collect moments, not things – maart 2016

Er is weer een maand voorbij, dus hoog tijd voor een volgende post in deze categorie! Hier en hier kon je die van januari en februari al vinden, en voor wie de voorgeschiedenis niet kent: ik begon deze ‘serie’ in navolging van deze post op de supertoffe mamablog Leuke Wereld. De bedoeling is om een beetje bewuster te genieten van de vele momenten van klein en groot geluk, dagdagelijkse dingen die je blij maken, …

PicMonkey Collage

  • Maart begon goed, want op 1 maart werd ik ten huwelijk gevraagd door Lode, die ik intussen ook mijn echtgenoot mag noemen, jawel 🙂 Ik was die dag wel snertziek, en dat bleef nog eventjes duren, maar het voelde fijn en leuk, en dat is wat telt natuurlijk. Met een ring, in de straat waar we elkaar hebben ontmoet toen we er allebei schuin tegenover mekaar op kot zaten (of woonden in zijn geval), met de muziek van Norah Jones die we toen een beetje tot ‘onze’ muziek hebben gemaakt.

Blijft me ontroeren…

  • Ik vermoed dat de meesten onder jullie het vervolg van dat aanzoek al hadden gelezen, aangezien ik al blogde over de outfits van zowel mezelf als de dochters. Misschien is dat ook wel een beetje een klein gelukje, het moment waarop alles klaar was, of toch zo goed als. Ik denk dat dat op zaterdag 19 maart moet geweest zijn. Wat een opluchting, en toch ook wel trots, dat het me gelukt was. En dat het goed was, althans voor mij/ons 🙂

DSC_0163 (2)

  • En dan natuurlijk de dag zelf, 21 maart. Ik schreef er al over en heb er niet veel aan toe te voegen vandaag. Het was gewoon echt een fijne dag. We hebben ervan genoten. Ondanks dat het niet was hoe we ons dat op voorhand hadden voorgesteld, hebben we er echt iets leuks van gemaakt, en zijn we allebei ook achteraf blij met hoe het gegaan .
  • Op 24 maart werkte ik m’n laatste werkdag. ’s Middags ging ik met al m’n collega’s lunchen en het was weer heel gezellig 🙂 Omdat ik in mijn gevoel en hoofd helemaal niet ècht ‘weg’ ben, want ik heb loopbaanonderbreking en ben voorlopig alleszins nog van plan om ooit terug te komen, verwachtte ik geen afscheidskadootje. Maar ik kreeg het toch: een superleuke bon om op te souperen bij habiba, maar wat meer is: ook een echte Leuven-tas.

leuventas

Nu moeten jullie weten dat ik al sinds 2010 elke werkdag een pot thee zet, die ik opdrink uit een grote Starbucks-tas van Washington, gekocht toen ik Lode daar bezocht. Iedereen kent die tas intussen wel denk ik, en iedereen weet dat die van mij is. Nu ik dus naar Washington trek, neem ik de  Washington-tas niet mee. Ik heb ze ‘gedoneerd’ aan een collega. In de plaats daarvan kan ik nu een Leuven-tas meenemen naar daar. Een beetje symbolisch toch, niet? Ik was er alleszins heel blij mee!
Toen ik die dag alle deuren sloot en als laatste de dienst verliet op m’n werk, voelde dat heel erg dubbel. Hoewel we vaak ‘sakkeren’ op het werk, en vooral de praktische kant ervan (steeds grotere werkdruk, niemand wordt vervangen terwijl we evenveel werk moeten doen met bijna de helft minder mensen, enz…), voelde ik toch echt dat ik het jammer vond om alles achter te laten daar. Mijn lieve en leuke collega’s, maar ook de inhoud van m’n job, die eigenlijk echt boeiend en interessant is, of kan zijn. Ik had het niet verwacht, maar voelde me emotioneel en had het er best lastig mee. Maar tegelijk had het ook iets positiefs, want mijn job is niet weg (wat een luxe is dat op zich al!), en is het niet ook ergens  mooi om te voelen en te horen dat je gemist zal worden, en dat mensen je waarderen?

