#happythings2017 – week 1

for English, scroll down 

Onlangs zag ik op de supertoffe blog Liesellove, die ik al heeeeel lang volg, een oproepje voor een fotografie-uitdaging. De bedoeling is om je fototoestel mee te nemen of dichtbij te hebben, en te proberen om gewone kleine mooie momenten van alledag te fotograferen. Liefst met je reflexcamera, maar met de gsm mag ook. Vaak kom je immers zoveel mooie kleine dingetjes tegen elke dag. Lies van de blog Liesellove baseerde zich hiervoor deels  op het boek Shoot! van Anki Wijnen, de dame achter de fantastische blog Zilverblauw, dat ik ook heb liggen en waar ik helemaal wild van ben. Ik kan het iedereen aanraden! Sinds ik het heb, probeer ik heel vaal manueel te fotograferen, dus niet op de automatische stand, maar door zelf sluitertijd, diafragma, iso-waarde, witbalans, … te bepalen. Niet makkelijk vind ik, maar ik blijf leren en oefenen, hoe langzaam ook. Tegenwoordig gebruik ik ook wel heel vaak m’n gsm om foto’s te nemen, en ik ga m’n camera echt niet overal mee naartoe kunnen nemen. Maar het is wel leuk om het als een uitdaging te zien en het toch te proberen.

Ik heb ook het gevoel dat ik op deze manier terug een beetje aansluiting kan proberen te zoeken/vinden met hoe ik deze blog eigenlijk de eerste maanden zag en invulde. Ik hield bijvoorbeeld erg van mijn ‘collect moments, not things’ rubriek (zie hier, hier, en hier), maar hoe graag ik ook zou willen, ik vind er de tijd niet voor. En dat mis ik wel een beetje. Nu gaat het enkel nog over het naaien, wat altijd wel de hoofdmoot was en ook zo bedoeld was. Maar dat kleine beetje dat er daarnaast ook bij kwam, zoals over dingen die ik las, over mijn kringwinkelliefde, of over mijn mooie momenten, maakten het meer persoonlijk vond ik. Dus kijk, ik doe een kleine nieuwe poging. Eens even iets anders dan naaien. We zien wel of ik dit wel kan volhouden 🙂

Deze week was niet de beste om te starten. Zieke kindjes, om de beurt, en ikzelf was ook alles behalve optimaal. Maar zelfs ondanks dat, zijn er altijd de mooie en leuke momenten om daar ook weer door te komen…

DSC_0173

In bad gaan staat altijd garant aan plezier voor de kids. Hun fantasie slaat dan op hol, en ze zouden er meestal in kunnen blijven tot ze zouden doodvriezen… Rosanne speelt altijd ‘water unicorn’, ze kent zelfs het woord ‘eenhoorn’ niet meer denk ik. Ik geniet meestal van de korte rust die ik zelf even heb tijdens hun badmoment, al gebruik ik die meestal om al wat op te ruimen. Behalve als ze weer eens beginnen ruzie maken. Maar ik vind ook dat ze er vaak zo schattig uit zien in bad, met die natte haartjes en blote billetjes 🙂

DSC_0192.jpg Ik kan nog steeds even hard genieten van mijn theetjes dan vroeger, en probeer zo vaak mogelijk ’s ochtends een pot voor mezelf te zetten. Extra leuk vind ik dat sommige van mijn zakjes een spreuk hebben op het papiertje. De spreuk hier was ‘Earth laughs in flowers’. Met een bloemig tasje en een bloemetje uit de tuin erbij, en 5 minuutjes rust om een tasje te drinken aan tafel, dat voelt echt heerlijk!

PicMonkey Collage

Het was een fris weekje, maar met wat zon erbij, voel je dat amper. Zo konden ze begin deze week, als Sia net ongeveer beter was en Rosanne nog niet ziek, even fijn buiten zitten. Ons terras in de avondzon, de kids die zich amuseerden op de trampoline (ook daar kunnen ze zich, met wat geluk, een eeuwigheid bezig houden, tot ze mekaar weer in de haren vliegen…) en ik die met mijn verre lens een foto kon nemen van een vogel in een boom waar de zon zo mooi op scheen, waardoor z’n buikje zo prachtig glansde.

DSC_0220

Wij houden allemaal wel nogal van de natuur. Misschien ik nog het meest. Ik probeer het ook over te brengen aan de kids. Het wemelt hier bijvoorbeeld van de vogelvoederbakjes en -hangers, waar wij vele prachtige vogels kunnen bewonderen, zoals de Rode kardinaal, de blauwe gaai, allerlei vinken, veel musjes, en verschillende soorten spechten. Onze privé-natuurdocumentaire. Daar krijgen wij nooit genoeg van.

PicMonkey Collage3

Ik vind het lang niet altijd makkelijk om fulltime mama te zijn, eerder het tegendeel, als ik eerlijk ben. Het is zo moeilijk om hen een leuke dag te bezorgen terwijl je zelf ook wel meer dan eens gewoon eens eventjes tijd voor jezelf zou willen. Het is vaak zoeken. Maar we hebben het ook vaak erg leuk samen, gelukkig maar. Zoals hier, toen ik beloofd had hen te schminken maar we in plaats van een tekening uit de boek, gewoon plots besloten om mekaar ‘freestyle’ te schminken 😉 De kids elk een helft van mijn gezicht (eerlijk verdeeld met een lijn!) en daarna zij mekaar. Dolle pret! En daarna bad in 🙂

PicMonkey Collage5

Sinds een maand hebben wij twee huisdiertjes, cavia’s Pixie & Dusty. Elk kindje heeft er eentje waarvoor ze ‘mama’ mogen zijn. En dat nemen ze soms heel letterlijk. Die arme diertjes zien af, hoe hard ik ook m’n best doe om hen te tonen hoe ze die diertjes wel en niet mogen behandelen. Maar dat zorgende is ook heel mooi om zien. Nadat ik de foto’s voor de sew challenge nam en ik terug binnenkwam, vond ik Sia al moederend op de zetel met haar Dusty’ke 🙂 Ze mag ze eigenlijk niet nemen zonder ons erbij, maar ze wilt het zo graag! Het is echt een beetje haar kleintje 🙂

PicMonkey Collage2

De kids ontdekten de krijtjes. Het was ijskoud buiten, zelfs dik ingepakt, maar het was zo schattig om hen bezig te zien. Rosanne gaf Sia opdrachten wat ze moest tekenen 🙂

IMG_5348

Sia kreeg een pakketje van haar dikke vriend Gitte: een pak Frozen ontbijtgranen. Het duurste pak ontbijtgranen dat ze waarschijnlijk ooit at, maar ook de meest smakelijke, durf ik te denken. Doet me eraan denken dat ik de mama en papa van Gitte daar nog eens voor moet bedanken. Zo attent dat ze onthouden hadden dat Sia daar zo van houdt, en dat ze dat dan nog eens opgestuurd hebben ook! Het is ook echt mooi dat die kleine vriendinnetjesliefde zo blijft bestaan… Sia haar oogjes blinken zo mooi als het over haar vriendinnetje gaat!

lilliepawillie sew challenge maart 2017 (15)

De laatste 2 (3?) weken had ik telkens een babysit op woensdagnamiddag, om toch even het huis uit te raken en wat tijd zonder kids te hebben. Wat anders een echte zeldzaamheid is. Misschien kan je dat een luxe noemen, maar ik heb het nodig om het vol te houden. Gezien de naaidrukte van de voorbije weken, nam ik deze keer ook een stofje mee om te knippen. Ik had wel wat beziens, maar dat deerde me niet. In het winterzonnetje stofjes knippen, er zijn ergere dingen 😉

PicMonkey Collage4

Het plezier als je een project tot een goed einde gebracht hebt. Zalig vind ik dat. Zoals de sew challenge, maar ook deze twee jurkjes die ik voor de patroontest van de Polina dress van Coffee+Thread maakte. Twee pareltjes waar ik volgend weekend over ga schrijven normaal gezien. Een afgewerkt project kan me zoveel voldoening geven!!

IMG_5387Als beloning voor de fotoshoot van die Polina jurkjes, maakten we koekjes. In ons mini-keukentje is samen koken/bakken niet makkelijk, maar soms valt het mee en is het leuk zonder geruzie. Zoals nu. Op deze foto is Rosanne heel geconcentreerd de kom aan het uitlekken met de pottenlikker. Kijk maar naar haar snorretje 🙂

PicMonkey Collage6Een foto van uitersten om mee af te sluiten, maar toch eentje dat me doet lachen binnenin. Sia kan zoveel pret maken, grapjes maken, en smakelijk lachen! Deze foto was een toevalstreffer, want zogauw ze door heeft dat ik een foto van haar ga nemen, trekt ze echt rare poseer-gezichten. Rosanne kan ook heel veel plezier maken natuurlijk, en allebei hebben ze bij momenten een heleboel drama in petto. Rosanne was ziek, dus dan gaat alles wat moeilijker. Hier had ze een heel groot verdrietje voor een of ander kleinigheidje. Ze was er het hart van in! Eens het verdrietje ongeveer over is, kan ze dan heel melodramatisch half wenend vragen om ‘de traantjes af te drogen’. Schattig 🙂

Ziezo, dat was het voor de voorbije week 🙂 Op naar een volgende! Met echte winterfoto’s waarschijnlijk, want het sneeuwt hier dikke vlokken op dit moment! Sneeuwstorm Stella is hitting town 🙂

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

Recently I read on the great Belgian blog Liesellove a call for a photography challenge. Not a real challenge, and not for real photographers, but more a challenge to try and work with your camera (preferably a DSLR, but phone is also ok) by capturing everyday beautiful moments. Moments that ‘happen’ to us everyday, not necessarily special, but just those little things that make life beautiful. I liked this idea immediately. The first half year of this blog, I had a returning post about this things, the little lucky things in life, but since we moved I haven’t found the time anymore to write those. Which I found to be a pity since it felt a bit more personal, and made this blog more about me as a whole, instead of only about my sewing projects. Although sewing is and will always be the main subject of this blog. But I hope this challenge can bring a bit new life to this other aspects of this blog. We’ll see… I collected a few pictures of last week that captured moments or feelings that made me happy, or made me smile inside. Mostly things that refer to my life as a fulltime mom, which I don’t find really easy to be honest, rather the contrary. But there is also a lot of beauty in spending a lot of time with you children. What they like and what they don’t like, their own little personalities, laughs and tears, the love for nature and animals that I try to share with them (and I think I do pretty well in that 🙂 ). Seeing them play together, be each others best friend, learning to play together and respect each other, … It can go very well, but obviously is something we also need to work on really hard since they can fight a lot and can be very rough with each other too. But I tend to think that is normal…? And then there is also the satisfaction I feel when I could end a sewing project, and am happy with it!

