels?’.
  • Ik volg dezer dagen opleiding in Brussel, en omwille van openbaar-vervoer-toestanden, ben ik altijd heel wat te vroeg daar. Daar maak ik echte me-time van, waarvan ik volop geniet. Deze week vond ik dan ook nog eens een supertof tijdschrift, Mollie Makes – Home. Weliswaar Franstalig, maar alleen al voor de prachtige plaatjes en inspiratie een echte aanrader. En zo kan ik m’n Frans nog wat bijschaven ook.
  • Ik heb ook weer enkele leuke vondsten gedaan in de kringwinkel, en daar was ik ook wel echt heel blij mee. Binnenkort toon ik ze jullie! Ik nam er al wat leuke fotootjes van, maar aangezien een van de minder leuke dingen van januari was dat mijn nog geen drie maanden oude fototoestel een vervelend defect heeft, ben ik aangewezen op een klein kodakje dat helemaal niet doet wat ik zou willen dat het doet. Omdat het dat niet kan natuurlijk, maar dan nog.

Hopelijk hebben jullie evenveel leuke en mooie momenten gehad!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!