  • Met Pasen werden er hier eitjes geraapt, natuurlijk. Ze waren eigenlijk op voorhand niet bijster geïnteresseerd, maar toen het raap-moment daar was, was het enthousiasme groot! Heerlijk hoe ze telkens weer compleet door het dolle heen zijn als ze weer wat eitjes gespot hebben. Ooooh, nóg eitjes, mama, kijk! enz… Even instant vrolijkheid!
  • Er zijn intussen al enkele ‘laatste keren’ gepasseerd. Geen ècht laatste keren natuurlijk, want als alles goed gaat, gaan we iedereen terugzien, en ooit terug gewoon de draad hier weer opnemen. Maar toch. Ook de voorlopig laatste Pasen bij m’n mama thuis, met de familie van haar kant erbij. Altijd een fijn weerzien met hen. En ook onze meisjes amuseren zich kostelijk met de andere kleine en grote kindjes (lees: mijn eigen neven en nichten 😉 ). Mijn mama woont in haar eigen ouderlijke huisje in Deurne bij Antwerpen, aan ’t pleintje, zoals we dat noemen. Heerlijk rustig, aan een pleintje, vlakbij het park. Toen ons ouderlijk huis verkocht werd, vonden we dat eventjes jammer. Vooral omwille van de vele jeugdherinneringen die aan dat huis kleefden. Maar ook aan het huis van m’n moeke (=oma) hebben we zoveel zalige herinneringen. Van al die dagen dat we daar speelden, dat we op ’t standbeeld klommen, bloemetjes plukten, honingwafels of wortelsoep aten, in de kasten van moeke naar snuisterijen zochten of op ontdekking gingen in de kamer van m’n overleden bompa. Het geluid van de zweefvliegtuigjes in de zomer, de tochtjes in het park. Ik kan er zo van genieten om nu mijn kinderen hetzelfde te zien doen, maar dan bij hun eigen oma, mijn mama. Hoe de fijne dingen van vroeger nu ook kunnen terugkomen. Hoe ze met Pasen met alle kleine neefjes en nichtjes op het standbeeld klommen net zoals wij dat vroeger deden. Of hoe Sia vorig weekend madeliefjes begon te plukken en  er een kroontje van wilde. Ik nam er foto’s van en moest toen denken aan een fotootje van mezelf, een kleine 30 jaar geleden genomen waarschijnlijk, geen idee hoe oud ik toen precies was. Maar wel: ook met een madeliefjeskroontje, op zo’n 10 meter van waar Sia nu staat. Ja, dat raakt me wel…
  • Ik had deze maand ook een paar keer ‘maar één kindje’, bv. toen Sia eens ging logeren bij haar nichtje. Sia is dan dolgelukkig, want ze doet niks liever dan gaan logeren bij haar nichtjes en neefjes. Maar ook ik vind het wel eens fijn om maar 1 kindje in huis te hebben. Dan kan ik plots dat ene kind alles geven wat ze wilt, en je ziet dan echt hoe ze daarvan kunnen genieten. Exclusieve aandacht!! Rosanne is een echt buiten-kind. Die zou van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de tuin willen lopen, willen voetballen, achter de kipjes willen lopen, naar de paardjes gaan kijken, enz. Of zoals op de foto’s: boekje lezen terwijl ik het kippenhok proper maak, meehelpen, samen gek doen (en een voordeel is dat ze het meestal keileuk vindt om foto’s te nemen of te laten nemen!). Ik kan dan echt meegenieten van haar geluk, van haar lachjes en kreetjes en enthousiasme. Mee proberen de wereld te zien door haar oogjes. Niks heerlijker dan dat…
  • Ook deze maand ging ik samen met Sia een keer kinderyoga doen bij m’n vriendin Sara, ik schreef er hier al over. Zij runt de Balkende Hoeve, en het loont echt de moeite om eens een kijkje te nemen op haar facebookpagina en website, want het aanbod is echt heel groot en divers en ze doet dat fantastisch (al zal het even wat minder intens zijn nu ze een tweeling verwacht!). De kinderyoga doet ze echter niet zelf, maar haar superlieve vriendin Katleen van praktijk Vlinderboom in Balen geeft deze sessies. Echt een warme, superlieve vrouw, ze doet dat echt super, en weet echt als geen ander hoe ze de kindjes mee kan krijgen. Sia doet zelfs nu nog dolgraag enkele oefeningetjes die ze heeft onthouden. 12095046_623598424463708_1065194306375299463_o

We hebben er echt enorm van genoten en ik kan het iedereen aanraden  die wat quality time wilt met z’n kindje(s)! Kijk trouwens zeker ook eens op haar site en/of facebookpagina, waar je vanalle info kan vinden, maar ook sfeerbeelden, en enkele filmpjes waarop ze de kinderyoga zonnegroet, de knuffelgroet en de maangroet voordoet. Succes gegarandeerd bij de kindjes! Sia is 4,5 en vindt het superleuk, ook al kan ze het niet allemaal even goed en precies nadoen, wat ook helemaal niet hoeft…

Maar dat was niet het enige dat ik daarover wilde vertellen. Helemaal op het einde mochten de kindjes nog een tekening maken of inkleuren. Sia maakte er echt haar werk van, en was als laatste klaar. Apetrots liep ze de weide in om haar tekening aan elke ezel te gaan tonen. Ik zie haar nog staan, recht ervoor met haar tekening voor de snoet van de ezels. Überschattig! Tot plots een van de ezels, Herman, de tekening begon op te eten. Sia was totaal in shock en begon stilletjes te wenen om dan te eindigen in een groot, hartstochtelijk verdriet. Ik voelde m’n hart echt in duizend stukjes breken en vond het zo triest voor haar. Het grootste deel van de tekening was gered, maar dat hielp niet. Ik wilde zo graag haar verdriet wegnemen en probeerde vanalles te zeggen. Sara vond het ook superzielig, maar wat ze zei was waar: laat haar maar eens goed verdriet hebben, en probeer dat niet weg te nemen, want het is echt ‘kak’ voor haar en ze mag voelen wat ze voelt. Het was tegelijk ook heel bijzonder om zien hoe bijna alle ezels naar Sia toekwamen, die ik in m’n armen had. Bijna allemaal kwamen ze eens snuffelen of met hun hoofd of snuit eens tegen Sia strelen, als was het om haar ook te troosten en het ‘goed te maken’ in de plaats van de papier-etende Herman. Het verdriet ging echter niet over, en was heel intens. Sara geeft echter samen met haar vriendin Lien, een pedagoge, ‘Blij met Mij’-trainingen.  Wie het niet kent (zoals ikzelf tot een tijdje geleden) kan hier lezen wat dat inhoudt. Ik vond het al super interessant, maar nu nog méér dan ooit. Want Sara deed iets wat ze daar ook doet. Ik kan het zeker en vast niet helemaal juist navertellen, maar doe een poging. Ze begon met Sia te praten, eerst over haar verdriet, en dan nam ze de tekening en toonde ze de hap en de vlekken en zei ze dat we met dat stukje van die tekening wel echt helemaal niet blij waren. Maar dan vroeg ze of er niet ook een stukje in de tekening was waar ze wel blij van werd, misschien zelfs maar heel klein stukje. Eerst gebeurde er niet zo heel veel, maar Sara bleef rustig en vriendelijk proberen, en toonde zelf welk stukje van de tekening haar blij maakte, ik deed hetzelfde, Katleen ook. En toen werd Sia ook rustiger, begon ze te kijken, en zag ze plots toch ook wat moois. En die ezelbeet maakte het toch ook heel speciaal. Ik vond dat precies echt een beetje magisch, het was zo mooi om dat te zien gebeuren! Zo simpel, ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar zo mooi. Toen we naar huis vertrokken, stak het verdriet toch terug de kop op, maar ik ging even met Sia zitten aan de auto en we babbelden nog eventjes en deden opnieuw iets soortgelijks, maar dan met z’n tweetjes. En toen bedacht ze zelfs helemaal zelf een oplossing: we zouden dezelfde lege tekening zoeken, die erachter plakken, en dan de tekening terug afmaken. Daar werd ze zowaar zelfs enthousiast van, en ik al helemaal! Sia blijft natuurlijk een kleutertje, dus toen we thuis waren en ze zag papa, werd ze terug heel verdrietig om haar mooie vernielde tekening. Lode, eeuwig en altijd rationeel en analytisch en niet-zweverig, begon een uitleg over dat ezels dieren zijn en dom en … Waar ik heel erg boos om werd omdat onze hele positieve vibe daardoor doorbroken werd. En het werkte uiteraard ook helemaal niet, want als Sia de ezels zo zou bekijken, zou ze ook niet zo trots haar tekeningen aan hen hebben willen tonen. Dus begon ik opnieuw hetzelfde te doen als Sara deed, en na een beetje babbelen was ze al terug mee. Meer nog, toen oma en Rombie daarna toevallig heel even passeerden, mochten die gelijk ook tonen waar ze blij van werden, en ging Sia dat ook tonen aan papa.

549c012c8d3dd49dad6ae38dc35aec1fEen lang verhaal dus, en misschien niet voor ieder spek naar z’n bek, maar ik vond het zo mooi om zien, en het geeft me echt een warm gevoel. Soms hoeft het helemaal niet zo speciaal te zijn, maar werken kleine dingetjes zo goed. Maar je moet ze wel weten, wel kennen, ervoor openstaan. Wat prijs ik me gelukkig met mensen rondom me die me hierin kunnen inspireren…

  • Toen we vorige week naar m’n mama reden om de kindjes op te halen en zelf de dag erna een leuke uitstap te doen in Antwerpen, stond de radio op in de auto. Er konden op Studio Brussel plaatjes ‘gedropt’ worden, en een vrouw dropte het liedje ‘rather be’. Ze vertelde hoe ze dit hoorde toen ze net bevallen was van haar eerste kindje, alles ging goed, ze lag in haar ziekenhuiskamer en het zonnetje scheen binnen op haar en haar zoontje. En dan dit liedje, dat helemaal paste bij het gevoel: dit was het, er was geen plek waar ze op dat moment liever wilde zijn dan daar en dan. Terwijl wij dat hoorden, scheen het zonnetje ook voor ons. En voelde ik me een beetje hetzelfde. Lode en ik, wij samen. Dat zit goed. Natuurlijk hebben we onze ups en downs, maar wie niet? Met hem zal het wel lukken ginder in Washington. Met hem en onze twee dochters. As long as I am with you, there’s no place I’d rather be

  • Helemaal op het einde van de maand (denk ik, want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de brievenbus ben vergeten te legen van woensdag of donderdag tot zaterdag), kreeg ik een superlief kaartje van een van mijn liefste vriendinnen Tinne in de bus.

kaartje.jpg

Het was een echte verrassing, en het ging recht naar mijn hart. Dat is ook  wat er dezer dagen gebeurt. Doordat we naar de andere kant van de wereld trekken,  voel je hoezeer je je vrienden en familie  graag ziet en gaat missen, maar ook hoezeer je zelf graag gezien bent, en gemist zal worden. Dat is dubbel en soms best emotioneel, maar tegelijk ook heel erg warm en mooi. Wat kan ik daar dankbaar voor zijn. Heel veel hartjes dus voor al wie in mijn hart woont, en bij wie ik daar ook een plekje heb gekregen..

April bracht me op die paar dagen tot nu toe al veel mooie momenten. Het belooft een intense  maand te worden denk ik, met de verhuis die vermoedelijk helemaal op het einde van deze maand zal gepland worden. Maar dat is voor een volgende keer…

Advertenties

Collect moments, not things – februari 2016

Met redelijk wat vertraging hier toch de tweede post in deze categorie. Ik blijk zieker dan ik dacht, en nogal fel verzwakt, waardoor ik nu aan de antibiotica ben en zoveel mogelijk rust moet houden. Wat niet echt helemaal lukt overdag, omdat ik toch nog ga werken in de hoop dat ik zo mijn werk klaar krijg tegen dat ik in loopbaanonderbreking ga. Daardoor schiet er echt geen energie meer over ’s avonds, en ben ik nu al bijna elke avond gedurende meer dan een week gewoon mee met de kids in bed gekropen. En dat terwijl ik heel veel naaiplannen heb, met en zonder deadline, waar dus vooralsnog niks van in huis komt. Maar kom, hopelijk is het einde in zicht, en kan ik hier binnenkort terug volop naaisels tonen 🙂

Vandaag dus de tweede keer een overzichtje van dingen die me de voorbije maand blij hebben gemaakt, van kleine gelukjes, momentjes waar ik dankbaar om ben, dingetjes die m’n leven mooier hebben gemaakt. Hier vinden jullie het overzichtje van de maand januari, en hier vinden jullie de blogpost die me inspireerde voor deze maandelijkse overzichtjes!

–  Begin deze maand gingen we nog een keertje naar Planckendael. Dat was weer een topdagje, de dierentuin is altijd een groot succes hier.
februari 2016 (102)
Rosanne doet dan geen dut, dus was ongelooflijk moe en viel bij thuiskomst meteen in slaap. Sia had in de auto een dutje gedaan en was goed wakker, dus mocht ze van ons nog eventjes mee in de zetel zitten en tv kijken, mèt haar lievelingschips erbij, Grills chips 🙂 Wij met z’n drietjes onder een dekentje, zalig was dat!

–  Ik genoot heel erg van een fijne workshop bij Marte van Compagnie M thuis om de Louisa jurk te maken. Het gevoel toen ik helemaal op het einde de jurk kon passen, en bleek dat hij perfect zat, was echt de max: YESSSS!!!! 🙂

–  voor de eerste keer maakte ik de carnavalsoutfit voor de dochter zelf, ze wilde zo graag een elfje zijn. Het resultaat is niet perfect, maar ik ben tevreden, en wat me vooral heel gelukkig maakte, waren de blinkende oogskes van Sia toen ze haar vleugeltjes mocht aandoen. Tijdens de stoet was ik zo trots dat ik als een ‘onnozele trees’ de hele tijd erbij liep 🙂
–  een van m’n verslavingen is het kopen van ‘boekskes’: woonboekskes, naaiboekskes, en varia zoals Flow en Flow Special, enz. Vorige maand kocht ik een Australisch tijdschrift genaamd ‘Frankie’, echt een leuk tijdschrift, met een heleboel korte stukjes, waar ik me bij momenten echt bij doodgelachen heb, bv. bij een soort manifest om de ‘dude pill’ te introduceren. Heerlijk 🙂 Maar m’n oog viel ook op een soort modereportage, waarbij ‘de babysitters club’ als mode-iconen avant la lettre naar voor geschoven werden. Op zich al best een grappig gegeven natuurlijk. Maar het lezen van die reportage bracht me in één klap terug naar m’n eigen jeugd, waarin ik de hele reeks van de babysitters club echt verslonden heb. Mijn vriendin en achternaamgenootje Katrien had ze volgens mij bijna allemaal, en ik meen me te herinneren dat we ze ook wel eens samen lazen. Heerlijke tijden waren dat, wat een jeugdsentiment!! Onlangs vond ik trouwens nog 3 exemplaren in de plaatselijke superette, elk voor een euro. Ik kon ze echt niet laten liggen! Kennen jullie die boekjes ook?? En waren jullie ook zo’n fan?
–  Einde van de krokusvakantie, Lode en ik reden samen naar huis van het station, na een tussenstop in de kringwinkel waar ik weer enkele leuke spulletjes had gescoord. De kids logeerden allebei bij mammietje, dus geen zorgen noch drukte voor ons voor een keertje. En ik had een fijne avond voor de boeg want ging een van mijn liefste vriendinnetjes bezoeken. Op radio 1 was het Mia op nummer 1 van de een of andere top-zoveel (Belgische muziek misschien?). En in de lucht was er een prachtige geelblauwroze gloed en wolkenformatie te zien. Een klein moment van geluk was dat.
–  Tijdens een van mijn middagpauzes ontdekte ik een supergrappig kerstomaatje. Natuurlijk is dat een onnozele fait divers, maar toch, het deed me lachen en ik keek ernaar uit het ’s avonds aan Lode te laten zien, dus eigenlijk was dat ook best een fijn momentje. Ik heb er speciaal voor deze rubriek een foto van genomen 🙂
– We deden enkele hele fijne dingetjes met de kindjes. Zo ging ik bv. samen met Sia kinderyoga doen en ezelknuffelen op de Balkende Hoeve, een supergezellige ezelboerderij gerund door die superlieve vriendin van me waar ik het net hierboven ook al over had. Ze organiseert superveel hele leuke en interessante activiteiten, coachingsessies, kinderyoga-sessies, theekransjes, en nog véél meer. Check zeker ook haar facebookpagina om bij te blijven bij de activiteiten, al zullen die ook op een lager pitje komen te staan nu ze zwanger is van een tweeling… Sia en ik genoten van eventjes quality time met ons tweetjes, en Sia vond het heerlijk om daarna nog even bij de ezels te zijn. Maar het mooiste, en hetgeen me het meest blij maakt, is de dankbaarheid in haar oogjes na zo’n activiteit. Ze zegt het soms ook nog eens expliciet ‘dankuwel mama’. Alleen al daarvoor zou ik haar alles willen geven!

