Miss Polly & Miss JKI having some boardwalk delight – KCW#1 & KCW#2

For English, scroll down

Ik heb vorige week niet stilgezeten. Er werd niet alleen een patroontje getest, maar er werden ook patronen geknipt en geplakt, en stoffen geknipt. Zodat ik er deze week, voor de Kids Clothes Week (KCW) kon invliegen. Mijn eerste keer! Het voelt wel een beetje speciaal 🙂 Het thema is ‘celebration’, en dat vind ik echt een plezant thema om over te fantaseren!

DSC_0307

Voor deze twee jurkjes ging ik het echter niet ver zoeken en vond ik gewoon inspiratie bij de stof… Want echt, zeg nu zelf: ijsjes, ijsjes, ijsjes, is dat niet het toppunt van plaisanterie? Zo’n soort symbool van genieten? Plus: altijd feest voor de kids als ze dat krijgen! Ook het ijsjes-stofje zelf is echt een feestje vind ik. Eentje uit de Boardwalk Delight serie van Art Gallery, ontworpen door Dana Willard van deze leuke en bekende blog. Ik zag het meteen toen het uitkwam, maar het was in een mum van tijd uitverkocht. Toen het eind juni terug binnenkwam, was ik er als de kippen bij om ook wat te bemachtigen 🙂 Ook het andere stofje is van deze serie, en het zijn de ‘sprinkles’ op de ijsjes 🙂 Ideale combinatie dus!

Voor Sia maakte ik een Miss Polly jurk van Sewpony Vintage, een patroontje dat mijn hart stal al van toen het uitgebracht werd en dat dus hoog op mijn naailijstje stond. Voor Rosanne werd het de nieuwste telg van Mind The Whale, het Just Knot It jurkje. Ook dat was liefde op het eerste zicht! Het werd meteen aangekocht, uitgeprint, geknipt, en omdat het papierformaat hier in Amerika anders is, was Riet zelfs zo geweldig sympathiek om het speciaal voor mij aan te passen. Zo kon ik dus een dagje later toch het patroon juist knippen en de stof ook!

DSC_0304DSC_0311DSC_0364DSC_0366

De Miss Polly jurk is echt een makkelijk en snel naaiprojectje, deels natuurlijk ook doordat ik voor de mouwloze versie koos, en bovendien ook de schouderflapjes wegliet. Dat deed ik omdat ik dat mooier vond bij dit stofje. Bovendien zal ik ook maar ineens toegeven dat ik een lichte obsessie had met één (of eigenlijk 2)  van de ijsjes op de stof, het grote dat midden op het bovenste deel van het voorpand staat. Ik heb nog niet vaak zoveel stof ‘verspild’, gewoon omdat ik dat ijsje per se op beide jurkjes een prominente plek wilde geven 🙂 De schouderflapjes zouden ‘hèt’ ijsje misschien wel wat overschaduwd hebben, een no-go!

Voor de Just Knot It, het jurkje van Rosanne, wilde ik een ‘folie’ke‘ proberen met het voorpand, omdat ik het Sprinkles-stofje ook vooraan wilde laten terugkomen. Ik knipte een strookje van het midden van het voorpand, en streek er plooitjes in, een beetje op goed geluk, volgens de improvisational pleating techniek van An van Straightgrain, die je ook hier al kon zien. Na een paar pogingen had ik een constructie die ik leuk vond, en die naaide ik tussen de andere stroken. Een voorpand uit drie delen dus.

DSC_0281

Ook de tailleband knipte ik in 2. Zo kon ik de ijsjes naar mekaar toe laten lopen, zodat ze ongeveer samenkwamen in de punt van het geplooide stukje. Een plezant detail vond ik 🙂 En jullie kunnen waarschijnlijk ook hèt ijsje wel spotten? 😉 Om de naad van de twee stukken te verstoppen naaide ik vooraan ook twee knopjes, dezelfde als achteraan.

Dit jurkje vind ik zoooo schoon! Wat een geweldig patroontje toch, met zoveel oog voor detail! Dat rugje en die knoop!! Echt, you’ve got to love it!!

DSC_0331

Ik ben echt heel blij met het resultaat eigenlijk. Jammer dat het wat nipt zit aan haar buikje, het zal niet lang meer meegaan. Maar we zorgen er wel voor dat ze het deze zomer nog een paar keer aandoet 🙂

Voor de foto’s heb ik deze keer best wel moeite gedaan, maar als ik iets in m’n hoofd heb, moet het gebeuren. Ik fietste met beide kids (eentje vanvoor en eentje vanachter, dat maakte het best een stevig tochtje!) de hele fietsroute opnieuw naar Georgetown Waterfront, waar ook deze foto’s genomen werden. Een stofje met de naam Boardwalk Delight, moet toch gewoon aan de Boardwalk genomen worden!? Helaas zat het weer niet zo mee en was het de hele tijd bewolkt, met zelfs enkele druppeltjes. Maar dat lieten we niet aan ons hart komen 🙂 De meisjes vonden het heerlijk om de eendjes en vogeltjes achterna te lopen, op de rotsen te klimmen, en gewoon wat zot te doen.

DSC_0372

Ik beloofde de kids na de fotoshoot een ijsje, geheel en al passend bij de outfit. De uitbaters van de Hershey icecream bar namen zelfs een foto van de meisjes met ijsje in hun ijsjes-outfit!

Na het ijsje mochten ze dan ook -eindelijk- door de fontein lopen, en zo kon ons uitje niet meer stuk! Eén groot feest!

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

 patroontje/pattern Sia: Miss PollySewpony Vintage
patroontje/pattern Rosanne: Just Knot It – Mind The Whale
stofjes/fabrics: I scream you scream & Sprinkles in Multi – Art Gallery –Hawthorne Threads

Last week I’ve been very busy, not only testing a pattern, the skola dress, but also tracing patterns, cutting fabrics, and so on, to prepare for this Kids Clothes Week, my very first time to join! I like the theme very much, and for both this dresses I didn’t have to look far! I just looked at this gorgeous fabrics from the Boardwalk Delight range from Art Gallery, designed by Dana Willard. , that I really had to have and bought the second it came back in stock. When I heard about this years theme, I just knew they would be perfect! Aren’t icecreams just a symbol for celebration? For kids they are, most definitely! 🙂 And maybe for us, adults, too? 😉

I used the fabrics for 2 dresses: for Sia I used the Miss Polly Dress by sewpony, a pattern that I loved instantly when it was released. An easy and quick sewing project, especially in this version. For Rosanne I used a very new pattern from Belgian pattern designer Mind The Whale, whose patterns always are surprising, with much attention for detail. it is called ‘Just Knot It’. Look at the pictures above and you understand why! I am completely in love with both dresses, and with the fabric! I also had a little obsession with one of the icecreams on the fabric print, and made sure it got a prominent place on both dresses 🙂 I even spilled quite some fabric for it, something I normally never do…