This is not a translation of everything I wrote next to the pictures, but if you are curious about any of them, don’t hesitate to comment and I will tell you everything there is 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

Advertenties

back on track

Stilaan zijn alle dozen uitgepakt, krijgt alles een plekje, en beginnen wij wat ritme te krijgen. Het voelt goed, en dat doet deugd. De voorbije weken waren extreem druk en hectisch. Ik denk dat ik vergeten was hoeveel tijd en energie zo’n verhuis wel niet vraagt. Nochtans waren we natuurlijk nog maar recent zelf verhuisd. De laatste weken en zeker dagen thuis waren eigenlijk even erg, maar dat had ik precies al een beetje verdrongen  🙂 Ook in m’n wilde plannen om meteen aan het naaien te gaan en zo, leek enige realiteitszin ver weg. Het aantal uit te pakken dozen was gigantisch! Je weet maar pas hoeveel dozen ‘200 dozen’ zijn als je ze je huis ziet binnenkomen! Al werd een groot deel (pakweg de helft?) wel uitgepakt door de verhuisfirma natuurlijk. Maar dan nog!

IMG_0713(op deze foto was ongeveer de helft van de al uitgepakte dozen op onze gazon al opgeruimd, het was echt een enorme berg!)

Het in orde krijgen van onze leefruimtes, en het wegwerken van de chaos daar, had echt prioriteit. Ik word echt een beetje gek als er teveel chaos rondom me is. Ik ben al chaotisch van mezelf, dus heb een heel klein beetje orde echt nodig (al is dat relatief hoor 😉 ) Er moest ook vanalles besteld worden, zoals bv. rekken om mijn stofjes en spulletjes op te kunnen leggen. Dat duurde lang, waardoor de helft van ons keldertje gevuld bleef met onuitgepakte dozen! Maar last but not least kwamen ze dan toch aan, en konden, als bijna allerlaatste dozen, mijn crea-spulletjes uitgepakt worden 🙂 Ik voelde me zo blij als een kind toen Lode mijn rekken ineen zette, ondanks zijn gevloek op de brolfactor ervan!

Het uitladen bleek een ander paar mouwen, maar dankzij de vele verborgen plekjes en de ruimte hier (echt, Amerikanen zijn king of efficiënt opbergen!!) is het dus gewoonweg gelukt!! Geloof het of niet!! Maar één ding is wel zeker: de stofjesvoorraad moet krimpen, niet groeien! Ik denk dus dat ik ook maar eens zo moet ‘stashbusten’. Ik zie het vaak staan bij andere bloggers, dus misschien ga ik hun voorbeeld maar eens volgen. Vanaf augustus? (of wacht ik nog tot na de lancering van See you at six? 😉 ) Iemand tips voor efficiënt stashbusten? 😉

IMG_0929

IMG_0940

Tijd om de laatste lading stofjes van thuis nog en van hier al te wassen, zodat ik erin zou kunnen vliegen 😉

Zoals jullie zien, ècht hoog tijd om wat te minderen…

Donderdag, na dus bijna 4 weken, heb ik eindelijk m’n naaimachine terug aangezet en ben ik begonnen. Aan een Noah-short voor Sia, want dat arme kind heeft, ècht waar, maar twee ietwat fatsoenlijke shorts (waaronder 1 Dora-geval dat eigenlijk niet eens als fatsoenlijk bestempeld kan worden…). In de hete DC-zomers is dat dus echt een soort kleine ramp 🙂 Ik weet wat gedaan!

IMG_0990

IMG_0989

Ik trakteerde mezelf op een glaasje wijn om de nieuwe start te vieren 😉 En zo zien jullie ook mijn nieuwste aanwinst staan: een overlockmachine!! Tweedehands gekocht via de mama van een klasgenootje van Sia die me erover had zien schrijven op onze Amerika-blog en na wat getwijfel van mij er nog voor kon zorgen dat het toestel op tijd was om mee te kunnen met onze container! Zo lief en attent!! Bedankt nog hoor An 😉 Het was ook hiervoor wachten op een transformator voor de voltage, mèt een juist vermogen. Ik heb al tweemaal een zekering doen springen bij een transformator met een laag vermogen, omdat die maar toestellen van 100W aankon… Zo leren we ook wat bij he 😉

Nu vragen jullie je misschien af wanneer ik nu eindelijk eens die Noah-short ga tonen, maar helaas… ze is nog steeds niet helemaal af. Toen ik eraan begon, was ik eerst vooral opgelucht dat de naaimachine nog werkte. Dan was ik blij dat ik ‘het nog kon’. Maar toen ik er gisterenavond aan doorwerkte, bleek ik de ene na de andere fout gemaakt te hebben èn te maken! Echt waar, niet te doen! Te weinig naadwaarde bijgeknipt aan de zoom, een te korte tailleband, het achterpand omgekeerd aan de zak+voorpanden genaaid, en ik denk dat ik nog wel wat zal vergeten. (En nee, niet door dat ene glaasje wijn, want het knippen had ik al eerder gedaan en die zakken deed ik vandaag, zonder wijn 😉 ) Ik had er op de duur geen zin meer in! Nota aan mezelf: meer concentratie, meer geduld, en niet raprap willen zijn! Gelukkig is ze intussen zo goed als klaar… Ik hoop dus ergens begin volgende week eindelijk nog eens wat te kunnen tonen! En ook een beetje een nieuwe blog-start te maken…

En een week later is het KCW!! Ik heb me voor het eerst ingeschreven en heb al veel ideetjes in thema! Ik heb er zin in! Doen jullie ook mee?

over vervroegde juffenkadootjes en gemis

Het is alweer een hele tijd stil hier op de blog… Het ontbreekt me wat aan drive en energie. We zitten nu een dikke maand in Washington DC, en hoewel we de kans natuurlijk met beide handen grijpen, ik het zo opnieuw zou doen als ik moest kiezen, en ik dus zeker en vast absoluut geen spijt heb, moet ik zeggen dat het zwaar is. Vooral mentaal dan. Het is een hele aanpassing, en een die ik misschien best wel onderschat heb. Ik mis alles wat vertrouwd is, wat ons stabiliteit en structuur gaf. Mijn omgeving, mijn vrienden, mijn familie, mijn huis, mijn spulletjes, … Alles was bekend, veilig, vertrouwd, bijna voorspelbaar. Nu lijkt het alsof alle vaste grond onder m’n voeten weg is.

PicMonkey Collage.jpg

Het is soms best confronterend dat het leven thuis -uiteraard!!- doorgaat, maar dan wel zonder ons. Ik heb geen idee wat er bij iedereen gebeurt, en mis het om gewoon ‘mee’ te zijn, om ook de pasgeboren baby’s te zien, de nieuwtjes te horen, erbij te zijn als vrienden samen iets doen, … Natuurlijk wist ik dat op voorhand, maar om de een of andere reden dacht ik dat het me makkelijker ging vallen, of dat het ook makkelijker zou zijn om in contact te blijven, wat in realiteit helemaal niet zo blijkt te zijn. Het uurverschil, het feit dat iedereen daar ook gewoon verder leeft/werkt/zorgt/… en zoveel meer. En dat wij ook bezig zijn natuurlijk, en dus ook lang niet altijd zo bereikbaar zijn. Daarnaast ook: geen eigen spulletjes, want in een airbnb huisje waar je niks van jezelf hebt en waar ik tot voor kort (we zijn net verhuisd naar een 2e huisje) héél erg moest opletten wat ik deed omdat het huisje absoluut niet kindvriendelijk ingericht was, terwijl ik wel heel veel thuis was/ben met de kids. En dan het feit dat ik nonstop, 7/7 en 24/24 bij de kids ben, met maar héél weinig momenten voor mezelf, zo goed als geen eigenlijk. Lode werkt, heeft daar uitdagingen, leert mensen kennen, … Maar dat ontbreekt me nogal. Enfin, ik kan nog wel even doorgaan. Natuurlijk is het niet allemaal kommer en kwel, alles behalve. Dat is ook geenszins wat ik bedoel. Maar moeilijk is het wel. Dat maakt bv. dat ik nog geen zin heb gehad om de ‘collect moments, not things’-posts van april en mei te schrijven… Dat lukt me gewoon eventjes niet.

Gelukkig heb ik er vertrouwen in dat alles goed komt. Gewoon even op de tanden bijten. Nog 3 weken en we verhuizen naar onze ‘definitieve’ stek, waar onze eigen spulletjes zullen aankomen. Dat zal al heel wat zijn 🙂 Na regen komt zonneschijn, dat is gewoon een wetmatigheid! 🙂

photo-1419833173245-f59e1b93f9ee.jpg

Ik kan ook niet wachten om terug creatief bezig te kunnen zijn. Mijn hoofd borrelt van de ideetjes, van dingen die ik wil maken en naaien. Ik kocht zowel voor ons vertrek als tijdens ons verblijf hier nog een paar heleboel leuke nieuwe patroontjes waarvan ik er dolgraag aan enkele wil beginnen: de Noa Pants en de Susanne cardigans van Compagnie M, de Berlin en de Moiano coat van Straightgrain, de Ania Tunic van Coffee+Thread, Once Upon a Time, Jackie en Maëlle van Ienemiene, de Joey en Skippy dress van Make it perfect, Miss Polly, the Little Betty Top en de Cosy Swimsuit van Sewpony Vintage, de Semper Sweater van Sofilantjes, de Aster Cardigan van LBG Studio, en Miss Madeline van Mind The Whale. Amai, als ik dat zo lees is het wel eventjes beschamend en confronterend… Shopverslaafd??!! Misschien moet ik ook maar eens iets bedenken à la ‘pas een nieuw patroon kopen als ik er een ander gemaakt heb’ of zo… Want ik had natuurlijk ook nog een hele naailijst voor zowel de kids, de man, als mezelf, heb ook nog de tijdschriften (LMV!!), ik wil vanalles maken voor in ons huisje (o.a. beddegoed en kussens voor de kinderkamers, …) en dan zijn er nog dingen die ik wil maken voor het thuisfront in België. Mijn liefste vriendinnetje Sara die gaat bevallen van een tweeling, mijn metekindje Simon die verjaart in augustus, mijn schoonzus die zwanger is, en zo kan ik nog even doorgaan. Ik lig er soms van wakker omdat ik dan begin te denken wat ik wil maken en hoe en met welke stofjes enz, en daar dan adrenaline van krijg waardoor slapen weer niet lukt! Dat ik geen zeeën van tijd ga hebben, eerder het tegendeel, zal ik maar even “vergeten” zeker… 😉

DSC_0094

Anyway, een van de allerlaatste dingen die ik wel nog naaide (het allerlaatste maakte ik de nacht voor ons vertrek af, later misschien nog meer daarover) waren de juffenkadootjes, die er natuurlijk wat vroeger moesten komen dan voorzien. Ik was op voorhand nogal ambitieus, want wilde een toiletzakje maken èn een fietszadeltas en nog allerhande andere wilde ideetjes hadden m’n hoofd doorkruist. Een toiletzakje met rits werd, mijn eerste rits-ramp-ervaring indachtig, toch iets waar ik wat extra hulplijnen voor zou nodig hebben. Enter Elke, een van mijn fijne buren, naai-krak, blogster,  èn organisatrice van naaisalon de Rode Draad. Op het allerlaatste naaisalon waar ik kon bijzijn, plande ze een workshop voor een toiletzakje met rits!! IDEAAL!!! Dankjewel Elke!!

