Vlaamsche levenswijsheden

DSC_0068

Nog één nachtje slapen en we verhuizen naar ons definitieve huisje!! Alleen al dat geeft me energie, goesting, maakt me blij. Alsof er een soort van roes vol verwachting begint te bubbelen in m’n binnenste. Daar gaan we een thuis van maken, ons leventje hier gaat daar beginnen. Zo voelt het nu toch 🙂

Ook de naaikriebels sloegen toe. Ik kon het intussen niet laten om enkele stofjes te bestellen. Deze pareltjes van Cloud9 en Art Gallery lagen hier dit weekend al te blinken:

De middenste is een tricot met hondjes, omdat de kids zo zot zijn van de hondjes hier 🙂 Het eerste zinnetje in het Engels dat ze leerden, was ‘Can I pet the dog?’ 🙂 Rosanne kon het zelfs niet laten om de hondjes op het stofje te aaien 🙂 Dat stofje is intussen gewassen, en begin deze week drukte Lode enkele patroontjes voor me af, waarmee ik gisterenavond aan de slag ging. Ik kan dus beginnen binnenkort!!

De afgelopen weken waren niet altijd makkelijk, en het zal ook nog wel een tijdje duren eer we hier gesetteld raken. Maar met wat tijd, geduld en ook veel mildheid voor onszelf, zullen we er langzaam maar zeker wel komen. En wie weet helpt een beetje levenswijsheid hier en daar wel… Want daarover wilde ik het nu eventjes hebben, over mijn mini-collectie ‘Vlaamsche wijsheden’ 😉 Bijeen geshopt in de kringwinkel, en de ene al leuker en grappiger dan de andere. Hetzelfde geldt voor het ‘waarheidsgehalte’ van de wijsheden in kwestie natuurlijk 😉

Mijn persoonlijke favoriet is die op de bovenste foto. Dat is dan ook de enige die ik mee heb laten verschepen naar hier, en die ik ook effectief ga ophangen ergens. Omdat het waar is, en omdat ik me er op een bepaalde manier door getroost weet soms. Want ’t is voor iedereen een beetje zo, dat idee brengt rust…

DSC_0048

Deze zal mijn nummer twee dan wel zijn denk ik 🙂

Om huwelijks- en relatie-advies zitten ze niet verlegen, bij de makers van dit soort bordjes…

DSC_0367

DSC_0066

Maar ze weten ook heel goed wat er van mannen en vrouwen verwacht wordt, en vooral dan van de man des huizes!

DSC_0064

DSC_0050

Hihi 🙂 Moeten jullie daar ook niet een klein beetje mee lachen?

Wie nog inspiratie zoekt voor Moederdagen en dergelijke, kan ik zeggen dat je daarover echt verreweg de meeste bordjes kan vinden! Moederliefde is werkelijk het hoogste goed!

DSC_0456

DSC_0065

DSC_0052

DSC_0051

DSC_0053

En over de liefde…

DSC_0049

Of deze, om aan een of andere ondankbare vlegel te laten zien of kado te doen 😉 Of net aan iemand die het wèl is 🙂

DSC_0054

En dan zijn er nog de tegels over vader, oma, opa, en ja, zelfs een vissersgebed… Ik vind ze echt grappig om te lezen, en vraag me dan af wie dit eigenlijk echt serieus in z’n living had hangen 🙂 Ik zet ze bewust groot in het bericht opdat jullie het kunnen lezen en jullie er misschien ook eens om kunnen glimlachen 🙂

DSC_0061

DSC_0060

DSC_0059

DSC_0062

En dan zijn er nog een paar die wat minder ‘grappig’ zijn, maar nog wel leuk…

 

Een heleboel van deze bordjes hingen in onze schuur, waar dit wel kon. Ik kreeg er veel complimentjes over van mensen die het zagen en het zo grappig vonden. Ze hingen er natuurlijk niet allemaal, en elders had ik ze niet want in huis past dat wel echt niet op veel plekken… Maar ik vind het gewoon ook leuk om ze te hebben 🙂

Hopelijk zijn jullie ook weer wat wijzer geworden 😉

Tot de volgende keer!!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

Advertenties

Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot