back on track

Stilaan zijn alle dozen uitgepakt, krijgt alles een plekje, en beginnen wij wat ritme te krijgen. Het voelt goed, en dat doet deugd. De voorbije weken waren extreem druk en hectisch. Ik denk dat ik vergeten was hoeveel tijd en energie zo’n verhuis wel niet vraagt. Nochtans waren we natuurlijk nog maar recent zelf verhuisd. De laatste weken en zeker dagen thuis waren eigenlijk even erg, maar dat had ik precies al een beetje verdrongen  🙂 Ook in m’n wilde plannen om meteen aan het naaien te gaan en zo, leek enige realiteitszin ver weg. Het aantal uit te pakken dozen was gigantisch! Je weet maar pas hoeveel dozen ‘200 dozen’ zijn als je ze je huis ziet binnenkomen! Al werd een groot deel (pakweg de helft?) wel uitgepakt door de verhuisfirma natuurlijk. Maar dan nog!

IMG_0713(op deze foto was ongeveer de helft van de al uitgepakte dozen op onze gazon al opgeruimd, het was echt een enorme berg!)

Het in orde krijgen van onze leefruimtes, en het wegwerken van de chaos daar, had echt prioriteit. Ik word echt een beetje gek als er teveel chaos rondom me is. Ik ben al chaotisch van mezelf, dus heb een heel klein beetje orde echt nodig (al is dat relatief hoor 😉 ) Er moest ook vanalles besteld worden, zoals bv. rekken om mijn stofjes en spulletjes op te kunnen leggen. Dat duurde lang, waardoor de helft van ons keldertje gevuld bleef met onuitgepakte dozen! Maar last but not least kwamen ze dan toch aan, en konden, als bijna allerlaatste dozen, mijn crea-spulletjes uitgepakt worden 🙂 Ik voelde me zo blij als een kind toen Lode mijn rekken ineen zette, ondanks zijn gevloek op de brolfactor ervan!

Het uitladen bleek een ander paar mouwen, maar dankzij de vele verborgen plekjes en de ruimte hier (echt, Amerikanen zijn king of efficiënt opbergen!!) is het dus gewoonweg gelukt!! Geloof het of niet!! Maar één ding is wel zeker: de stofjesvoorraad moet krimpen, niet groeien! Ik denk dus dat ik ook maar eens zo moet ‘stashbusten’. Ik zie het vaak staan bij andere bloggers, dus misschien ga ik hun voorbeeld maar eens volgen. Vanaf augustus? (of wacht ik nog tot na de lancering van See you at six? 😉 ) Iemand tips voor efficiënt stashbusten? 😉

IMG_0929

IMG_0940

Tijd om de laatste lading stofjes van thuis nog en van hier al te wassen, zodat ik erin zou kunnen vliegen 😉

Zoals jullie zien, ècht hoog tijd om wat te minderen…

Donderdag, na dus bijna 4 weken, heb ik eindelijk m’n naaimachine terug aangezet en ben ik begonnen. Aan een Noah-short voor Sia, want dat arme kind heeft, ècht waar, maar twee ietwat fatsoenlijke shorts (waaronder 1 Dora-geval dat eigenlijk niet eens als fatsoenlijk bestempeld kan worden…). In de hete DC-zomers is dat dus echt een soort kleine ramp 🙂 Ik weet wat gedaan!

IMG_0990

IMG_0989

Ik trakteerde mezelf op een glaasje wijn om de nieuwe start te vieren 😉 En zo zien jullie ook mijn nieuwste aanwinst staan: een overlockmachine!! Tweedehands gekocht via de mama van een klasgenootje van Sia die me erover had zien schrijven op onze Amerika-blog en na wat getwijfel van mij er nog voor kon zorgen dat het toestel op tijd was om mee te kunnen met onze container! Zo lief en attent!! Bedankt nog hoor An 😉 Het was ook hiervoor wachten op een transformator voor de voltage, mèt een juist vermogen. Ik heb al tweemaal een zekering doen springen bij een transformator met een laag vermogen, omdat die maar toestellen van 100W aankon… Zo leren we ook wat bij he 😉