DSC_0099 (2)

Ik weet niet wat er toen met mij aan de hand was, al denk ik dat het lag aan mijn haast om het toch zeker maar af te krijgen tesamen met al mijn getater, maar werkelijk àlles wat ik mis kon doen, deed ik mis. Fout geknipt en ook al genaaid, dus opnieuw moeten knippen, fout bij het stikken, de rits niet open gelaten, en dan nog op het einde ook vanalles. Echt niet te doen!! Toen ik achteraf alle andere exemplaren aan het maken was, kon ik werkelijk niet meer snappen hoe ik dat had gepresteerd, want de handleiding van Elke (op basis van deze tutorial van deze blog) was eigenlijk kei-duidelijk! Tja… Gelukkig heeft Elke veel geduld 🙂

Hier zie je trouwens de hele leuke en mooie andere exemplaren van die avond!

Ik maakte in totaal 7 stuks: 4 voor de verzorgsters van de crèche, en 3 voor de juffen van Sia. Zo zien jullie dat mijn oorspronkelijke idee dus wat ambitieus was, gezien alles in zevenvoud moest… Het maken werd ook twee keer nachtwerk. Die van Rosanne moesten dinsdag afgegeven worden. Buiten die ene van de workshop, moest ik maandagavond rond 22,30u nog beginnen aan de andere 3. Die van Sia moesten op woensdag afgegeven worden, en daar begon ik zelfs nog later aan op die dinsdagavond ervoor. Gelukkig ging het goed vooruit, maar moe was ik wel…

DSC_0093

Er waren ook nog thee-doosjes voor iedereen, ook voor een aantal verzorgsters die Rosanne doorheen de tijd had gehad maar die niet ‘de vaste’ verzorgsters waren van haar groepje (eerst dacht ik voor hen allemaal een tasje te maken, maar dan had ik er 7 voor hen alleen moeten maken, onbegonnen werk…). Je bent een thee-lover of je bent het niet natuurlijk 🙂 Een gepersonaliseerd kaartje maakte het af.

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

mijn naai- en creaplekje

Het is een beetje met een dubbel gevoel dat ik jullie deze keer een kijkje geef in mijn naai-en creaplekje want het is intussen helaas mijn plekje niet meer, nu we aan de overkant van de oceaan wonen. En dat plekje, dat mis ik nu al. Daar zat ik graag, ’s avonds na de hectiek van de dag, of soms ook op andere momenten als het eens lukte om wat me-time te vinden overdag of in het weekend. Muziekje op, patronen zoeken, stofjes zoeken, of soms ook gewoon dingen bedenken, of wat mijmeren en denken, of een boekje lezen, … Met altijd ook mijn lieve kat Lilly erbij. Ook dat mis ik, haar aanwezigheid, en dat beestje zelf, hoe ze is. Maar kom, daar gaat het hier niet over.

DSC_0252

Dat plekje van mij was dus op onze zolder.Begonnen als master bedroom, maar om praktische redenen hebben we onze slaapkamer verhuisd naar het eerste verdiep van ons huis. Wat mij de kans gaf om er mijn eigen ding mee te doen, me uit te leven in alle prullekes en frullekes die ik zo leuk vind maar die ik niet in heel m’n huis kwijt kan. Lode en ik verschillen nogal van smaak, en sowieso moet het natuurlijk smaakvol blijven 🙂 In ons nieuwe stekje, waar we vanaf juli terecht kunnen, zal er zeker geen plaats zijn voor zo’n eigen plekje voor mij alleen. Maar ik hoop er toch m’n draai aan te kunnen geven, en hoop toch hier en daar wat ruimte te kunnen opeisen af en toe. We zien wel.

Maar zo zag het er dus uit. Een ruime open zolder, waarvan één kant voorbehouden voor mij en mijn naai- en knutselspulletjes. En dat zijn er veel 🙂

Mijn stofjes heb ik allemaal in een grote Ikea-kast gesorteerd. Ik moet ze regelmatig herorganiseren, en heb gemerkt dat sinds mijn nieuwe naaimachine vorig jaar vooral het aandeel stretch-stoffen gegroeid is. Een deel had ik eens verticaal gezet, nadat ik ergens had gelezen dat dat overzichtelijker is. Dat klopt wel, maar is tegelijk een pak minder handig om stofjes erin en eruit te nemen, dus dat heb ik niet verdergezet. Maar ik kan er eigenlijk stiekem enorm van genieten om naar die stofjes te zitten kijken, ze te koesteren, te fantaseren over wat ik ermee ga maken, …

DSC_0249

DSC_0250

Naast de kast met stoffen hebben we een paar schappen gemonteerd om al mijn tijdschriften en mijn collectie (voornamelijk blikken) dozen  met fournituren te herbergen.

DSC_0256

Al die blikken dozen, ik geef toe, echt handig is dat misschien niet. Stapelbaar ook niet echt. Maar o zo leuk en mooi, in mijn ogen dan toch. Ik ben echt zot op retro blikken dozen, zoals jullie misschien hier al zagen. Ik label de dozen allemaal met mijn dymo labelmaker, want anders is het een beetje moeilijk om alles terug te vinden. Het was alleen dringend nodig om de dymo-labeltjes eens up to date te maken, dat zal zijn voor als ze hier in Washington zijn aangekomen.

Zoals jullie kunnen zien, ben ik ook wel te vinden voor beeldjes en prullaria allerhande, die ik hier ook graag tussen zet. Ik heb ook een collectie poezenbeeldjes. Ooit verzamelde ik dat wel, en nog steeds koop ik ze graag als ik ze zie, maar ik zoek er niet meer echt naar.

Naast de schappen heb ik een wasmand waarin ik een hoop papieren patronen bewaar, die ik in de plaatselijke dagbladhandel/copycenter/.. heb laten afdrukken op A0. Die zijn dan niet geplooid en zelf kan ik dat niet, dus vandaar dit formaat. In ons nieuwe stekje zal dit niet bepaald handig zijn, gezien de beperkte ruimte, maar daar vind ik hopelijk wel iets op. Er zitten ook leren huiden in die ik in Fèz, Marokko, kocht, en waarmee ik ooit nog wat hoop te kunnen naaien.

Tegen de lange muur staat een deel van een kast die m’n schoonbroer ooit voor ons maakte, op maat van ons vorige (huur)huisje in Leuven. Beneden paste die niet, maar hier perfect. Erin zitten nog allerhande knutselspulletjes, m’n vlieseline, parels, prullekes, en ook allemaal kaften met tutorials, (gratis) patronen, handleidingen bij patronen, enz.

DSC_0285

Onderaan een schuif  met allerlei lintjes, waaronder mijn favoriete lintjes (rechts) die ik kocht in Viëtnam (Sa Pa).

DSC_0288

Bovenop dat kastje staat een grote doos met al m’n garen, en een prikbord met wat fotootjes, maar daar heb ik blijkbaar geen duidelijke foto van, wat me ook niet bepaald zo belangrijk lijkt 🙂

Als naaitafel heb ik eigenlijk gewoon twee schragen met een wit blad erop. Nadeel is dat dat niet altijd even stabiel is, maar het is goed doenbaar. Op de houten balken die daardoor vòòr mij zichtbaar zijn, en die ik prachtig vind, heb ik enkele leuke spulletjes gehangen en gezet.

DSC_0272

Een foto van een bruidspaar in Hoi An, ook Vietnam, dat stond te poseren voor hun fotoreportage. Een tekstje van Toon Hermans dat ik ooit ergens uitknipte (ik durf zelfs te denken uit het leerlingenbladje in het middelbaar, het gaat al lang mee!) en dat me blijft ontroeren. Een kaart van Diest, die de intussen overleden papa van Lode ons ooit stuurde. En fotootjes van Rosanne, door Sia vakkundig uitgeknipt net toen ik ze nodig had voor pasfotootjes voor de kids-ID. Gelukkig bleef er nèt eentje bespaard om te gebruiken.

Ik gebruik van die porseleinen zwaantjes en vogeltjes en een prachtig doosje om kleine spulletjes en balpennen e.d. op te bergen.

Rosanne is dol op mijn mini-collectie muziekdoosjes van Fisher Price. Ikzelf eigenlijk ook wel 🙂 Ik draai er soms aan en geniet er dan van om er gewoon even naar te luisteren. Instant nostalgie, een klein gelukje.

Voor en boven me ook nog enkele leukigheidjes, schuddebolletjes die ik maakte als kadootjes bij de doopsuiker van Rosanne, leuke poppetjes die m’n twee meisjes ‘symboliseren’, en op de muur prenten uit Flow, van Sukha, een pauwenveer, de geboortekaart van Rosanne, en foto’s uit Viëtnam. Als ik aan m’n naaitafel zit, staat rechts van me m’n strijkplank, met aan de balk daar het eerste zelfportret dat Sia maakte in de kleuterklas, een borduurke, en bovenaan enkele honey combs.