For the pictures I cycled with both kids to Georgetown Waterfront again, because fabrics that are called ‘boardwalk delight’ just need to be on a boardalk, am I right? The children had the greatest time there, running behind ducks and birds. The icecream I promised made it even better, and the fountain was the topping of the day, or should I say… the sprinkles on the icecream? 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

 

 

Advertenties

DIY pinãta

Intussen is het alweer eventjes geleden dat ik hier nog wat gepost heb. Een en ander heeft natuurlijk te maken met onze verhuis naar Washington DC, het voorbije weekend. Want ja, jullie lezen dat goed: we wonen niet meer in ons oude vertrouwde België, maar wel in het verre Amerika… En bij zo’n verhuis komt heel wat kijken, dat hoef ik jullie ongetwijfeld niet te vertellen. De voorbije weken was er dan ook weinig of geen tijd voor andere dingen. Heel ons huis moest aangepakt worden, gaande van spullen selecteren die we wilden meenemen tot het opnieuw verven van muren, en allerhande kleine en grote klusjes. Veel emoties ook, weinig slaap. Het ging hard. En ook nu nog gebeurt er weinig en veel tegelijk. Maar wie meer wilt weten over hoe het ons vergaat in Washington DC, stuur ik graag door naar: www.deverenigdesmetskes.be waar ik blog over onze ‘avonturen’. Maar wees gewaarschuwd: het gaat echt over dagdagelijkse dingen, veel over de kindjes, enz. en ik heb dus geen idee of dat wel zo interessant is voor mensen die ons eigenlijk niet echt kennen.

Anyway, over tot de orde van de dag.

Sia had nog geen verjaardagsfeestje gehad en dat wilde ze toch graag een keertje meemaken. Haar verjaardag was al een tijdje voorbij, maar een afscheidsfeestje leek wel gepast. Mijn broer zorgde op mijn vraag voor een leuk effectje bij een foto, en een tekstballonnetje toevoegen lukt makkelijk via deze website.

sia uitnodiging.png

Ik huurde voor de gelegenheid een springkasteel, maar de weergoden zaten niet mee, want het regende en hagelde vreselijk. Gelukkig was er een goed halfuurtje zon, en na een rush met dweilen en handdoeken konden de dik 20 kinderen dan toch aan het springen. Oef…

Ik had er graag terug een themafeestje van gemaakt, met ‘ijsjes’ of zo als thema. Ik had al redelijk wat gepind en ideetjes genoeg. Maar helaas ontbrak het me volledig aan tijd om al die ideetjes uit te werken. Dat zal voor een volgende keer zijn. Wat ik wel per se wilde doen, was een pinãta maken. Dat kende ik niet tot ik de dvd van Jokie en Jet zag en die daar een Mexicaans feestje bijwoont waar ze een pinãta stukslaan. En sindsdien zag ik dat wel vaker opduiken. Zelfs onlangs nog in het leuke nieuwe boek van Lobke Gielkens. Maar intussen had ik ook deze DIY al gepind:

Zag er net iets makkelijker en sneller uit, want geen papier maché nodig en dergelijke. En als er iets een voorwaarde was, was het dat het snel klaar moest zijn 🙂 De avond voor het feestje rond 23u begon ik eraan, en een tweetal uurtjes later was het klaar. Ik nam wat fotootjes van het maak-proces, misschien zijn jullie er wel iets mee. Gezien het nachtelijke uur en de batterij van m’n goeie kodak die plat was, zijn het enkel crappy foto’s die slecht belicht zijn, maar kom, je ziet wat je moet zien 🙂

  1. je neemt karton en knipt of snijdt dat in de gewenste vorm. Je moet een bovenkant, een onderkant, en een zijkant hebben. Er moet ruimte zijn om snoepgoed en dergelijke erin te krijgen, vandaar die zijkant dus.

2. je plakt de verschillende zijden aan mekaar met afplaktape.

3. je maakt wat behanglijm, heel simpel: wat poeder mengen met water. Ik deed het gewoon op goed geluk, geen idee of de verhoudingen klopten, maar het plakte en dat was hetgeen dat telde 🙂

4. Ik heb dan eerst de hele pinãta vol behanglijm gesmeerd en daar los crêpepapier opgekleefd. Dat wordt wel heel week en breekt op meerdere plekken. Ik denk niet dat dit echt nodig was, maar deed het vooral om te vermijden dat het karton erdoor zou schijnen.

pinata (5)

5. Ik kocht kant-en-klare linten van crêpepapier, zodat ik die niet allemaal moest gaan knippen. Die heb ik dan beetje bij beetje rond de karton geplakt: eerst de karton insmeren, lint erop, en dan ook op dat lint nog wat plaksel smeren. Zo bleef dat allemaal goed zitten.

pinata (9)

Ik kan je een goeie raad geven: maak de vorm minder groot dan deze, want echt, dat duurt een eeuwigheid en is best saai, om zo’n grote vorm helemaal volgeplakt te krijgen!

pinata (11)

pinata (24)

En nog een goeie raad: doe handschoenen aan, als je wilt vermijden dat je vingers er zo uitzien (en believe me: dat ging er niet zo vlotjes af!):

pinata (12)

6. Als de pinãta helemaal volgekleefd is, voelt die heel erg nat aan, dus legde ik hem op de verwarming om te drogen.

pinata (13)

7. De volgende ochtend was die zo goed als droog en konden we ‘m vullen. Daarvoor kocht ik een hoop snoep en goedkope ‘rommel’ in Action. Rosanne vond het superleuk om het erin te gooien. Op een gegeven moment voelde het wel nogal zwaar, dus stopte ik met vullen om te vermijden dat de pinãta zou doorbreken door het gewicht (wat achteraf bekeken niet nodig was, want die pinãta bleek redelijk onbreekbaar…)

pinata (15)pinata (20)pinata (21)

8. Hang de pinãta ergens op zodat die in de lucht zweeft, niet te hoog en niet te laag. We maakten aan weerszijden een gaatje, bonden daar een koordje door, en hingen ‘m op in onze schuur. Om de een of andere reden bleef ik bang dat die meteen zou doorscheuren, dus hingen we ‘m pas op vlak voor we aan het slaan zouden beginnen.

9. Slaan maar! Alle kindjes hebben uiteindelijk twee rondjes slaan gedaan, waarbij ze elk 3 keer mochten slaan. En nog was die pinãta niet stuk. Ik denk dus dat ik ‘m iets te stevig beplakt had. Ik zou dus aanraden om wat minder of wat dunner plaksel te gebruiken.