Nu vragen jullie je misschien af wanneer ik nu eindelijk eens die Noah-short ga tonen, maar helaas… ze is nog steeds niet helemaal af. Toen ik eraan begon, was ik eerst vooral opgelucht dat de naaimachine nog werkte. Dan was ik blij dat ik ‘het nog kon’. Maar toen ik er gisterenavond aan doorwerkte, bleek ik de ene na de andere fout gemaakt te hebben èn te maken! Echt waar, niet te doen! Te weinig naadwaarde bijgeknipt aan de zoom, een te korte tailleband, het achterpand omgekeerd aan de zak+voorpanden genaaid, en ik denk dat ik nog wel wat zal vergeten. (En nee, niet door dat ene glaasje wijn, want het knippen had ik al eerder gedaan en die zakken deed ik vandaag, zonder wijn 😉 ) Ik had er op de duur geen zin meer in! Nota aan mezelf: meer concentratie, meer geduld, en niet raprap willen zijn! Gelukkig is ze intussen zo goed als klaar… Ik hoop dus ergens begin volgende week eindelijk nog eens wat te kunnen tonen! En ook een beetje een nieuwe blog-start te maken…

En een week later is het KCW!! Ik heb me voor het eerst ingeschreven en heb al veel ideetjes in thema! Ik heb er zin in! Doen jullie ook mee?

Advertenties

zonder woorden, of toch niet…

Woorden schieten tekort op een dag als vandaag. Ik wil een blogpost schrijven, gewoon, omdat ik ergens uiting wil geven aan wat ik voel, wat ik denk, … Maar tegelijk heb ik geen idee wat te schrijven, lijkt mijn hoofd vooral een chaos van allerlei dingen door mekaar.

photo-1452110040644-6751c0c95836

Want wat is er nu eigenlijk nog zinnig, welke woorden zijn nu gepast, welke woorden kunnen vatten wat er is gebeurd. Geen. Gewoon echt helemaal geen. Dit valt niet te vatten, dit is gewoon absoluut onbegrijpelijk. Helemaal onbegrijpelijk. Maar toch, ik pen m’n gedachten neer. Omdat ik voel dat ik dat wil.

Waar alle andere aanslagen, hoe dichtbij eigenlijk ook, toch steeds ver weg leken, is dit nu gewoon in onze eigen hoofdstad gebeurd. Op een plek waar jij en ik passeren. Sommigen dagelijks, sommigen af en toe. Waar we blij en vrolijk staan te wachten om te kunnen vertrekken op die reis waar we zo lang naartoe geleefd hebben. Waar we met onze kinderen staan. Waar gisteren nog een van mijn collega’s aankwam vanuit Spanje. Waar ook wijzelf binnen een maand weer zouden/zullen staan. Dit raakt ons allemaal. We kennen allemaal mensen die vandaag in Brussel waren of moesten zijn, of in de luchthaven. We hadden het zelf kunnen zijn. Gewoon een kwestie van het verkeerde moment op de verkeerde plek. Je moet maar pech hebben. Dat zo’n gek net dat moment en die plek heeft gekozen om te doen wat hij blijkbaar dacht dat moest gebeuren. Die willekeur is bijna ondraaglijk.

Dit wordt een dag die nog lang zal heugen. Waar was jij toen je het hoorde? Ik kan die vraag nog heel precies beantwoorden als het gaat over de aanslagen in Amerika op 9/11, over de aanslagen van Parijs, en nu ook hiervan. Ik zat op de bus toen er werd omgeroepen aan alle chauffeurs in Vlaams-Brabant dat de lijnen werden aangepast na een bomaanslag in Zaventem. Zonder smartphone en dus totaal geen informatie. Op het werk ook geen toegang tot allerhande media. Zoveel mogelijk toch proberen te weten te komen. De hele dag door sirenes. Angst. Was het dit, of komt er nog? Waar eindigt dit? Wat gebeurt er? Iedereen in een soort van waas, niemand kon zich echt concentreren. In mijn werk krijg dagelijks te maken met de zelfkant van onze maatschappij, en de ‘slechtheid’ die ook in mensen kan zitten. En toch. Dit lijkt veel te overstijgen. Net omdat het zo onmogelijk te vatten is. Misschien moeten we dat dus maar niet proberen. Niet zoeken naar antwoorden, maar zoeken naar hoe we hiermee om moeten gaan. Als mens, en als maatschappij. Misschien zijn dat nog de grootste vragen, en ook de moeilijkste.