DSC_0340

Ik vond vorige zomer op een rommelmarkt vlakbij een oude naaikist op pootjes, waar ik allerhande spulletjes in heb steken die ik wat vaker nodig heb, zoals spoelen, naalden, naaivoetjes, enz. De meest gebruikte spulletjes (tornmesje, naalden, lintmeter, stiften en krijgt, …) zitten in een doos die ik ooit van een van m’n liefste vriendinnetjes kreeg, Griet, die ik al van het middelbaar ken en met wie ik samen op kot zat. Van zo’n tekenfilm die ik vroeger ooit gezien heb maar waarvan ik de naam niet meer weet.

Dat is in feite zowat het belangrijkste deel van de zolder, zoals jullie wel vermoeden waarschijnlijk 🙂

Aan de andere zijde staat een plant, logeerbed, en speelgoed van de meisjes (playmobil kasteel en pony’s enz.), en daartegenover de oude (lelijke, dus niet gefotografeerde!) computertafel met daarboven mijn superleuke -al zeg ik het zelf- kaartenrekje en twee kadertjes die iets betekenen voor ons.

Tegen de muren staan allemaal spulletjes die ik grotendeels in van die leuke grote zakken heb gestoken om te bewaren. Kinderkleertjes en -spulletjes, brieven en herinneringen, deco-spulletjes, kaders, foto’s, veel van mijn kringwinkelvondsten, … Die zakken zie je wel niet, maar ze suuuuperhandig èn mooi! Ik kocht ze bij loulechien, je vindt ze bv. hier, hier, hier, … (zoveel prachtige dessins!!)

Op het logeerbed ligt mijn favoriete sprei, die ik ook kocht in Sa Pa, Vietnam. Ik werd daar echt verliefd op de spulletjes, het landschap, de kleuren, de klederdracht, … Ik zou iedereen een bezoekje naar daar aanraden. In mijn wildste dromen start ik ooit een (web)winkeltje op met spulletjes van daar. Wie weet…

DSC_0313

Dit zijn allemaal linten, borduursels, en wollen draadjes die op een lap stof genaaid zijn of aan mekaar gezet. Ongelooflijk mooi vind ik dat…

Er ligt ook een kistje dat ik van m’n ‘stief-schoonpapa’ kreeg en die hij van zijn overleden papa had. Een klein schatkistje vind ik dat, vol met oude spulletjes vol betekenis, verzameld en bewaard. Soms doe ik het eens open en kijk ik ernaar, of pak ik die kaartjes vast en bedenk ik wat ik daar misschien nog mee ga doen. Alleen al daaraan beleef ik plezier 🙂

In de laatste hoek van de zolder staat het resterende stuk van de kast die m’n schoonbroer maakte.

DSC_0303

Daarin nog allerlei spulletjes. Prentenboeken (zoals die hier en hier en hier) die ik ofwel bijhoud ofwel gebruik om prenten uit te knippen en te gebruiken (zoals ik hier deed), mijn stapel Flow Magazines en Flow Weekly’s, foto-albums, papier allerhande, een heleboel knutselmaterialen (scharen, branders, verfjes, …), enz.

In de schuiven o.a. alle stempels en stempel-maak-materialen, en een stapeltje washi-tape, dymo-tape, cadeauverpakking-prulletjes, enz.

DSC_0302DSC_0300

Op de verwarming nog twee hummeltjes-beeldjes, oude apotheker flessen, en een stapeltje flow specials, met daarbovenop een spaarpotje dat ik in de kringwinkel vond, net hetzelfde als datgene dat wij vroeger thuis hadden. Dat kon ik niet laten staan. Ik denk dat ik niet de enige ben die dol is op spulletjes die me terugbrengen naar m’n eigen kindertijd, of het gevoel om kind te zijn en hoe je als kind de wereld ziet.  Vlakbij ook nog een mandje met haakwol en -spulletjes. Ik ben daar even weer mee begonnen toen ik zwanger was van Rosanne, maar heb het laten liggen daarna. Ik had het klaargepakt om in de valies te steken, om toch iets creatiefs te kunnen doen in afwachting van al m’n spulletjes, maar helaas was er te weinig plaats over en werd het allemaal noodgedwongen thuisgelaten.

Last but not least een letterslinger uit Flow, om me eraan te herinneren dat elke dag iets moois brengt, hoe klein soms ook. It’s a beautiful day… Met die spreuk laat ik jullie. Geniet van de dag!

DSC_0306

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

collect moments, not things – maart 2016

Er is weer een maand voorbij, dus hoog tijd voor een volgende post in deze categorie! Hier en hier kon je die van januari en februari al vinden, en voor wie de voorgeschiedenis niet kent: ik begon deze ‘serie’ in navolging van deze post op de supertoffe mamablog Leuke Wereld. De bedoeling is om een beetje bewuster te genieten van de vele momenten van klein en groot geluk, dagdagelijkse dingen die je blij maken, …

PicMonkey Collage

  • Maart begon goed, want op 1 maart werd ik ten huwelijk gevraagd door Lode, die ik intussen ook mijn echtgenoot mag noemen, jawel 🙂 Ik was die dag wel snertziek, en dat bleef nog eventjes duren, maar het voelde fijn en leuk, en dat is wat telt natuurlijk. Met een ring, in de straat waar we elkaar hebben ontmoet toen we er allebei schuin tegenover mekaar op kot zaten (of woonden in zijn geval), met de muziek van Norah Jones die we toen een beetje tot ‘onze’ muziek hebben gemaakt.

Blijft me ontroeren…

  • Ik vermoed dat de meesten onder jullie het vervolg van dat aanzoek al hadden gelezen, aangezien ik al blogde over de outfits van zowel mezelf als de dochters. Misschien is dat ook wel een beetje een klein gelukje, het moment waarop alles klaar was, of toch zo goed als. Ik denk dat dat op zaterdag 19 maart moet geweest zijn. Wat een opluchting, en toch ook wel trots, dat het me gelukt was. En dat het goed was, althans voor mij/ons 🙂

DSC_0163 (2)

  • En dan natuurlijk de dag zelf, 21 maart. Ik schreef er al over en heb er niet veel aan toe te voegen vandaag. Het was gewoon echt een fijne dag. We hebben ervan genoten. Ondanks dat het niet was hoe we ons dat op voorhand hadden voorgesteld, hebben we er echt iets leuks van gemaakt, en zijn we allebei ook achteraf blij met hoe het gegaan .
  • Op 24 maart werkte ik m’n laatste werkdag. ’s Middags ging ik met al m’n collega’s lunchen en het was weer heel gezellig 🙂 Omdat ik in mijn gevoel en hoofd helemaal niet ècht ‘weg’ ben, want ik heb loopbaanonderbreking en ben voorlopig alleszins nog van plan om ooit terug te komen, verwachtte ik geen afscheidskadootje. Maar ik kreeg het toch: een superleuke bon om op te souperen bij habiba, maar wat meer is: ook een echte Leuven-tas.

leuventas

Nu moeten jullie weten dat ik al sinds 2010 elke werkdag een pot thee zet, die ik opdrink uit een grote Starbucks-tas van Washington, gekocht toen ik Lode daar bezocht. Iedereen kent die tas intussen wel denk ik, en iedereen weet dat die van mij is. Nu ik dus naar Washington trek, neem ik de  Washington-tas niet mee. Ik heb ze ‘gedoneerd’ aan een collega. In de plaats daarvan kan ik nu een Leuven-tas meenemen naar daar. Een beetje symbolisch toch, niet? Ik was er alleszins heel blij mee!
Toen ik die dag alle deuren sloot en als laatste de dienst verliet op m’n werk, voelde dat heel erg dubbel. Hoewel we vaak ‘sakkeren’ op het werk, en vooral de praktische kant ervan (steeds grotere werkdruk, niemand wordt vervangen terwijl we evenveel werk moeten doen met bijna de helft minder mensen, enz…), voelde ik toch echt dat ik het jammer vond om alles achter te laten daar. Mijn lieve en leuke collega’s, maar ook de inhoud van m’n job, die eigenlijk echt boeiend en interessant is, of kan zijn. Ik had het niet verwacht, maar voelde me emotioneel en had het er best lastig mee. Maar tegelijk had het ook iets positiefs, want mijn job is niet weg (wat een luxe is dat op zich al!), en is het niet ook ergens  mooi om te voelen en te horen dat je gemist zal worden, en dat mensen je waarderen?

  • Met Pasen werden er hier eitjes geraapt, natuurlijk. Ze waren eigenlijk op voorhand niet bijster geïnteresseerd, maar toen het raap-moment daar was, was het enthousiasme groot! Heerlijk hoe ze telkens weer compleet door het dolle heen zijn als ze weer wat eitjes gespot hebben. Ooooh, nóg eitjes, mama, kijk! enz… Even instant vrolijkheid!
  • Er zijn intussen al enkele ‘laatste keren’ gepasseerd. Geen ècht laatste keren natuurlijk, want als alles goed gaat, gaan we iedereen terugzien, en ooit terug gewoon de draad hier weer opnemen. Maar toch. Ook de voorlopig laatste Pasen bij m’n mama thuis, met de familie van haar kant erbij. Altijd een fijn weerzien met hen. En ook onze meisjes amuseren zich kostelijk met de andere kleine en grote kindjes (lees: mijn eigen neven en nichten 😉 ). Mijn mama woont in haar eigen ouderlijke huisje in Deurne bij Antwerpen, aan ’t pleintje, zoals we dat noemen. Heerlijk rustig, aan een pleintje, vlakbij het park. Toen ons ouderlijk huis verkocht werd, vonden we dat eventjes jammer. Vooral omwille van de vele jeugdherinneringen die aan dat huis kleefden. Maar ook aan het huis van m’n moeke (=oma) hebben we zoveel zalige herinneringen. Van al die dagen dat we daar speelden, dat we op ’t standbeeld klommen, bloemetjes plukten, honingwafels of wortelsoep aten, in de kasten van moeke naar snuisterijen zochten of op ontdekking gingen in de kamer van m’n overleden bompa. Het geluid van de zweefvliegtuigjes in de zomer, de tochtjes in het park. Ik kan er zo van genieten om nu mijn kinderen hetzelfde te zien doen, maar dan bij hun eigen oma, mijn mama. Hoe de fijne dingen van vroeger nu ook kunnen terugkomen. Hoe ze met Pasen met alle kleine neefjes en nichtjes op het standbeeld klommen net zoals wij dat vroeger deden. Of hoe Sia vorig weekend madeliefjes begon te plukken en  er een kroontje van wilde. Ik nam er foto’s van en moest toen denken aan een fotootje van mezelf, een kleine 30 jaar geleden genomen waarschijnlijk, geen idee hoe oud ik toen precies was. Maar wel: ook met een madeliefjeskroontje, op zo’n 10 meter van waar Sia nu staat. Ja, dat raakt me wel…
  • Ik had deze maand ook een paar keer ‘maar één kindje’, bv. toen Sia eens ging logeren bij haar nichtje. Sia is dan dolgelukkig, want ze doet niks liever dan gaan logeren bij haar nichtjes en neefjes. Maar ook ik vind het wel eens fijn om maar 1 kindje in huis te hebben. Dan kan ik plots dat ene kind alles geven wat ze wilt, en je ziet dan echt hoe ze daarvan kunnen genieten. Exclusieve aandacht!! Rosanne is een echt buiten-kind. Die zou van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de tuin willen lopen, willen voetballen, achter de kipjes willen lopen, naar de paardjes gaan kijken, enz. Of zoals op de foto’s: boekje lezen terwijl ik het kippenhok proper maak, meehelpen, samen gek doen (en een voordeel is dat ze het meestal keileuk vindt om foto’s te nemen of te laten nemen!). Ik kan dan echt meegenieten van haar geluk, van haar lachjes en kreetjes en enthousiasme. Mee proberen de wereld te zien door haar oogjes. Niks heerlijker dan dat…
  • Ook deze maand ging ik samen met Sia een keer kinderyoga doen bij m’n vriendin Sara, ik schreef er hier al over. Zij runt de Balkende Hoeve, en het loont echt de moeite om eens een kijkje te nemen op haar facebookpagina en website, want het aanbod is echt heel groot en divers en ze doet dat fantastisch (al zal het even wat minder intens zijn nu ze een tweeling verwacht!). De kinderyoga doet ze echter niet zelf, maar haar superlieve vriendin Katleen van praktijk Vlinderboom in Balen geeft deze sessies. Echt een warme, superlieve vrouw, ze doet dat echt super, en weet echt als geen ander hoe ze de kindjes mee kan krijgen. Sia doet zelfs nu nog dolgraag enkele oefeningetjes die ze heeft onthouden. 12095046_623598424463708_1065194306375299463_o