De kindjes waren het slaan wel wat beu op het einde (hoewel ze gelukkig wel nog steeds heel excited waren!), en uiteindelijk heeft de papa dan maar de grove middelen ingezet en zo de pinãta stukgekregen. Dolle pret bij het rapen van al dat lekkers en al die prullaria! Ik had de kindjes elk een zakje gegeven en hun naam erop geschreven. Dar zorgde achteraf wel voor wat gedoe toen alle zakjes door mekaar raakten of ze het juiste zakje niet meer vonden. Misschien ook iets dat voor verbetering vatbaar is. Maar al bij al was het toch een groot succes, dus zeker een aanrader!

Ziezo, veel pinãta-plezier!

Follow– bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

collect moments, not things – maart 2016

Er is weer een maand voorbij, dus hoog tijd voor een volgende post in deze categorie! Hier en hier kon je die van januari en februari al vinden, en voor wie de voorgeschiedenis niet kent: ik begon deze ‘serie’ in navolging van deze post op de supertoffe mamablog Leuke Wereld. De bedoeling is om een beetje bewuster te genieten van de vele momenten van klein en groot geluk, dagdagelijkse dingen die je blij maken, …

PicMonkey Collage

  • Maart begon goed, want op 1 maart werd ik ten huwelijk gevraagd door Lode, die ik intussen ook mijn echtgenoot mag noemen, jawel 🙂 Ik was die dag wel snertziek, en dat bleef nog eventjes duren, maar het voelde fijn en leuk, en dat is wat telt natuurlijk. Met een ring, in de straat waar we elkaar hebben ontmoet toen we er allebei schuin tegenover mekaar op kot zaten (of woonden in zijn geval), met de muziek van Norah Jones die we toen een beetje tot ‘onze’ muziek hebben gemaakt.

Blijft me ontroeren…

  • Ik vermoed dat de meesten onder jullie het vervolg van dat aanzoek al hadden gelezen, aangezien ik al blogde over de outfits van zowel mezelf als de dochters. Misschien is dat ook wel een beetje een klein gelukje, het moment waarop alles klaar was, of toch zo goed als. Ik denk dat dat op zaterdag 19 maart moet geweest zijn. Wat een opluchting, en toch ook wel trots, dat het me gelukt was. En dat het goed was, althans voor mij/ons 🙂

DSC_0163 (2)

  • En dan natuurlijk de dag zelf, 21 maart. Ik schreef er al over en heb er niet veel aan toe te voegen vandaag. Het was gewoon echt een fijne dag. We hebben ervan genoten. Ondanks dat het niet was hoe we ons dat op voorhand hadden voorgesteld, hebben we er echt iets leuks van gemaakt, en zijn we allebei ook achteraf blij met hoe het gegaan .
  • Op 24 maart werkte ik m’n laatste werkdag. ’s Middags ging ik met al m’n collega’s lunchen en het was weer heel gezellig 🙂 Omdat ik in mijn gevoel en hoofd helemaal niet ècht ‘weg’ ben, want ik heb loopbaanonderbreking en ben voorlopig alleszins nog van plan om ooit terug te komen, verwachtte ik geen afscheidskadootje. Maar ik kreeg het toch: een superleuke bon om op te souperen bij habiba, maar wat meer is: ook een echte Leuven-tas.

leuventas

Nu moeten jullie weten dat ik al sinds 2010 elke werkdag een pot thee zet, die ik opdrink uit een grote Starbucks-tas van Washington, gekocht toen ik Lode daar bezocht. Iedereen kent die tas intussen wel denk ik, en iedereen weet dat die van mij is. Nu ik dus naar Washington trek, neem ik de  Washington-tas niet mee. Ik heb ze ‘gedoneerd’ aan een collega. In de plaats daarvan kan ik nu een Leuven-tas meenemen naar daar. Een beetje symbolisch toch, niet? Ik was er alleszins heel blij mee!
Toen ik die dag alle deuren sloot en als laatste de dienst verliet op m’n werk, voelde dat heel erg dubbel. Hoewel we vaak ‘sakkeren’ op het werk, en vooral de praktische kant ervan (steeds grotere werkdruk, niemand wordt vervangen terwijl we evenveel werk moeten doen met bijna de helft minder mensen, enz…), voelde ik toch echt dat ik het jammer vond om alles achter te laten daar. Mijn lieve en leuke collega’s, maar ook de inhoud van m’n job, die eigenlijk echt boeiend en interessant is, of kan zijn. Ik had het niet verwacht, maar voelde me emotioneel en had het er best lastig mee. Maar tegelijk had het ook iets positiefs, want mijn job is niet weg (wat een luxe is dat op zich al!), en is het niet ook ergens  mooi om te voelen en te horen dat je gemist zal worden, en dat mensen je waarderen?

  • Met Pasen werden er hier eitjes geraapt, natuurlijk. Ze waren eigenlijk op voorhand niet bijster geïnteresseerd, maar toen het raap-moment daar was, was het enthousiasme groot! Heerlijk hoe ze telkens weer compleet door het dolle heen zijn als ze weer wat eitjes gespot hebben. Ooooh, nóg eitjes, mama, kijk! enz… Even instant vrolijkheid!
  • Er zijn intussen al enkele ‘laatste keren’ gepasseerd. Geen ècht laatste keren natuurlijk, want als alles goed gaat, gaan we iedereen terugzien, en ooit terug gewoon de draad hier weer opnemen. Maar toch. Ook de voorlopig laatste Pasen bij m’n mama thuis, met de familie van haar kant erbij. Altijd een fijn weerzien met hen. En ook onze meisjes amuseren zich kostelijk met de andere kleine en grote kindjes (lees: mijn eigen neven en nichten 😉 ). Mijn mama woont in haar eigen ouderlijke huisje in Deurne bij Antwerpen, aan ’t pleintje, zoals we dat noemen. Heerlijk rustig, aan een pleintje, vlakbij het park. Toen ons ouderlijk huis verkocht werd, vonden we dat eventjes jammer. Vooral omwille van de vele jeugdherinneringen die aan dat huis kleefden. Maar ook aan het huis van m’n moeke (=oma) hebben we zoveel zalige herinneringen. Van al die dagen dat we daar speelden, dat we op ’t standbeeld klommen, bloemetjes plukten, honingwafels of wortelsoep aten, in de kasten van moeke naar snuisterijen zochten of op ontdekking gingen in de kamer van m’n overleden bompa. Het geluid van de zweefvliegtuigjes in de zomer, de tochtjes in het park. Ik kan er zo van genieten om nu mijn kinderen hetzelfde te zien doen, maar dan bij hun eigen oma, mijn mama. Hoe de fijne dingen van vroeger nu ook kunnen terugkomen. Hoe ze met Pasen met alle kleine neefjes en nichtjes op het standbeeld klommen net zoals wij dat vroeger deden. Of hoe Sia vorig weekend madeliefjes begon te plukken en  er een kroontje van wilde. Ik nam er foto’s van en moest toen denken aan een fotootje van mezelf, een kleine 30 jaar geleden genomen waarschijnlijk, geen idee hoe oud ik toen precies was. Maar wel: ook met een madeliefjeskroontje, op zo’n 10 meter van waar Sia nu staat. Ja, dat raakt me wel…
  • Ik had deze maand ook een paar keer ‘maar één kindje’, bv. toen Sia eens ging logeren bij haar nichtje. Sia is dan dolgelukkig, want ze doet niks liever dan gaan logeren bij haar nichtjes en neefjes. Maar ook ik vind het wel eens fijn om maar 1 kindje in huis te hebben. Dan kan ik plots dat ene kind alles geven wat ze wilt, en je ziet dan echt hoe ze daarvan kunnen genieten. Exclusieve aandacht!! Rosanne is een echt buiten-kind. Die zou van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de tuin willen lopen, willen voetballen, achter de kipjes willen lopen, naar de paardjes gaan kijken, enz. Of zoals op de foto’s: boekje lezen terwijl ik het kippenhok proper maak, meehelpen, samen gek doen (en een voordeel is dat ze het meestal keileuk vindt om foto’s te nemen of te laten nemen!). Ik kan dan echt meegenieten van haar geluk, van haar lachjes en kreetjes en enthousiasme. Mee proberen de wereld te zien door haar oogjes. Niks heerlijker dan dat…
  • Ook deze maand ging ik samen met Sia een keer kinderyoga doen bij m’n vriendin Sara, ik schreef er hier al over. Zij runt de Balkende Hoeve, en het loont echt de moeite om eens een kijkje te nemen op haar facebookpagina en website, want het aanbod is echt heel groot en divers en ze doet dat fantastisch (al zal het even wat minder intens zijn nu ze een tweeling verwacht!). De kinderyoga doet ze echter niet zelf, maar haar superlieve vriendin Katleen van praktijk Vlinderboom in Balen geeft deze sessies. Echt een warme, superlieve vrouw, ze doet dat echt super, en weet echt als geen ander hoe ze de kindjes mee kan krijgen. Sia doet zelfs nu nog dolgraag enkele oefeningetjes die ze heeft onthouden. 12095046_623598424463708_1065194306375299463_o