 

–  Voor de verjaardag van Lode gingen we nog eens eten in het heel leuke restaurantje ‘Wannes Raps’ in Diest, waar we bijna altijd heengaan bij ‘speciale’ gelegenheden. Een echte aanrader, we hebben er enorm van genoten, en de smaakbommetjes zinderden nog lang na! Lekker eten kan toch zo zalig zijn! Want in januari gingen Lode en ik ook gastronomisch eten bij Zappaz in Leuven, waar een vriend van ons de sommelier is. Mannekes, dat was voor mij echt een openbaring, ik zou zelfs durven zeggen: een orgastische smaakervaring! Ik kan het iedereen aanraden, zeker nu het nog betaalbaar is!
–  Rosanne vindt het nog steeds leuk als ik ‘ween’. Ze kijkt dan heel serieus en vlijt zich tegen me aan, wrijft wat over m’n rug, en sinds kort zegt ze er dan ook bij ‘ik tjoost jou’. Om te smelten!!
–  In de auto naar huis van aan de crèche hebben we ook steeds meer conversaties. Waar het tot een tweetal maanden geleden vooral alle hens aan dek was om te proberen het geween te beperken en niet de hele rit gekrijs te hebben, is het nu in feite zelfs leuk. Ik voer hele conversaties met haar, over de popjes waarmee ze gespeeld heeft, en dat er een popje stout was en in de hoek moest staan, over dat het zo regent en dat alle diertjes dan in hun hokjes staan, enz. Allemaal heel leuk om horen!
– Deze maand mocht ik voor het eerst een patroon testen!! Toen ik op de blog van Lieveke en Zus de oproep zag voor patroontesters, twijfelde ik niet. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen! Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap en trots!! De week erna vloog ik erin, en het is, echt waar, een zalig jurkje!! Ik had graag een tweede jurkje gemaakt, maar de ziektekiemen hebben serieus roet in het eten gegooid, dus ben ik al blij dat ik één jurkje klaar kreeg… Binnenkort zal het jurkje, dat de mooie lente-leuke naam ‘Eryn’s garden party dress’ krijgt, gelanceerd worden en zal ik met mijn jurkje ook deelnemen aan de blogtour, ik kijk er al naar uit! Er werden trouwens absoluut prachtige exemplaren gemaakt, dus houd zeker blogland in het oog!!
IMG_4098
–  Iets waar ik toch ook best trots op ben, is dat ik de hele maand geen enkel stofje gekocht heb! En dat voor een stofjeskoopverslaafde als mezelf! een pluim voor mezelf, ik zal het zelf zeggen 🙂
– Op 15/02 was een opleiding die ik volgde onverwacht vroeg gedaan, waardoor we met z’n allen om 16.30u samen aan tafel zaten, wonder boven wonder, want dat gebeurt niet vaak. De radio stond op en er was een of ander leuk liedje op, en toen hebben we zo’n beetje spontaan allemaal samen rond de tafel gedanst, tot groot jolijt van de kindjes. Dat zijn zalige gestolen momentjes waarop ik me echt intens gelukkig en rijk kan voelen.
– Het nieuws van de maand was echter misschien toch wel dat we nu eindelijk weten wat onze bestemming zal zijn, nl. Washington. Er viel echt een hele last van m’n schouders, niet omdat het ècht iets uitmaakte, maar wel omdat de lange onzekerheid slopend was, ècht slopend.
En zo zijn we weer aan een volgende maand gekomen, waarin nog best heel wat staat te gebeuren. Maar dat is voor de volgende keer! En nu eerst zien dat ik helemaal terug de oude kan worden, gezond en vol energie 🙂
PS. Sorry voor de lay-out, ik begrijp echt niet hoe dat komt dat ik dat niet goed krijg en dat het zo op mekaar gepropt staat… Hopelijk derde keer goeie keer, en begin april een betere en meer leesbare lay-out voor dit rubriekje…

Collect moments, not things – januari 2016

Toen ik deze post las van Lobke van de blog Leukewereld, voelde ik het meteen ook kriebelen om er zelf iets mee te doen. Wat een leuk idee! Elke dag gebeuren er wel kleine dingetjes waar je heel blij van wordt, of waardoor je je even echt gelukkig kan voelen. Dingetjes om te koesteren. Momenten die zo vaak gewoon verloren gaan en die je vergeet, met de tijd, of meteen erna al.  Maar daar ga ik dus proberen iets aan te doen. De voorbije maand heb ik geprobeerd enkele van die kleine momenten bij te houden. Ik schreef ze neer in m’n agenda/schriftje. Ik merkte dat ik daardoor ook bewuster bezig was met de schoonheid en het geluk van alledaagse, eenvoudige dingen. Ik ga dus proberen om elke maand een lijstje te maken met momenten die me de maand daarvoor bijbleven. Bij deze deel ik jullie mijn ‘momenten’ van januari, in willekeurige volgorde:

  • Sia die plots haar naam begint te schrijven, en daar ongelooflijk trots op was. Sindsdien is ze heel veel bezig met ‘mijn letters’, overal waar ze de letters van haar naam ziet. Ik realiseer me dat ik er nog geen foto van nam, dringend eens werk van maken dus!
  • In de winterkou met z’n drietjes het kippenhok kuisen, en dan nog wat kruiwagenritjes. Genieten van het laatste winterzonnetje van de dag, met z’n prachtig warme gloed.
    januari 2016 (260)
  • Rosanne werd 2 jaar! Ik schreef er al een post over op haar dagje zelf. Een dag met fijne, warme, en vooral heel bijzondere herinneringen.
  • Het feestje van Rosanne, waar ik zelf veel plezier beleefd heb aan het uitwerken van het themafeest, zoals je hier, hier en hier kon zien 🙂
  • Door het werken rond ‘media’ in de klas, ontdekte Sia ook K3, wat hier altijd redelijk goed buiten de schijnwerpers was gebleven, o.a. omdat we (bewust!) geen digitale tv hebben en al die dingen dus ook niet kunnen zien. Maar via haar werd vooral de kleine zus ineens reuzegrote fan, en dan vooral van het liedje van de ‘luchtballonnen’. Het moet gewoon àltijd opstaan. Met soms grote crisis als het niet kan, of als Sia ook eens iets anders wilt zien of horen. Maar hoewel ik het eerst precies toch niet zo fantastisch vond dat ze daarmee weg waren, vind ik het nu wel leuk eigenlijk. meer nog, ik word eigenlijk gewoon zelf heel erg vrolijk van dat liedje, en van sommige anderen ook. Ik beken zelfs dat ik eens gewoon zelf in de auto, zonder kids erbij, dat liedje heel luid heb opgezet en heb meegezongen 🙂 We zijn dus volledig gezwicht intussen, en hebben zelfs zowel de cd als tickets voor een show in huis. Dat laatste had wel vooral te maken met Sia, die een week lang elke dag zei dat ze voordat we naar ‘het andere land’ gaan verhuizen nog graag de zee èn K3 wilde zien. Dat laatste is dan alvast geregeld.
    In onderstaand filmpje laat ik een portie schattigheid op jullie los. Let niet op de megamest in de “retro-keuken” (kwestie van het wat mooier te noemen dan het is…), het enige deel van het huis waar alles nog in niet-gerenoveerde staat is… Een ander filmpje kreeg ik niet in het bericht geplakt, maar vinden jullie hier.