We hebben er echt enorm van genoten en ik kan het iedereen aanraden  die wat quality time wilt met z’n kindje(s)! Kijk trouwens zeker ook eens op haar site en/of facebookpagina, waar je vanalle info kan vinden, maar ook sfeerbeelden, en enkele filmpjes waarop ze de kinderyoga zonnegroet, de knuffelgroet en de maangroet voordoet. Succes gegarandeerd bij de kindjes! Sia is 4,5 en vindt het superleuk, ook al kan ze het niet allemaal even goed en precies nadoen, wat ook helemaal niet hoeft…

Maar dat was niet het enige dat ik daarover wilde vertellen. Helemaal op het einde mochten de kindjes nog een tekening maken of inkleuren. Sia maakte er echt haar werk van, en was als laatste klaar. Apetrots liep ze de weide in om haar tekening aan elke ezel te gaan tonen. Ik zie haar nog staan, recht ervoor met haar tekening voor de snoet van de ezels. Überschattig! Tot plots een van de ezels, Herman, de tekening begon op te eten. Sia was totaal in shock en begon stilletjes te wenen om dan te eindigen in een groot, hartstochtelijk verdriet. Ik voelde m’n hart echt in duizend stukjes breken en vond het zo triest voor haar. Het grootste deel van de tekening was gered, maar dat hielp niet. Ik wilde zo graag haar verdriet wegnemen en probeerde vanalles te zeggen. Sara vond het ook superzielig, maar wat ze zei was waar: laat haar maar eens goed verdriet hebben, en probeer dat niet weg te nemen, want het is echt ‘kak’ voor haar en ze mag voelen wat ze voelt. Het was tegelijk ook heel bijzonder om zien hoe bijna alle ezels naar Sia toekwamen, die ik in m’n armen had. Bijna allemaal kwamen ze eens snuffelen of met hun hoofd of snuit eens tegen Sia strelen, als was het om haar ook te troosten en het ‘goed te maken’ in de plaats van de papier-etende Herman. Het verdriet ging echter niet over, en was heel intens. Sara geeft echter samen met haar vriendin Lien, een pedagoge, ‘Blij met Mij’-trainingen.  Wie het niet kent (zoals ikzelf tot een tijdje geleden) kan hier lezen wat dat inhoudt. Ik vond het al super interessant, maar nu nog méér dan ooit. Want Sara deed iets wat ze daar ook doet. Ik kan het zeker en vast niet helemaal juist navertellen, maar doe een poging. Ze begon met Sia te praten, eerst over haar verdriet, en dan nam ze de tekening en toonde ze de hap en de vlekken en zei ze dat we met dat stukje van die tekening wel echt helemaal niet blij waren. Maar dan vroeg ze of er niet ook een stukje in de tekening was waar ze wel blij van werd, misschien zelfs maar heel klein stukje. Eerst gebeurde er niet zo heel veel, maar Sara bleef rustig en vriendelijk proberen, en toonde zelf welk stukje van de tekening haar blij maakte, ik deed hetzelfde, Katleen ook. En toen werd Sia ook rustiger, begon ze te kijken, en zag ze plots toch ook wat moois. En die ezelbeet maakte het toch ook heel speciaal. Ik vond dat precies echt een beetje magisch, het was zo mooi om dat te zien gebeuren! Zo simpel, ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar zo mooi. Toen we naar huis vertrokken, stak het verdriet toch terug de kop op, maar ik ging even met Sia zitten aan de auto en we babbelden nog eventjes en deden opnieuw iets soortgelijks, maar dan met z’n tweetjes. En toen bedacht ze zelfs helemaal zelf een oplossing: we zouden dezelfde lege tekening zoeken, die erachter plakken, en dan de tekening terug afmaken. Daar werd ze zowaar zelfs enthousiast van, en ik al helemaal! Sia blijft natuurlijk een kleutertje, dus toen we thuis waren en ze zag papa, werd ze terug heel verdrietig om haar mooie vernielde tekening. Lode, eeuwig en altijd rationeel en analytisch en niet-zweverig, begon een uitleg over dat ezels dieren zijn en dom en … Waar ik heel erg boos om werd omdat onze hele positieve vibe daardoor doorbroken werd. En het werkte uiteraard ook helemaal niet, want als Sia de ezels zo zou bekijken, zou ze ook niet zo trots haar tekeningen aan hen hebben willen tonen. Dus begon ik opnieuw hetzelfde te doen als Sara deed, en na een beetje babbelen was ze al terug mee. Meer nog, toen oma en Rombie daarna toevallig heel even passeerden, mochten die gelijk ook tonen waar ze blij van werden, en ging Sia dat ook tonen aan papa.

549c012c8d3dd49dad6ae38dc35aec1fEen lang verhaal dus, en misschien niet voor ieder spek naar z’n bek, maar ik vond het zo mooi om zien, en het geeft me echt een warm gevoel. Soms hoeft het helemaal niet zo speciaal te zijn, maar werken kleine dingetjes zo goed. Maar je moet ze wel weten, wel kennen, ervoor openstaan. Wat prijs ik me gelukkig met mensen rondom me die me hierin kunnen inspireren…

  • Toen we vorige week naar m’n mama reden om de kindjes op te halen en zelf de dag erna een leuke uitstap te doen in Antwerpen, stond de radio op in de auto. Er konden op Studio Brussel plaatjes ‘gedropt’ worden, en een vrouw dropte het liedje ‘rather be’. Ze vertelde hoe ze dit hoorde toen ze net bevallen was van haar eerste kindje, alles ging goed, ze lag in haar ziekenhuiskamer en het zonnetje scheen binnen op haar en haar zoontje. En dan dit liedje, dat helemaal paste bij het gevoel: dit was het, er was geen plek waar ze op dat moment liever wilde zijn dan daar en dan. Terwijl wij dat hoorden, scheen het zonnetje ook voor ons. En voelde ik me een beetje hetzelfde. Lode en ik, wij samen. Dat zit goed. Natuurlijk hebben we onze ups en downs, maar wie niet? Met hem zal het wel lukken ginder in Washington. Met hem en onze twee dochters. As long as I am with you, there’s no place I’d rather be

  • Helemaal op het einde van de maand (denk ik, want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de brievenbus ben vergeten te legen van woensdag of donderdag tot zaterdag), kreeg ik een superlief kaartje van een van mijn liefste vriendinnen Tinne in de bus.

kaartje.jpg

Het was een echte verrassing, en het ging recht naar mijn hart. Dat is ook  wat er dezer dagen gebeurt. Doordat we naar de andere kant van de wereld trekken,  voel je hoezeer je je vrienden en familie  graag ziet en gaat missen, maar ook hoezeer je zelf graag gezien bent, en gemist zal worden. Dat is dubbel en soms best emotioneel, maar tegelijk ook heel erg warm en mooi. Wat kan ik daar dankbaar voor zijn. Heel veel hartjes dus voor al wie in mijn hart woont, en bij wie ik daar ook een plekje heb gekregen..

April bracht me op die paar dagen tot nu toe al veel mooie momenten. Het belooft een intense  maand te worden denk ik, met de verhuis die vermoedelijk helemaal op het einde van deze maand zal gepland worden. Maar dat is voor een volgende keer…

Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot

zonder woorden, of toch niet…

Woorden schieten tekort op een dag als vandaag. Ik wil een blogpost schrijven, gewoon, omdat ik ergens uiting wil geven aan wat ik voel, wat ik denk, … Maar tegelijk heb ik geen idee wat te schrijven, lijkt mijn hoofd vooral een chaos van allerlei dingen door mekaar.

photo-1452110040644-6751c0c95836

Want wat is er nu eigenlijk nog zinnig, welke woorden zijn nu gepast, welke woorden kunnen vatten wat er is gebeurd. Geen. Gewoon echt helemaal geen. Dit valt niet te vatten, dit is gewoon absoluut onbegrijpelijk. Helemaal onbegrijpelijk. Maar toch, ik pen m’n gedachten neer. Omdat ik voel dat ik dat wil.