photo-1442473483905-95eb436675f1

Ik heb op dit moment geen antwoord op al deze vragen. Er borrelt zoveel vanbinnen, ik voel zoveel tegelijk. De voorbije maanden heb ik welgeteld driemaal zitten wenen voor de tv. Bij de beelden van Aylan, die kleine, onschuldige peuter. Hoe hij daar lag, het had mijn eigen kleine Rosanneke kunnen zijn, die ook zo slaapt. Bij de aanslagen in Parijs. En nu. Verdriet en angst, maar ook boosheid, woede. Vanalles door mekaar en na mekaar. Maar als er één ding is dat doorheen al die gevoelens toch overheerst, is het de wil en de drang om te LEVEN. LEVEN begod!!! Want ik leef en ik ben daar blij mee ook, verdorie! En ik hou van deze wereld, ja, zelfs in alle lelijkheid en wreedheid van vandaag. Omdat ik gewoonweg weet dat dit niet is hoe de wereld is. Dat dit niet is hoe mensen zijn. Ik heb familie en vrienden, en dat zijn stuk voor stuk mooie mensen, goede mensen, warme mensen. Ik ken letterlijk geen 1 persoon die in staat is tot zulke haat dat hij of zij andere, onbekende en onschuldige mensen moedwillig pijn zou doen. Ik ken tientallen prachtige mensen, die bezig zijn met dingen waarmee ze elk op hun geheel eigen manier van deze wereld een mooiere plek maken. En al die tientallen mensen kennen zelf ongetwijfeld evenveel anderen die hetzelfde zijn. Ik zie mijn kinderen, het beste voorbeeld van de schoonheid en puurheid waarmee een mens geboren wordt. Ik zie -en noem me maar verschrikkelijk naïef als ik dat zo zeg, I don’t care- de schoonheid van bloemen, van dieren, van vormen, van kleuren, van wolken, … Ik voel de warmte van de zon, en ja, ook het natte van de regen, want zelfs regen en water zijn eigenlijk een geluk. We hebben het allemaal. We zijn vrij. We helpen mekaar. Hoe lastig we het mekaar soms ook maken, toch zijn we in the end meestal lief voor mekaar, blij voor mekaar. Zien we mekaar graag. Er is liefde en verbondenheid, er is licht. Dat is wat ik wil. Of zoals in het gedicht van Sukha Amsterdam, dat ik ook op Facebook postte:

ded57d0e2460d74f32d2311387a8d325Dat is wat ik wil. Ik wil gewoon verder mezelf zijn. Gewoon verdergaan. Met immens veel respect en medeleven voor al diegenen die hier van dichtbij of veraf door geraakt zijn, of door andere, soortgelijke gebeurtenissen eender waar ter wereld. Want ik besef heel goed dat dit overal gebeurt, en dat het in sommige landen dagelijkse kost is, helaas. Ik ben echt niet naïef, noch dom. Maar ik wil mijn leven niet laten dicteren door angst, haat, negativiteit, … Ik wil blijven lachen en zingen, blijven verwonderd zijn, op de fiets met de kids dolenthousiast wijzen naar elke poes, elke hond, elke duif in de lucht, elke kraan, elke luchtballon, elke mooie wolk, de zon en de maan en de sterren, … Ik wil leuke dingen doen, ik wil samenzijn met mensen die ik graag zie, ik wil genieten van het leven dat mij is gegeven. Ik wil liefhebben, het leven en ook de mensen. Niet alleen de mensen die ik ken, maar ook de mensen die ik niet ken. Ik wil niet wantrouwen, ik wil geloven dat er in bijna alle mensen op aarde iets goeds zit. En ik herhaal: noem het stom, dom, naïef, onnozel, eender wat. Ik weet heus goed genoeg dat er problemen zijn, hier en elders, dat we in onze maatschappij voor moeilijke vraagstukken en uitdagingen staan. Dat de multiculturele samenleving niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. En al die dingen. Ik wéét dat wel. Maar ik kies ervoor om de wereld niet (alleen) op die manier te bekijken. Ik weiger om de idee toe te laten dat ik mijn kinderen in een slechte, lelijke wereld heb gebracht, ook al voelt het soms wel zo, ook voor mij. Want in the end, als we door alle vreselijke dingen heen kijken, is de wereld een mooie plek, vol liefde. Ook dat heb ik meer dan ooit gevoeld vandaag, wat de essentie is. Het was een van die dagen waarop ik constant heb uitgekeken naar mijn thuiskomst, om mijn man en kinderen vast te pakken, heel stevig. En te voelen wat er ècht toe doet.

sia en rosanne

oktober 2015 (355)Een van de eerste blogposts die ik schreef, in de nasleep van de aanslagen in Parijs, ging er ook al over. Als ik het nu herlees, lijkt het alsof ik het nu had kunnen schrijven. Ik kon het ook nu nog niet beter gezegd hebben.