We hebben er echt enorm van genoten en ik kan het iedereen aanraden  die wat quality time wilt met z’n kindje(s)! Kijk trouwens zeker ook eens op haar site en/of facebookpagina, waar je vanalle info kan vinden, maar ook sfeerbeelden, en enkele filmpjes waarop ze de kinderyoga zonnegroet, de knuffelgroet en de maangroet voordoet. Succes gegarandeerd bij de kindjes! Sia is 4,5 en vindt het superleuk, ook al kan ze het niet allemaal even goed en precies nadoen, wat ook helemaal niet hoeft…

Maar dat was niet het enige dat ik daarover wilde vertellen. Helemaal op het einde mochten de kindjes nog een tekening maken of inkleuren. Sia maakte er echt haar werk van, en was als laatste klaar. Apetrots liep ze de weide in om haar tekening aan elke ezel te gaan tonen. Ik zie haar nog staan, recht ervoor met haar tekening voor de snoet van de ezels. Überschattig! Tot plots een van de ezels, Herman, de tekening begon op te eten. Sia was totaal in shock en begon stilletjes te wenen om dan te eindigen in een groot, hartstochtelijk verdriet. Ik voelde m’n hart echt in duizend stukjes breken en vond het zo triest voor haar. Het grootste deel van de tekening was gered, maar dat hielp niet. Ik wilde zo graag haar verdriet wegnemen en probeerde vanalles te zeggen. Sara vond het ook superzielig, maar wat ze zei was waar: laat haar maar eens goed verdriet hebben, en probeer dat niet weg te nemen, want het is echt ‘kak’ voor haar en ze mag voelen wat ze voelt. Het was tegelijk ook heel bijzonder om zien hoe bijna alle ezels naar Sia toekwamen, die ik in m’n armen had. Bijna allemaal kwamen ze eens snuffelen of met hun hoofd of snuit eens tegen Sia strelen, als was het om haar ook te troosten en het ‘goed te maken’ in de plaats van de papier-etende Herman. Het verdriet ging echter niet over, en was heel intens. Sara geeft echter samen met haar vriendin Lien, een pedagoge, ‘Blij met Mij’-trainingen.  Wie het niet kent (zoals ikzelf tot een tijdje geleden) kan hier lezen wat dat inhoudt. Ik vond het al super interessant, maar nu nog méér dan ooit. Want Sara deed iets wat ze daar ook doet. Ik kan het zeker en vast niet helemaal juist navertellen, maar doe een poging. Ze begon met Sia te praten, eerst over haar verdriet, en dan nam ze de tekening en toonde ze de hap en de vlekken en zei ze dat we met dat stukje van die tekening wel echt helemaal niet blij waren. Maar dan vroeg ze of er niet ook een stukje in de tekening was waar ze wel blij van werd, misschien zelfs maar heel klein stukje. Eerst gebeurde er niet zo heel veel, maar Sara bleef rustig en vriendelijk proberen, en toonde zelf welk stukje van de tekening haar blij maakte, ik deed hetzelfde, Katleen ook. En toen werd Sia ook rustiger, begon ze te kijken, en zag ze plots toch ook wat moois. En die ezelbeet maakte het toch ook heel speciaal. Ik vond dat precies echt een beetje magisch, het was zo mooi om dat te zien gebeuren! Zo simpel, ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar zo mooi. Toen we naar huis vertrokken, stak het verdriet toch terug de kop op, maar ik ging even met Sia zitten aan de auto en we babbelden nog eventjes en deden opnieuw iets soortgelijks, maar dan met z’n tweetjes. En toen bedacht ze zelfs helemaal zelf een oplossing: we zouden dezelfde lege tekening zoeken, die erachter plakken, en dan de tekening terug afmaken. Daar werd ze zowaar zelfs enthousiast van, en ik al helemaal! Sia blijft natuurlijk een kleutertje, dus toen we thuis waren en ze zag papa, werd ze terug heel verdrietig om haar mooie vernielde tekening. Lode, eeuwig en altijd rationeel en analytisch en niet-zweverig, begon een uitleg over dat ezels dieren zijn en dom en … Waar ik heel erg boos om werd omdat onze hele positieve vibe daardoor doorbroken werd. En het werkte uiteraard ook helemaal niet, want als Sia de ezels zo zou bekijken, zou ze ook niet zo trots haar tekeningen aan hen hebben willen tonen. Dus begon ik opnieuw hetzelfde te doen als Sara deed, en na een beetje babbelen was ze al terug mee. Meer nog, toen oma en Rombie daarna toevallig heel even passeerden, mochten die gelijk ook tonen waar ze blij van werden, en ging Sia dat ook tonen aan papa.