  • Rosanne die regelmatig ‘lieve mama’ zegt en me dan ‘knuffelt’. Soms zegt ze ook wel eens ‘stoute mama’, maar dat is eigenlijk even schattig, vooral als ze haar boze snoetje erbij trekt 🙂 Ze vindt het ook een leuk spelletje om mij te horen ‘wenen’, en dan ofwel heel lief ‘kom maar’ te zeggen en me een schouderklopje te geven, ofwel heel boos ‘stoppen wenen’… Soms wel een beetje een spiegel vrees ik… oeps… :-S
  • Tijdens de herfst en de winter eten wij wel graag soep, en soep met balletjes was altijd al wel het grootste succes. Sinds ik echter voor kerst bij oma een pot tomatensoep met balletjes maakte, heeft Sia het in haar hoofd gestoken dat dat een heel speciale en lekkere soep was, en vraagt ze meermaals per week naar ‘de soep van bij oma’. Er worden dus veel balletjes gerold de laatste weken, en daar doet Sia graag en trots aan mee. Eigenlijk altijd gezellige momentjes. Zelfs vandaag nog, zaten papa en dochters aan tafel ballekes te rollen en ik de groentjes te snijden. Meer moet dat soms niet zijn…
  • Sia kreeg twee keer een vriendenboekje mee en heeft er intussen ook zelf eentje dat circuleert. Ik vind haar antwoorden zelf gewoon héérlijk. Zo onbevangen, zo zalig onbezorgd, zo puur als alleen een kind kan zijn… Lees bijvoorbeeld haar wensen, of wat ze wilt worden, of wat ze het leukste vind…
  • Daarbij aansluitend nog zoiets zalig onschuldig. Sia werd vorige week wakker en vertelde honderduit dat ze gedroomd had over Nijntje in de dierentuin, van de film… Dan probeer ik me in te beelden waar ze in haar hoofdje mee bezig is, en op welke manier ze van Nijntje droomt.
  • In het weekend is het voor Sia altijd een beetje feest, want doorheen de tijd is ze erin geslaagd om er een gewoonte van te maken dat ze dan mee in het grote bed mag slapen. Ze heeft een groot houten bord met de dagen, maanden, data, het weer, enz. Elke dag heeft een kleur, en bij de groene en de rode dag is het prijs! Dan kruipen we dus eigenlijk met z’n allen samen in bed, want Rosanne slaapt in een soort zelfgefabriceerde co-sleeper. Ik wil het niet verheerlijken, maar soms vind ik het toch echt heerlijk om dan tussen die twee in te kruipen, hun lijfje te voelen, hun geluidjes te horen. All you need is just right here… denk ik dan. Een van de voorbije weekends vonden we hen zo schattig dat we het niet konden laten om er een fotootje van te nemen, wat gezien het nachtelijke uur niet zo makkelijk vast te leggen was…
    december 2015 (185).JPG
  • Toen het nichtje van Sia met kerst een prinsessenkleed van Frozen kreeg, was dat voor Sia een waar drama, want zij wilde zo’n kleed ook! Drama alom, een beetje schaamtelijk vond ik, en best erg omdat ze zulke mooie cadeau’s had gekregen en er niet blij mee leek te zijn. Maar haar meter zou haar fantastische meter niet zijn als ze niet op het verjaardagsfeest voor Rosanne niet alleen een kadootje voor de jarige had, maar ook een extra kadootje  voor haar metekindje. Jullie raden het al…
    Sindsdien loopt prinses Elsa/Sia hier ongeveer dagelijks rond met dat kleedje, al dan niet in combinatie met een van onze fleece dekentjes die ze als een cape aandoet en waarmee ze en passant onze woonkamer, speelkamer, keuken, badkamer, … een poetsbeurt geeft. Wat op zich wel ok zou zijn, ware het niet dat ik het niet zo heel geweldig vind dat ik die dekentjes nu dus in feite beter elke week zou wassen…
    januari 2016 (191)
  • Rosanne is er mee gestopt gelukkig, maar tot voor kort schepte ze er een geweldig plezier in om haar handjes, beentjes, voetjes, of zelfs kleertjes vol te kleuren met stift. Als het zelfs maar 1 minuutje stil was, kon je er de donder op zeggen dat ze daarmee bezig was. Om daarna lang de handjes te mogen spoelen. Sinds we het spoelen hebben afgeschaft, is het gedrag een beetje uitgedoofd, maar in feite vond ik het echt überschattig. Die oogjes die zo enorm blonken als ze haar handjes kwam tonen, een beetje fier en ondeugend tegelijk. Onweerstaanbaar!
  • Zoveel leuke uitspraken van de kindjes. Zoals Rosanne, volop in de ‘ikke doen’ en ‘nee, van mij!’ fase, die zei ‘nee mama, geen kusjes geven, mijne mondje!’. Of Sia deze middag nog, nadat ik haar zei dat ze een engel was: ‘maar mama, bedoel je een èchte engel?’, gevolgd door ‘maar ik heb toch geen vleugels?’.
  • Ik volg dezer dagen opleiding in Brussel, en omwille van openbaar-vervoer-toestanden, ben ik altijd heel wat te vroeg daar. Daar maak ik echte me-time van, waarvan ik volop geniet. Deze week vond ik dan ook nog eens een supertof tijdschrift, Mollie Makes – Home. Weliswaar Franstalig, maar alleen al voor de prachtige plaatjes en inspiratie een echte aanrader. En zo kan ik m’n Frans nog wat bijschaven ook.
  • Ik heb ook weer enkele leuke vondsten gedaan in de kringwinkel, en daar was ik ook wel echt heel blij mee. Binnenkort toon ik ze jullie! Ik nam er al wat leuke fotootjes van, maar aangezien een van de minder leuke dingen van januari was dat mijn nog geen drie maanden oude fototoestel een vervelend defect heeft, ben ik aangewezen op een klein kodakje dat helemaal niet doet wat ik zou willen dat het doet. Omdat het dat niet kan natuurlijk, maar dan nog.

Hopelijk hebben jullie evenveel leuke en mooie momenten gehad!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!