Waar alle andere aanslagen, hoe dichtbij eigenlijk ook, toch steeds ver weg leken, is dit nu gewoon in onze eigen hoofdstad gebeurd. Op een plek waar jij en ik passeren. Sommigen dagelijks, sommigen af en toe. Waar we blij en vrolijk staan te wachten om te kunnen vertrekken op die reis waar we zo lang naartoe geleefd hebben. Waar we met onze kinderen staan. Waar gisteren nog een van mijn collega’s aankwam vanuit Spanje. Waar ook wijzelf binnen een maand weer zouden/zullen staan. Dit raakt ons allemaal. We kennen allemaal mensen die vandaag in Brussel waren of moesten zijn, of in de luchthaven. We hadden het zelf kunnen zijn. Gewoon een kwestie van het verkeerde moment op de verkeerde plek. Je moet maar pech hebben. Dat zo’n gek net dat moment en die plek heeft gekozen om te doen wat hij blijkbaar dacht dat moest gebeuren. Die willekeur is bijna ondraaglijk.

Dit wordt een dag die nog lang zal heugen. Waar was jij toen je het hoorde? Ik kan die vraag nog heel precies beantwoorden als het gaat over de aanslagen in Amerika op 9/11, over de aanslagen van Parijs, en nu ook hiervan. Ik zat op de bus toen er werd omgeroepen aan alle chauffeurs in Vlaams-Brabant dat de lijnen werden aangepast na een bomaanslag in Zaventem. Zonder smartphone en dus totaal geen informatie. Op het werk ook geen toegang tot allerhande media. Zoveel mogelijk toch proberen te weten te komen. De hele dag door sirenes. Angst. Was het dit, of komt er nog? Waar eindigt dit? Wat gebeurt er? Iedereen in een soort van waas, niemand kon zich echt concentreren. In mijn werk krijg dagelijks te maken met de zelfkant van onze maatschappij, en de ‘slechtheid’ die ook in mensen kan zitten. En toch. Dit lijkt veel te overstijgen. Net omdat het zo onmogelijk te vatten is. Misschien moeten we dat dus maar niet proberen. Niet zoeken naar antwoorden, maar zoeken naar hoe we hiermee om moeten gaan. Als mens, en als maatschappij. Misschien zijn dat nog de grootste vragen, en ook de moeilijkste.

photo-1442473483905-95eb436675f1

Ik heb op dit moment geen antwoord op al deze vragen. Er borrelt zoveel vanbinnen, ik voel zoveel tegelijk. De voorbije maanden heb ik welgeteld driemaal zitten wenen voor de tv. Bij de beelden van Aylan, die kleine, onschuldige peuter. Hoe hij daar lag, het had mijn eigen kleine Rosanneke kunnen zijn, die ook zo slaapt. Bij de aanslagen in Parijs. En nu. Verdriet en angst, maar ook boosheid, woede. Vanalles door mekaar en na mekaar. Maar als er één ding is dat doorheen al die gevoelens toch overheerst, is het de wil en de drang om te LEVEN. LEVEN begod!!! Want ik leef en ik ben daar blij mee ook, verdorie! En ik hou van deze wereld, ja, zelfs in alle lelijkheid en wreedheid van vandaag. Omdat ik gewoonweg weet dat dit niet is hoe de wereld is. Dat dit niet is hoe mensen zijn. Ik heb familie en vrienden, en dat zijn stuk voor stuk mooie mensen, goede mensen, warme mensen. Ik ken letterlijk geen 1 persoon die in staat is tot zulke haat dat hij of zij andere, onbekende en onschuldige mensen moedwillig pijn zou doen. Ik ken tientallen prachtige mensen, die bezig zijn met dingen waarmee ze elk op hun geheel eigen manier van deze wereld een mooiere plek maken. En al die tientallen mensen kennen zelf ongetwijfeld evenveel anderen die hetzelfde zijn. Ik zie mijn kinderen, het beste voorbeeld van de schoonheid en puurheid waarmee een mens geboren wordt. Ik zie -en noem me maar verschrikkelijk naïef als ik dat zo zeg, I don’t care- de schoonheid van bloemen, van dieren, van vormen, van kleuren, van wolken, … Ik voel de warmte van de zon, en ja, ook het natte van de regen, want zelfs regen en water zijn eigenlijk een geluk. We hebben het allemaal. We zijn vrij. We helpen mekaar. Hoe lastig we het mekaar soms ook maken, toch zijn we in the end meestal lief voor mekaar, blij voor mekaar. Zien we mekaar graag. Er is liefde en verbondenheid, er is licht. Dat is wat ik wil. Of zoals in het gedicht van Sukha Amsterdam, dat ik ook op Facebook postte:

ded57d0e2460d74f32d2311387a8d325Dat is wat ik wil. Ik wil gewoon verder mezelf zijn. Gewoon verdergaan. Met immens veel respect en medeleven voor al diegenen die hier van dichtbij of veraf door geraakt zijn, of door andere, soortgelijke gebeurtenissen eender waar ter wereld. Want ik besef heel goed dat dit overal gebeurt, en dat het in sommige landen dagelijkse kost is, helaas. Ik ben echt niet naïef, noch dom. Maar ik wil mijn leven niet laten dicteren door angst, haat, negativiteit, … Ik wil blijven lachen en zingen, blijven verwonderd zijn, op de fiets met de kids dolenthousiast wijzen naar elke poes, elke hond, elke duif in de lucht, elke kraan, elke luchtballon, elke mooie wolk, de zon en de maan en de sterren, … Ik wil leuke dingen doen, ik wil samenzijn met mensen die ik graag zie, ik wil genieten van het leven dat mij is gegeven. Ik wil liefhebben, het leven en ook de mensen. Niet alleen de mensen die ik ken, maar ook de mensen die ik niet ken. Ik wil niet wantrouwen, ik wil geloven dat er in bijna alle mensen op aarde iets goeds zit. En ik herhaal: noem het stom, dom, naïef, onnozel, eender wat. Ik weet heus goed genoeg dat er problemen zijn, hier en elders, dat we in onze maatschappij voor moeilijke vraagstukken en uitdagingen staan. Dat de multiculturele samenleving niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. En al die dingen. Ik wéét dat wel. Maar ik kies ervoor om de wereld niet (alleen) op die manier te bekijken. Ik weiger om de idee toe te laten dat ik mijn kinderen in een slechte, lelijke wereld heb gebracht, ook al voelt het soms wel zo, ook voor mij. Want in the end, als we door alle vreselijke dingen heen kijken, is de wereld een mooie plek, vol liefde. Ook dat heb ik meer dan ooit gevoeld vandaag, wat de essentie is. Het was een van die dagen waarop ik constant heb uitgekeken naar mijn thuiskomst, om mijn man en kinderen vast te pakken, heel stevig. En te voelen wat er ècht toe doet.

sia en rosanne

oktober 2015 (355)Een van de eerste blogposts die ik schreef, in de nasleep van de aanslagen in Parijs, ging er ook al over. Als ik het nu herlees, lijkt het alsof ik het nu had kunnen schrijven. Ik kon het ook nu nog niet beter gezegd hebben.

Collect moments, not things – februari 2016

Met redelijk wat vertraging hier toch de tweede post in deze categorie. Ik blijk zieker dan ik dacht, en nogal fel verzwakt, waardoor ik nu aan de antibiotica ben en zoveel mogelijk rust moet houden. Wat niet echt helemaal lukt overdag, omdat ik toch nog ga werken in de hoop dat ik zo mijn werk klaar krijg tegen dat ik in loopbaanonderbreking ga. Daardoor schiet er echt geen energie meer over ’s avonds, en ben ik nu al bijna elke avond gedurende meer dan een week gewoon mee met de kids in bed gekropen. En dat terwijl ik heel veel naaiplannen heb, met en zonder deadline, waar dus vooralsnog niks van in huis komt. Maar kom, hopelijk is het einde in zicht, en kan ik hier binnenkort terug volop naaisels tonen 🙂

Vandaag dus de tweede keer een overzichtje van dingen die me de voorbije maand blij hebben gemaakt, van kleine gelukjes, momentjes waar ik dankbaar om ben, dingetjes die m’n leven mooier hebben gemaakt. Hier vinden jullie het overzichtje van de maand januari, en hier vinden jullie de blogpost die me inspireerde voor deze maandelijkse overzichtjes!

–  Begin deze maand gingen we nog een keertje naar Planckendael. Dat was weer een topdagje, de dierentuin is altijd een groot succes hier.
februari 2016 (102)
Rosanne doet dan geen dut, dus was ongelooflijk moe en viel bij thuiskomst meteen in slaap. Sia had in de auto een dutje gedaan en was goed wakker, dus mocht ze van ons nog eventjes mee in de zetel zitten en tv kijken, mèt haar lievelingschips erbij, Grills chips 🙂 Wij met z’n drietjes onder een dekentje, zalig was dat!

–  Ik genoot heel erg van een fijne workshop bij Marte van Compagnie M thuis om de Louisa jurk te maken. Het gevoel toen ik helemaal op het einde de jurk kon passen, en bleek dat hij perfect zat, was echt de max: YESSSS!!!! 🙂