549c012c8d3dd49dad6ae38dc35aec1fEen lang verhaal dus, en misschien niet voor ieder spek naar z’n bek, maar ik vond het zo mooi om zien, en het geeft me echt een warm gevoel. Soms hoeft het helemaal niet zo speciaal te zijn, maar werken kleine dingetjes zo goed. Maar je moet ze wel weten, wel kennen, ervoor openstaan. Wat prijs ik me gelukkig met mensen rondom me die me hierin kunnen inspireren…

  • Toen we vorige week naar m’n mama reden om de kindjes op te halen en zelf de dag erna een leuke uitstap te doen in Antwerpen, stond de radio op in de auto. Er konden op Studio Brussel plaatjes ‘gedropt’ worden, en een vrouw dropte het liedje ‘rather be’. Ze vertelde hoe ze dit hoorde toen ze net bevallen was van haar eerste kindje, alles ging goed, ze lag in haar ziekenhuiskamer en het zonnetje scheen binnen op haar en haar zoontje. En dan dit liedje, dat helemaal paste bij het gevoel: dit was het, er was geen plek waar ze op dat moment liever wilde zijn dan daar en dan. Terwijl wij dat hoorden, scheen het zonnetje ook voor ons. En voelde ik me een beetje hetzelfde. Lode en ik, wij samen. Dat zit goed. Natuurlijk hebben we onze ups en downs, maar wie niet? Met hem zal het wel lukken ginder in Washington. Met hem en onze twee dochters. As long as I am with you, there’s no place I’d rather be

  • Helemaal op het einde van de maand (denk ik, want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de brievenbus ben vergeten te legen van woensdag of donderdag tot zaterdag), kreeg ik een superlief kaartje van een van mijn liefste vriendinnen Tinne in de bus.

kaartje.jpg

Het was een echte verrassing, en het ging recht naar mijn hart. Dat is ook  wat er dezer dagen gebeurt. Doordat we naar de andere kant van de wereld trekken,  voel je hoezeer je je vrienden en familie  graag ziet en gaat missen, maar ook hoezeer je zelf graag gezien bent, en gemist zal worden. Dat is dubbel en soms best emotioneel, maar tegelijk ook heel erg warm en mooi. Wat kan ik daar dankbaar voor zijn. Heel veel hartjes dus voor al wie in mijn hart woont, en bij wie ik daar ook een plekje heb gekregen..

April bracht me op die paar dagen tot nu toe al veel mooie momenten. Het belooft een intense  maand te worden denk ik, met de verhuis die vermoedelijk helemaal op het einde van deze maand zal gepland worden. Maar dat is voor een volgende keer…

Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot

Er waren eens twee zwanenprinsesjes

Maandag 21 maart hadden wij hier iets te vieren. Een gelegenheid waarover ik een volgende keer wel meer vertel, maar waarvoor ik zowel voor de dochtertjes als voor mezelf een jurk(je) genaaid heb. Het naaien van die drie jurken was dan ook mijn voornaamste bezigheid sinds ik terug mijn energie hervonden had na al dat ziek-zijn. Het was zelfs een beetje stressy om op tijd klaar te geraken, want mijn agenda was de voorbije weken nogal druk gevuld, ook ’s avonds, en overdag moest er nog gewerkt worden. Maar uiteindelijk nam ik een extra dagje verlof en op dat dagje werden er hier twee Tinny jurkjes gemaakt voor de dochtertjes. Oef 🙂

Ik maakte voor hen beiden identiek hetzelfde jurkje in een lang gekoesterd stofje dat iedereen intussen wel zal kennen: het befaamde bambiblauw-melkbrigade-zwanenstofje. Ooooo zooooo schoon, en dus onweerstaanbaar. Ik had het echt laten liggen en me voorgenomen het enkel te gebruiken voor de perfecte gelegenheid. En die leek nu gekomen! 🙂 Toen ik het stofje aan de dochters toonde, vroeg Sia meteen wat ik daarmee ging maken voor haar. En dat wil wel wat zeggen! Sindsdien heeft ze ook minstens 2 of 3 keer gevraagd wanneer ik dat kleedje met de zwaantjes nu gemaakt had, en of het al klaar was. Ik had dus best wel vertrouwen dat het een succes zou zijn 🙂

Ik maakte het mezelf gemakkelijk deze keer en koos voor de simpelste optie: een standaard bovenlijfje zonder kraagje en mouwtjes, met een rimpelrokje. Hoewel die kraagjes wel altijd een finishing touch geven aan een jurkje/bloesje/…, vind ik tegelijk dat dit stofje niet veel extraatjes behoeft. Het is simpelweg zo schoon op zichzelf! Dat mag gezien worden! Bovendien is zo’n mouwloos jurkje ideaal voor de zomer, zeker omdat het daar in Washington wel eens heel warm kan worden. Ik kocht 1,5 meter en dat bleek net genoeg voor mijn twee Tiny’s, ik heb zelfs nog een ministukje over voor een kussentje of klein projectje!
Ik voerde het bovenlijfje met een effen groen katoentje. Bij het vastnaaien van de voering probeerde ik de stitch in the ditch techniek, maar ik bakte er niks van en gaf het op; Daarna naaide ik met de hand de voering vast. Nu las ik echter toevallig deze week, toch wel net te laat zeker, op de blog van straightgrain de perfecte tip om dat makkelijker te maken. Ik waag dus zeker ooit een nieuwe poging!
Voor de maatjes koos ik gewoon volgens de maattabel maatje 2 en 4 jaar, en beide jurkjes passen hen als gegoten. Ik durf zelfs te denken dat ze er ook nog wel mee door de zomer zullen geraken, laat ons hopen! De dochters waren er blij mee, ze wilden het zelfs niet meer uitdoen na de pasbeurt! Gelukkig kon ik hen overtuigen, want geen risico’s op vuile jurkjes tegen dat er hier gefeest ging worden!

Eerder op de dag zelf, was ik in de kringwinkel een paar spulletjes gaan ophalen die ik gewonnen had bij de veiling op uwkringding.be, waaronder een sprookjesachtige handspiegel, die wij meteen omgedoopt hebben tot ‘assepoesterspiegel’. Succes gegarandeerd!  Dat waren helaas echter ook de enige momentjes waarop Sia op de foto wilde, daarna lukte dat enkel nog met omkoperij of een beetje dwang en eigenlijk zat daar geen enkele goeie foto meer bij. Ze had veel meer zin om met haar neefjes en nichtjes te spelen, en wie ben ik om haar ongelijk te geven?!

Gelukkig was Rosanne echt helemaal in topvorm! Ze poseerde als een echt model, en genoot van de aandacht die ze daardoor kreeg! Een win-win situatie dus 😉 Hierbij dus toch een kleine overload aan fotootjes 🙂

DSC_0189 x

DSC_0155 x

Altijd eens kijken of er in het boekentasje van grote zus nog koekjes te rapen vallen 🙂

Deze jurkjes zullen in elk geval nog vaak uit de kast komen, alleen nog eventjes wachten tot het zonnetje er weer doorkomt…

Follow (bloglovin)

patroon jurk: Tinny jurk – Straightgrain
stof: zomerzwanen – bambiblauw
voeringsstof: effen katoentje uit voorraad
blinde rits van Veritas

Party Animal – Part III

Vandaag het laatste deel van het Party Animal feest. Na drie delen zal het wel genoeg geweest zijn vermoed ik… En ik vrees ook dat het beste al wel aan bod kwam in de vorige twee posts. Laat dit dan gewoon een klein toemaatje zijn 🙂 Het gaat deze keer namelijk over mijn eigen outfit, en daar kan je qua schattigheidsfactor en fleurigheidsfactor en dergelijke net iets minder mee dan met de outfit van de jarige of de aankleding van het feest zelf.

Mijn oog viel een hele tijd geleden al op de City jurk in La Maison Victor:

De linkse foto, met de okerkleurige jurk, vond ik prachtig. De rechtste sprak me eigenlijk helemaal niet zo aan. Dat heb ik wel vaker, dat ik bij een naaiboekje door de stofkeuze een patroon toch niet zo je-dat vind, tot ik dan op de een of andere blog datzelfde patroon zie verschijnen en ik het ineens wèl leuk vind. Bij dit patroon had ik dat gevoel dus ook. Ik vond de lijnen echter zo leuk gedaan, en denk dat je er daardoor trouwens best heel wat kanten mee op kan.

Ik ging voor de jurk in één kleur, en kocht daarvoor bij Madeline de Stoffenmadam een kobaltblauwe Punta di Roma (ik zie dat de stof uitverkocht is…). Ik kocht die met de bon die deel was van het prijzenpakket dat ik met deze wedstrijd won, daar ben ik toch nog altijd wel een beetje trots op 🙂

Het resultaat zag er zo uit:

De neklijn viel me net iets te breed, het beleg kwam teveel piepen naar m’n zin, en de aanpassingen om het model aansluitend te maken aan de schouders en toch breder naar de heupen, waren wel redelijk wat prutswerk. Helemaal ideaal is het dus misschien niet, maar ik ben toch wel best tevreden. En ik blijf wel fan van de lijnen, die een eenvoudige jurk toch dat tikje meer geven.

Aan deze outfit is natuurlijk helemaal niks te zien dat past bij het thema van het feest. Maar daar werd een mouw aan gepast, in de vorm van een broche uit hetzelfde Liberty stofje dat ik eerder gebruikte. Mama, papa, en grote zus  kregen elk zo’n broche, en op die manier pasten we toch perfect bij de jarige!
januari 2016 (115).JPG

De papa en de grote zus hadden geen zelfgemaakte outfit. Wie weet lukt het me ooit wel eens om dat voor mekaar te krijgen, maar vooralsnog is dat echt wel net iets te hoog gegrepen. Binnenkort waag ik me voor het eerst aan mannenkleren, want in februari is de man des huizes jarig, en die vraagt al héél erg lang om eens iets zelfgemaakts… Wordt vervolgd dus…

En zo zagen we er als gezinnetje uit die dag, allemaal toch een beetje assorti:

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon jurk: City Jurk – La Maison Victor
stof jurk: kobaltplauwe punta di romamadeline de stoffenmadam
stof broche: Liberty Queue for the Zoo – Bambiblauw
broche papegaai: Hexagoon

 

 

Party animal: part II

Vandaag: het feest zelf!

januari 2016 (245).JPG

Hier toonde ik  jullie al de outfit van ons kleine party animal Rosanne. Voor alle duidelijkheid: ze heet Rosanne en dus niet Pannie. Dat laatste is een koosnaampje, afgeleid van Rosanniepannie, en wordt eigenlijk intussen meer gebruikt dan haar naam zelf… oops 🙂 Jullie zagen ook al een fotootje van de uitnodiging in de vorige post. Ik gebruikte hetzelfde heerlijke stofje van Liberty voor de uitnodigingen:

Ik plakte het stofje eerst met textiellijm op het papier, en naaide het daarna ook nog eens extra vast met een siersteek. Met mijn lettertang maakte ik een labeltje en dat kleefde ik in het midden van de kaart. Binnenin de tekst: ‘Party animal Pannie wordt 2! Laat het beest in je los, en vier mee!’ Maar desondanks die woorden kan ik toch wel zeggen dat iedereen het beschaafd heeft gehouden 🙂

De versiering bijeensprokkelen was een meer-maanden-project. Ik had het idee namelijk al een hele tijd, en dat gaf me wel wat ruimte. Ik kocht tientallen speelgoedbeestjes in alle maten, kleuren, vormen, en soorten, telkens als ik ze ergens tegenkwam. Die vond ik bij Langzalzeleven, Studio Blanche, Flying Tiger, Action, Dreamland, en ook tweedehands. De kleurrijke tafelkleden, bekers, bordjes en het bestek kocht ik ook bij Langzalzeleven. Ik deed daar zo ergens eind oktober een megabestelling voor de feesten van beide dochters 🙂 Niet alleen ikzelf, maar ook de dochters waren allebei héél blij met het resultaat:

Al die diertjes samen, gaf echt een heel leuk effect, samen met de confetti die ik ertussen strooide.

Voor de versiering gebruikte ik deze keer geen gewone ballonnen, maar wel heel bijzondere Japanse papieren ballonnen, genaamd kamifusen, ook van bij Langzalzeleven, hoe kan het ook anders 🙂 Ik vind ze werkelijk prachtig! Bekijk bv. deze pin om een voorbeeld te hebben van hoe het kan. Er zit een gaatje in, waar je met een rietje lucht in kan blazen en dan zijn ze gewoon meteen klaar en blijven ze zo hangen! Ik koos een heleboel diertjes en hing ze vlakbij mekaar op.

januari 2016 (72)januari 2016 (75)januari 2016 (86)Ik hou zo van die kleuren!! Ze hangen er nu nog steeds, maar als ik ze deze of volgende week wegdoe, ga ik ze zeker opbergen om mee te nemen voor de verhuis en ze misschien een plaatsje te geven in een kinderkamer. Want inderdaad, ze zijn herbruikbaar! Hallelujah!