–  voor de eerste keer maakte ik de carnavalsoutfit voor de dochter zelf, ze wilde zo graag een elfje zijn. Het resultaat is niet perfect, maar ik ben tevreden, en wat me vooral heel gelukkig maakte, waren de blinkende oogskes van Sia toen ze haar vleugeltjes mocht aandoen. Tijdens de stoet was ik zo trots dat ik als een ‘onnozele trees’ de hele tijd erbij liep 🙂
–  een van m’n verslavingen is het kopen van ‘boekskes’: woonboekskes, naaiboekskes, en varia zoals Flow en Flow Special, enz. Vorige maand kocht ik een Australisch tijdschrift genaamd ‘Frankie’, echt een leuk tijdschrift, met een heleboel korte stukjes, waar ik me bij momenten echt bij doodgelachen heb, bv. bij een soort manifest om de ‘dude pill’ te introduceren. Heerlijk 🙂 Maar m’n oog viel ook op een soort modereportage, waarbij ‘de babysitters club’ als mode-iconen avant la lettre naar voor geschoven werden. Op zich al best een grappig gegeven natuurlijk. Maar het lezen van die reportage bracht me in één klap terug naar m’n eigen jeugd, waarin ik de hele reeks van de babysitters club echt verslonden heb. Mijn vriendin en achternaamgenootje Katrien had ze volgens mij bijna allemaal, en ik meen me te herinneren dat we ze ook wel eens samen lazen. Heerlijke tijden waren dat, wat een jeugdsentiment!! Onlangs vond ik trouwens nog 3 exemplaren in de plaatselijke superette, elk voor een euro. Ik kon ze echt niet laten liggen! Kennen jullie die boekjes ook?? En waren jullie ook zo’n fan?
–  Einde van de krokusvakantie, Lode en ik reden samen naar huis van het station, na een tussenstop in de kringwinkel waar ik weer enkele leuke spulletjes had gescoord. De kids logeerden allebei bij mammietje, dus geen zorgen noch drukte voor ons voor een keertje. En ik had een fijne avond voor de boeg want ging een van mijn liefste vriendinnetjes bezoeken. Op radio 1 was het Mia op nummer 1 van de een of andere top-zoveel (Belgische muziek misschien?). En in de lucht was er een prachtige geelblauwroze gloed en wolkenformatie te zien. Een klein moment van geluk was dat.
–  Tijdens een van mijn middagpauzes ontdekte ik een supergrappig kerstomaatje. Natuurlijk is dat een onnozele fait divers, maar toch, het deed me lachen en ik keek ernaar uit het ’s avonds aan Lode te laten zien, dus eigenlijk was dat ook best een fijn momentje. Ik heb er speciaal voor deze rubriek een foto van genomen 🙂
– We deden enkele hele fijne dingetjes met de kindjes. Zo ging ik bv. samen met Sia kinderyoga doen en ezelknuffelen op de Balkende Hoeve, een supergezellige ezelboerderij gerund door die superlieve vriendin van me waar ik het net hierboven ook al over had. Ze organiseert superveel hele leuke en interessante activiteiten, coachingsessies, kinderyoga-sessies, theekransjes, en nog véél meer. Check zeker ook haar facebookpagina om bij te blijven bij de activiteiten, al zullen die ook op een lager pitje komen te staan nu ze zwanger is van een tweeling… Sia en ik genoten van eventjes quality time met ons tweetjes, en Sia vond het heerlijk om daarna nog even bij de ezels te zijn. Maar het mooiste, en hetgeen me het meest blij maakt, is de dankbaarheid in haar oogjes na zo’n activiteit. Ze zegt het soms ook nog eens expliciet ‘dankuwel mama’. Alleen al daarvoor zou ik haar alles willen geven!

 

–  Voor de verjaardag van Lode gingen we nog eens eten in het heel leuke restaurantje ‘Wannes Raps’ in Diest, waar we bijna altijd heengaan bij ‘speciale’ gelegenheden. Een echte aanrader, we hebben er enorm van genoten, en de smaakbommetjes zinderden nog lang na! Lekker eten kan toch zo zalig zijn! Want in januari gingen Lode en ik ook gastronomisch eten bij Zappaz in Leuven, waar een vriend van ons de sommelier is. Mannekes, dat was voor mij echt een openbaring, ik zou zelfs durven zeggen: een orgastische smaakervaring! Ik kan het iedereen aanraden, zeker nu het nog betaalbaar is!
–  Rosanne vindt het nog steeds leuk als ik ‘ween’. Ze kijkt dan heel serieus en vlijt zich tegen me aan, wrijft wat over m’n rug, en sinds kort zegt ze er dan ook bij ‘ik tjoost jou’. Om te smelten!!
–  In de auto naar huis van aan de crèche hebben we ook steeds meer conversaties. Waar het tot een tweetal maanden geleden vooral alle hens aan dek was om te proberen het geween te beperken en niet de hele rit gekrijs te hebben, is het nu in feite zelfs leuk. Ik voer hele conversaties met haar, over de popjes waarmee ze gespeeld heeft, en dat er een popje stout was en in de hoek moest staan, over dat het zo regent en dat alle diertjes dan in hun hokjes staan, enz. Allemaal heel leuk om horen!
– Deze maand mocht ik voor het eerst een patroon testen!! Toen ik op de blog van Lieveke en Zus de oproep zag voor patroontesters, twijfelde ik niet. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen! Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap en trots!! De week erna vloog ik erin, en het is, echt waar, een zalig jurkje!! Ik had graag een tweede jurkje gemaakt, maar de ziektekiemen hebben serieus roet in het eten gegooid, dus ben ik al blij dat ik één jurkje klaar kreeg… Binnenkort zal het jurkje, dat de mooie lente-leuke naam ‘Eryn’s garden party dress’ krijgt, gelanceerd worden en zal ik met mijn jurkje ook deelnemen aan de blogtour, ik kijk er al naar uit! Er werden trouwens absoluut prachtige exemplaren gemaakt, dus houd zeker blogland in het oog!!
IMG_4098
–  Iets waar ik toch ook best trots op ben, is dat ik de hele maand geen enkel stofje gekocht heb! En dat voor een stofjeskoopverslaafde als mezelf! een pluim voor mezelf, ik zal het zelf zeggen 🙂
– Op 15/02 was een opleiding die ik volgde onverwacht vroeg gedaan, waardoor we met z’n allen om 16.30u samen aan tafel zaten, wonder boven wonder, want dat gebeurt niet vaak. De radio stond op en er was een of ander leuk liedje op, en toen hebben we zo’n beetje spontaan allemaal samen rond de tafel gedanst, tot groot jolijt van de kindjes. Dat zijn zalige gestolen momentjes waarop ik me echt intens gelukkig en rijk kan voelen.
– Het nieuws van de maand was echter misschien toch wel dat we nu eindelijk weten wat onze bestemming zal zijn, nl. Washington. Er viel echt een hele last van m’n schouders, niet omdat het ècht iets uitmaakte, maar wel omdat de lange onzekerheid slopend was, ècht slopend.
En zo zijn we weer aan een volgende maand gekomen, waarin nog best heel wat staat te gebeuren. Maar dat is voor de volgende keer! En nu eerst zien dat ik helemaal terug de oude kan worden, gezond en vol energie 🙂
PS. Sorry voor de lay-out, ik begrijp echt niet hoe dat komt dat ik dat niet goed krijg en dat het zo op mekaar gepropt staat… Hopelijk derde keer goeie keer, en begin april een betere en meer leesbare lay-out voor dit rubriekje…

Washington it is!

Deze week was het hier thuis ziek-zieker-ziekst. De griep heeft lelijk huisgehouden, enkel de man des huizes ontsnapte eraan, gelukkig maar, want hij is woensdag op shortski vertrokken, en dat had geen pretje geweest als hij ook de griep gekregen zou hebben.  Ikzelf ben eigenlijk echt een kleine week van de wereld geweest. Ik heb me weliswaar 2 keer naar het werk gesleept en ben daar de dag doorgekomen op dafalgan. Niet echt een aanrader, maar doordat ik begin april in loopbaanonderbreking ga, moet ik echt nog veel afwerken en zijn extra dagjes thuis niet echt handig. Maar buiten die twee dagen heb ik vooral geslapen, en in de zetel gehangen, enz. Gelukkig was mijn mama er om woensdag en donderdag wat te komen helpen, mijn reddende engel!

Vandaag stond ik voor het eerst sinds het weekend op zonder hoofd- en spierpijn, en heb ik eindelijk terug wat energie. En die gebruik ik nu graag om jullie te vertellen dat we niet naar Glasgow of London, maar wel naar Washington zullen verhuizen! Eind april zal het waarschijnlijk een feit zijn, maar de precieze data moeten nog vastgelegd worden. Spannende tijden dus! En drukke tijden, want er moet nog zoveel geregeld worden… Maar ik vertrouw erop dat dat allemaal wel in orde komt 🙂

En hoewel een vertrek ook een beetje dubbel is, en we veel achterlaten, probeer ik daar bewust (nog) niet te hard aan te denken en focus ik me even op de leuke dingen die ons daar te wachten staan. Lode is al een paar keer lang en minder lang in Washington geweest voor zijn werk, en toen hij er in 2010 4 maanden was, ging ik hem er bezoeken. Het scheelde toen maar een haartje of het bezoek kon niet doorgaan, omdat er net een enorme sneeuwstorm was geweest.

Al die bergen sneeuw, dat had echter ook wel iets. Toen zag ik al waarom Lode zo als een blok voor die stad was gevallen, al is dat moeilijk te omschrijven. Washington is uiteraard een enorm grote stad, maar toch heb je niet het gevoel dat je in een miljoenenstad zit. Misschien komt het doordat er geen echte hoogbouw is? Blijkbaar is er een of andere wet die zegt dat er geen enkel gebouw groter mag zijn dan de obelisk, zo vertelde Lode me.

Washington & NY 12-28febr2010 (325)

Washington heeft een hele geschiedenis, en het bruist er. Het is het politieke hart van de machtigste natie van de wereld, en dat voel je en zie je.

Het is ook een smeltkroes van nationaliteiten, alles door mekaar, alleen al door de vele internationale instituten die er zijn. Ook wij zullen daar dus deel van gaan uitmaken. Er valt cultureel enorm veel te beleven, er zijn veel leuke cafeetjes waar je nog onbekende muzikanten kan ontdekken. Als ik me niet vergis, is bv. Duke Ellington, een van de grote jazzlegendes, geboren en getogen in Washington. Er zijn ook prachtige musea, en het beste van al is dat die zo goed als allemaal helemaal gratis zijn.

Ze hebben er ook een hele leuke dierentuin, en ja, zelfs die is gratis! En het toeval wilt dat daar twee pandaberen zitten die een baby-panda geproduceerd hebben!! Dat gaan de kindjes zeker weten te appreciëren denk ik!

Washington & NY 12-28febr2010 (249)

Washington is echter ook een heel groene en open stad, met parkjes en plekjes en speeltuintjes enz. De rivier de Potomac stroomt erdoor, en je kan daar prachtige lange wandelingen maken. En het absolute hoogtepunt van het jaar is natuurlijk het ‘cherry blossom festival’ als alle Japanse kerselaars in bloei staan. Ik was er toen niet, dus kan je geen foto’s tonen, maar Lode maakte het wel mee en verzekerde me dat dit een van de mooiste dingen is die hij al zag. Ik kijk er al naar uit, al zal het pas voor volgend jaar zijn omdat het al voorbij zal zijn tegen dat we verhuizen. Het wemelt ook overal van de eekhoorns, wat wij natuurlijk heel schattig vinden maar wat ze daar eerder als ‘ongedierte’ beschouwen. Ik herinner me nog hoe ik een foto nam van zo’n eekhoorn en er iemand heel droogjes tegen me zei ‘it’s just a rat with a furry tale‘. Ok dan 🙂 Dat is sindsdien wel een beetje een running gag gebleven tussen Lode en mij 🙂

Natuurlijk zijn er ook die andere kantjes van Amerika, waar we  soms niet zoveel van begrijpen.  Of hun extremere kantjes, hun gekke kantjes. Hun wapengekte, extreem geloof, hun standpunten over sommige dingen, … En wat als zo’n Donald Trump president wordt?? Kan dat ècht?? Maar als ik Lode mag geloven, is Washington echt heel gematigd, en zitten ‘de echte gekken’ elders… Nu ja, we gaan sowieso niet veralgemenen en gaan gewoon zien hoe het is.