Er werd ook nog iets genaaid voor de versiering. Ik heb een klein beetje een verslaving aan de kringwinkel en tweedehands, en had al een redelijk stapeltje sprookjesboeken met mooie prenten verzameld. De bedoeling was altijd al om iets met de prenten te doen, maar om de een of andere reden kreeg ik het maar niet over m’n hart om er ook echt in te knippen. Tot ik deze post van de supertoffe Tante Jojo las (een heel leuke en lieve madam met een héérlijk winkeltje in Leuven, allen daarheen!!), en ze me in haar comments toch over de streep trok 🙂 Waarvoor dank Joëlle 😉 Ik ging dus duchtig knippen! Ik koos vooral prentjes met diertjes erop, logisch gezien het thema. Met een lange biais naaide ik van allemaal (bewust ongelijk geknipte!) vlaggetjes een vlaggenlijn. Ik kan niet anders dan zeggen dat ik zelf echt wild ben van het resultaat daarvan!

Ik maakte er maar eentje, maar voor de andere ruimte herbruikte ik een eerdere zelfgemaakte vlaggenlijn waar toch ook wel enkele diertjes op stonden 🙂 Ik kreeg trouwens voor de fotoshoot van de vlaggenlijn alweer dierlijk gezelschap 🙂

En dan nog de taartdecoratie: enkele dieren-kaarsenhoudertjes van Hema! Helemaal in thema 🙂

Eindigen doe ik met nog enkele sfeerfotootjes. Niet dat jullie nog niet genoeg foto’s voorgeschoteld kregen, maar kom. Valt het op dat ik er zelf waarschijnlijk evenveel plezier in had dan de jarige zelf? 😉

Nu hebben jullie in een volgende post enkel nog de outfit van de mama zelve tegoed 🙂

Een reactie maakt mij altijd blij!

Follow – bloglovin


stofje uitnodiging: Queue for the Zoo – LibertyBambiblauw
bordjes, bekertjes, bestek, tafelkleden, kamifusen, plastic diertjes: Langzalzeleven
allerkleinste diertjes: Studio Blanche
andere diertjes: Action, Dreamland, tweedehands.be

 

Party Animal – Part I

 Zoals u hier al kon zien, hadden wij niet zo lang geleden een jarige in huis. En bij een verjaardag hoort een feest natuurlijk! Omdat ze voor haar allereerste verjaardag door allerhande omstandigheden geen feestje gekregen had, en omdat ik door dit feest de smaak te pakken had van de themafeestjes, zou dochterlief deze keer ook een heus groot feest krijgen. Het thema werd ‘party animal’, en ik heb me weer helemaal kunnen uitleven! Vandaag presenteer ik jullie graag deel 1 daarvan, met name de outfit van het grote party animal in kwestie!

Eigenlijk vertrok ik deze keer van een stofje. Niet zomaar een stofje, maar wel dit stofje:

januari 2016 (5).JPG

Een stofje van bij Bambiblauw dat ik al vaak zag passeren in blogland, bv. hier en hier, maar dat ook gebruikt werd voor het geboortekaartje en de doopsuikerzakjes van het prachtige derde wondertje van mijn lieve collega Isabel, ook een naaimama en wie weet schrijft ze hier wel eens een keertje een gastblog, niet Isabel 😉 ?

 Mijn eerste idee was om een jurkje te maken in dit stofje. Maar toen kwam ik toch wel dit fantastisch schattige truitje tegen bij Fred & Ginger zeker… :

En alsof het universum ermee gemoeid was, bleek er nog welgeteld één exemplaar in dit schone geel over te zijn, niet in de winkel, maar overal. Elk weldenkend mens begrijpt dat dat gewoon een teken is, en dat dat truitje dus bestemd was voor mijn klein Rosanneke. Maar aangezien dat truitje dus ook wel niet uit zou mogen, was het natuurlijk niet zo nuttig om een kleedje te maken. Dus werd het een rokje. En wel een gewoon exacte kopie van het rokje dat ik bij Straightgrain zag, mèt bovendien een tutorial erbovenop waarin de woorden ‘super simple’ vermeld waren. Zoveel toeval bestaat niet: dit is meant to be. Again. 🙂

Het rokje is gevoerd en heeft zakjes. Voor het toevoegen van die zakjes in de zijnaad schreef An van Straightgrain trouwens een handige tutorial, waarmee je aan ieder gewenst kledingstuk zakjes kan toevoegen. Met kleine en grotere kindjes is dat altijd scoren natuurlijk. Hoewel, mijn klein gevalleke moest er niks van weten, ze wilde er zelfs haar handjes niet insteken! Misschien maar goed ook, want door het late uur waarop ik het rokje naaide, was ik niet meer zo geconcentreerd en had ik ze er eerst verkeerd ingezet. Het is dus niet bepaald propertjes afgewerkt…

Ik maakte ook een bijpassende kroon. Ik gebruikte altijd de tutorial voor een kroon van Mina Dotter, maar deze keer tekende ik gewoon zelf iets soortgelijks maar dan wat kleiner en minder hoog. Eigenlijk werkt dat allemaal hetzelfde. Hier vind je trouwens nog een leuke èn herbruikbare, als je dat zou willen.

Eindigen doen we met de foto’s op model. Een model dat niet veel zin had in een fotoshoot. Ze ging gewoon staan en zei ‘nee mama’, gevolgd door ‘nee’, en weg was ze.

januari 2016 (129)

Nu ja, ik was al blij dat ze de kleertjes überhaupt al ,wilde aandoen, want dat had ook nog gekund…
Gelukkig kwamen er daarna leukere dingen, zoals kadootjes uitpakken.

januari 2016 (135)

Wil je graag weten hoe het feestje eruit zag, neem dan zeker later deze week nog eens een kijkje op m’n blog, want dan komt part II eraan! De uitnodiging op de bovenste foto in deze post is alvast een voorsmaakje 🙂 Je kan me ook altijd volgen via bloglovin, wordpress of email (helemaal onderaan de blog), zodat je automatisch een update krijgt als er iets nieuws verschijnt!

Tot slot nog een grappige en toepasselijke foto: terwijl ik de foto’s van de kleertjes en kroon nam, kreeg ik gezelschap van mijn andere grote lieveling, naar wie deze blog dus ook zo’n beetje vernoemd is. Meet Lilly, mijn specialleke:

januari 2016 (38)

Follow


stofje kroon en rokje: Queue for the Zoo AquaBambiblauw
tutorial rokje: super simple skirt with lining – straightgrain
truitje leeuw: Fred & Ginger

feestelijke Ileana jurkjes

Tijd voor wat naaisels uit de (relatief) oude doos. Niet dat er niet genaaid wordt intussen, integendeel. Er liggen zowaar drie projectjes in verschillende stadia van afgewerktheid te wachten op voltooiing 🙂 Maar de drukte van de feestdagen en daarbij ook nog het nieuws dat we volgend jaar weldegelijk een buitenlands avontuur zullen aangaan met ons gezinnetje, maakten dat het afwerken bleef liggen…

In oktober werden onze twee dochtertjes tesamen gedoopt. Het had lang geduurd eer we de knoop doorhakten over het al dan niet laten dopen. Eens dat was gebeurd, was daar het handige ‘voordeel’ van dat lange twijfelen, dat ze allebei tegelijk gedoopt konden worden. Ik wilde heel graag zelf een kleedje maken, maar het moest natuurlijk wel een echt schoon kleedje kunnen worden. Enter de Ileana jurk van Compagnie M.

oktober 2015 (319)

Had ik al gezegd dat ik zwaar fan ben van haar patronen? In de eerste plaats omdat ze allemaal leuk, origineel, mooi, en goed zijn. Maar een minstens even grote reden van mijn idolatrie met deze patronen, is de fantastische uitleg erbij. Daar heb ik al zo ongelooflijk veel van geleerd! Alleen al daarom zou ik ze aan iedereen aanraden, dat is gewoon een naailes op zichzelf! Ik was er dus als de kippen bij om het patroon te bestellen, te laten afdrukken op A0 bij de plaatselijke copyshop (ook een heel avontuur trouwens…), en meteen over te nemen in twee maten, 2 en 4 jaar.

Ik doe het niet vaak, maar deze keer kon ik het echt niet laten om aan ‘twinning’ te doen met de dochters, en maakte ik twee exact dezelfde kleedjes.

Ik koos voor de gewone bovenjurk met kapmouwtjes, dat asymmetrische strikkraagje (ik ben de precieze naam eventjes kwijt), en een volledige cirkelrok. Zwierplezier verzekerd!

Bij de oudste dochter werd de cirkelrok  afgewerkt met een gouden biaisbandje, zodat er toch minstens een beetje blingbling aan was. Toch een klein verschilletje tussen de twee jurkjes. Alleen al handig voor als de papa ooit de kleedjes zou willen aandoen. Ik zie hem al wringen met de 2 jaar bij de oudste dochter…

Het stofje zag ik al eerder verschijnen op zowel Facebook als in blogland, bv. dit jurkje van deze madam (op wiens stijl ik echt gek ben, by the way). Geen idee hoe het stofje heet. Online kon ik het maar niet vinden, dus mijn geluk was des te groter toen ik het als bij toeval ontdekte in Habiba in Leuven. Het was zelfs bijna het einde van de rol! Lucky me!

Ik maakte ook een bijpassende legging bij beide meisjes, in een soort luipaardachtig fuchsia stofje van bij Pauli in Leuven. Het patroontje is dat van de Viola legging uit La Maison Victor, een easy peasy en snel-klaar projectje.

De kleedjes vielen in de smaak bij zowel dochters als familie. Missie geslaagd, ikke blij!

waren ze maar altijd zo lief voor mekaar…

Het was een prachtig zonnige dag, perfect voor een leuk feestje. Dat de kids de kerk half afbraken en het varken uithingen samen met hun neefjes en nichtjes, probeer ik nog steeds hardnekkig te verdringen en liefst van al gewoon te vergeten, al is dat moeilijk gezien het zelfs fotografisch werd vastgelegd. Ziehier, bij wijze van zelfpijniging, of zelfbestraffing, zo u wilt, het bewijs:

Vreselijk… *zucht* Ik hoor nog steeds de andere familie, wiens jongste kind tegelijk werd gedoopt, denken ‘jezus (toepasselijk bij een doopviering), die mensen hebben hun kinderen wel ècht niet in de hand’… Soms dus inderdaad ècht niet, helaas…

Gelukkig hebben we het de rest van de dag iets meer beschaafd gehouden.

Follow – via bloglovin


patroon jurk: Ileana jurkCompagnie M
buitenstofje: Habiba
patroon legging: Viola Legging – La Maison Victor
Voeringstof/stofje kraag, en stofje legging: Pauli

Goud & Glitter Feest!

Dit jaar werd er al wekenlang uitgekeken en afgeteld naar de grote dag: haar vierde verjaardag. “Mama, hoeveel vingers nog?”, “Mama, hoe lang moet ik nog wachten?”, “Mama, wanneer is het feest?” …

glitterfeest2

Voor mijn ‘ik word zo blij van blingbling’-meisje wilde ik dit jaar eens iets anders dan anders. Een gewoon feest is al leuk, maar een goud- en glitterfeest, dat zou pas iets worden! Alleen al als ik me de glinsteringetjes in de oogjes van m’n dochtertje voorstelde, kreeg ik er zelf al plezier in! Dus werden er de weken voorafgaand aan de grote dag heel wat voorbereidingen getroffen, te beginnen met een heuse uitnodiging:

DSC_0040

Met gouden stift werd die beschreven, en het envelopje werd met glitterspray bewerkt.

Verder verzamelde ik in allerhande winkels gouden en glitterende spulletjes en prulletjes, gaande van slingers tot onderleggers, bordjes en bestek, ballonnen, … Ik leefde me uit in Langzalzeleven, een fantastisch leuke Nederlandse webshop, en daarnaast maakte ik ook sneeuwglobes met materiaal dat ik bij Studio Blanche kocht, een superleuk winkeltje waar je allerhande gelegenheidsdrukwerk, doopsuikermateriaal, enz. kan kopen of op maat laten maken. Ik kocht er 2 jaar geleden ook al materiaal voor de doopsuiker van m’n jongste dochtertje en zou zo de hele winkel leeg hebben kunnen kopen! Ook zij was er trouwens een tevreden klant…

En dan was het zover en kon het huis versierd worden, terwijl papa met dochters naar het turnen en dansen was.

Bij het thuiskomen, was er eentje héééééééél erg blij!!

Er werd natuurlijk ook hartelijk gesmuld!! Kaastaart is hier onze favoriet!

Maar een feest is natuurlijk geen feest zonder slingers en ballonnen!

Ook de keuken werd versierd op dezelfde manier, zodat alle tantes, nonkels, neefjes, nichtjes, en grootouders zich konden baden in al dat goud en glitter!
Dochterlief was heel erg blij!

Begin januari wordt de jongste 2 en wordt er opnieuw gevierd. Ik heb de smaak te pakken, dus het thema ligt al vast: party animal… Ik heb al heel wat in huis gehaald om er iets van te maken, dus stay tuned 😉

En jullie, hebben jullie themafeest-ervaring?

Follow -bloglovin


(PS. Het zou leuk zijn als jullie mijn blog willen volgen, bv. via bloglovin :-))

bordjes, bestek, gouden tafelkleed, bekertjes, doorschijnende en gouden ballonnen, grote gouden confetti, kaarsjes: langzalzeleven
sterrenbordjes, sterrenprikkers, enkele slingers, gouden ster, gouden tape voor lettertang, servietten, rietjes, … : hema
alle materiaal voor de snowglobes, glinsterend bakkerstouw: studio blanche
gouden letterslinger: wolfenwolkje
gouden onderleggers, glitterballetjes (aan slinger gehangen): colruyt
andere spulletjes: kruidvat, wibra, flying tiger, …