Maar die gekke Amerikanen zijn soms ook wel gewoon heel leuk. Ze zijn er altijd supervriendelijk. Ok, misschien is dat allemaal oppervlakkig, maar het blijft leuker om met een lach begroet te worden dan mekaar zuur voorbij te lopen, zoals hier zo vaak het geval is. Je wordt er altijd heel makkelijk geholpen, heb ik toen zelf gemerkt. Lode heeft nu een paar mailtjes rondgestuurd en al een heleboel antwoorden vol tips en hulp gekregen. We zullen dus zeker niet vereenzamen vermoed ik.

Ze zijn daar ook gek op sport, en zo gingen we toen eens kijken naar een wedstrijd van de basketbalploeg de Washington Wizards, ook een hele belevenis! Wat een ambiance! En een hele machinerie ook! Grappig was wel ook die ‘dance cam’, waarbij de camera’s op het publiek gericht worden tijdens de pauzes, en dan kan je je helemaal laten gaan…

Hilarisch als je ’t mij vraagt!

En zo zal er ongetwijfeld nog heel veel te ontdekken vallen! Ik ben nu enkel wel een beetje op zoek naar wat er op creatief vlak zoal te beleven valt daar. Of er leuke rommelmarktjes zijn, stoffenwinkeltjes, dingen om te doen, … Moest er iemand tips hebben, laat maar komen!

En nu ga ik ook eens richting naaizolder, want ik heb heel wat crea-tijd in te halen!! Om te beginnen de laatste pin it -make it van vorige maand, en ik wilde ook een tweede testjurkje maken van het gloednieuwe patroon van Lievekeenzus, de Eryn’s Garden Party Dress, een echt zalig patroontje dat ik mee mocht testen!! Houd zeker de blog daar in de gaten, want binnen enkele weekjes wordt het patroontje gelanceerd!

Tot de volgende keer!

Collect moments, not things – januari 2016

Toen ik deze post las van Lobke van de blog Leukewereld, voelde ik het meteen ook kriebelen om er zelf iets mee te doen. Wat een leuk idee! Elke dag gebeuren er wel kleine dingetjes waar je heel blij van wordt, of waardoor je je even echt gelukkig kan voelen. Dingetjes om te koesteren. Momenten die zo vaak gewoon verloren gaan en die je vergeet, met de tijd, of meteen erna al.  Maar daar ga ik dus proberen iets aan te doen. De voorbije maand heb ik geprobeerd enkele van die kleine momenten bij te houden. Ik schreef ze neer in m’n agenda/schriftje. Ik merkte dat ik daardoor ook bewuster bezig was met de schoonheid en het geluk van alledaagse, eenvoudige dingen. Ik ga dus proberen om elke maand een lijstje te maken met momenten die me de maand daarvoor bijbleven. Bij deze deel ik jullie mijn ‘momenten’ van januari, in willekeurige volgorde:

  • Sia die plots haar naam begint te schrijven, en daar ongelooflijk trots op was. Sindsdien is ze heel veel bezig met ‘mijn letters’, overal waar ze de letters van haar naam ziet. Ik realiseer me dat ik er nog geen foto van nam, dringend eens werk van maken dus!
  • In de winterkou met z’n drietjes het kippenhok kuisen, en dan nog wat kruiwagenritjes. Genieten van het laatste winterzonnetje van de dag, met z’n prachtig warme gloed.
    januari 2016 (260)
  • Rosanne werd 2 jaar! Ik schreef er al een post over op haar dagje zelf. Een dag met fijne, warme, en vooral heel bijzondere herinneringen.
  • Het feestje van Rosanne, waar ik zelf veel plezier beleefd heb aan het uitwerken van het themafeest, zoals je hier, hier en hier kon zien 🙂
  • Door het werken rond ‘media’ in de klas, ontdekte Sia ook K3, wat hier altijd redelijk goed buiten de schijnwerpers was gebleven, o.a. omdat we (bewust!) geen digitale tv hebben en al die dingen dus ook niet kunnen zien. Maar via haar werd vooral de kleine zus ineens reuzegrote fan, en dan vooral van het liedje van de ‘luchtballonnen’. Het moet gewoon àltijd opstaan. Met soms grote crisis als het niet kan, of als Sia ook eens iets anders wilt zien of horen. Maar hoewel ik het eerst precies toch niet zo fantastisch vond dat ze daarmee weg waren, vind ik het nu wel leuk eigenlijk. meer nog, ik word eigenlijk gewoon zelf heel erg vrolijk van dat liedje, en van sommige anderen ook. Ik beken zelfs dat ik eens gewoon zelf in de auto, zonder kids erbij, dat liedje heel luid heb opgezet en heb meegezongen 🙂 We zijn dus volledig gezwicht intussen, en hebben zelfs zowel de cd als tickets voor een show in huis. Dat laatste had wel vooral te maken met Sia, die een week lang elke dag zei dat ze voordat we naar ‘het andere land’ gaan verhuizen nog graag de zee èn K3 wilde zien. Dat laatste is dan alvast geregeld.
    In onderstaand filmpje laat ik een portie schattigheid op jullie los. Let niet op de megamest in de “retro-keuken” (kwestie van het wat mooier te noemen dan het is…), het enige deel van het huis waar alles nog in niet-gerenoveerde staat is… Een ander filmpje kreeg ik niet in het bericht geplakt, maar vinden jullie hier.

  • Rosanne die regelmatig ‘lieve mama’ zegt en me dan ‘knuffelt’. Soms zegt ze ook wel eens ‘stoute mama’, maar dat is eigenlijk even schattig, vooral als ze haar boze snoetje erbij trekt 🙂 Ze vindt het ook een leuk spelletje om mij te horen ‘wenen’, en dan ofwel heel lief ‘kom maar’ te zeggen en me een schouderklopje te geven, ofwel heel boos ‘stoppen wenen’… Soms wel een beetje een spiegel vrees ik… oeps… :-S
  • Tijdens de herfst en de winter eten wij wel graag soep, en soep met balletjes was altijd al wel het grootste succes. Sinds ik echter voor kerst bij oma een pot tomatensoep met balletjes maakte, heeft Sia het in haar hoofd gestoken dat dat een heel speciale en lekkere soep was, en vraagt ze meermaals per week naar ‘de soep van bij oma’. Er worden dus veel balletjes gerold de laatste weken, en daar doet Sia graag en trots aan mee. Eigenlijk altijd gezellige momentjes. Zelfs vandaag nog, zaten papa en dochters aan tafel ballekes te rollen en ik de groentjes te snijden. Meer moet dat soms niet zijn…
  • Sia kreeg twee keer een vriendenboekje mee en heeft er intussen ook zelf eentje dat circuleert. Ik vind haar antwoorden zelf gewoon héérlijk. Zo onbevangen, zo zalig onbezorgd, zo puur als alleen een kind kan zijn… Lees bijvoorbeeld haar wensen, of wat ze wilt worden, of wat ze het leukste vind…
  • Daarbij aansluitend nog zoiets zalig onschuldig. Sia werd vorige week wakker en vertelde honderduit dat ze gedroomd had over Nijntje in de dierentuin, van de film… Dan probeer ik me in te beelden waar ze in haar hoofdje mee bezig is, en op welke manier ze van Nijntje droomt.
  • In het weekend is het voor Sia altijd een beetje feest, want doorheen de tijd is ze erin geslaagd om er een gewoonte van te maken dat ze dan mee in het grote bed mag slapen. Ze heeft een groot houten bord met de dagen, maanden, data, het weer, enz. Elke dag heeft een kleur, en bij de groene en de rode dag is het prijs! Dan kruipen we dus eigenlijk met z’n allen samen in bed, want Rosanne slaapt in een soort zelfgefabriceerde co-sleeper. Ik wil het niet verheerlijken, maar soms vind ik het toch echt heerlijk om dan tussen die twee in te kruipen, hun lijfje te voelen, hun geluidjes te horen. All you need is just right here… denk ik dan. Een van de voorbije weekends vonden we hen zo schattig dat we het niet konden laten om er een fotootje van te nemen, wat gezien het nachtelijke uur niet zo makkelijk vast te leggen was…
    december 2015 (185).JPG
  • Toen het nichtje van Sia met kerst een prinsessenkleed van Frozen kreeg, was dat voor Sia een waar drama, want zij wilde zo’n kleed ook! Drama alom, een beetje schaamtelijk vond ik, en best erg omdat ze zulke mooie cadeau’s had gekregen en er niet blij mee leek te zijn. Maar haar meter zou haar fantastische meter niet zijn als ze niet op het verjaardagsfeest voor Rosanne niet alleen een kadootje voor de jarige had, maar ook een extra kadootje  voor haar metekindje. Jullie raden het al…
    Sindsdien loopt prinses Elsa/Sia hier ongeveer dagelijks rond met dat kleedje, al dan niet in combinatie met een van onze fleece dekentjes die ze als een cape aandoet en waarmee ze en passant onze woonkamer, speelkamer, keuken, badkamer, … een poetsbeurt geeft. Wat op zich wel ok zou zijn, ware het niet dat ik het niet zo heel geweldig vind dat ik die dekentjes nu dus in feite beter elke week zou wassen…
    januari 2016 (191)
  • Rosanne is er mee gestopt gelukkig, maar tot voor kort schepte ze er een geweldig plezier in om haar handjes, beentjes, voetjes, of zelfs kleertjes vol te kleuren met stift. Als het zelfs maar 1 minuutje stil was, kon je er de donder op zeggen dat ze daarmee bezig was. Om daarna lang de handjes te mogen spoelen. Sinds we het spoelen hebben afgeschaft, is het gedrag een beetje uitgedoofd, maar in feite vond ik het echt überschattig. Die oogjes die zo enorm blonken als ze haar handjes kwam tonen, een beetje fier en ondeugend tegelijk. Onweerstaanbaar!
  • Zoveel leuke uitspraken van de kindjes. Zoals Rosanne, volop in de ‘ikke doen’ en ‘nee, van mij!’ fase, die zei ‘nee mama, geen kusjes geven, mijne mondje!’. Of Sia deze middag nog, nadat ik haar zei dat ze een engel was: ‘maar mama, bedoel je een èchte engel?’, gevolgd door ‘maar ik heb toch geen vleugels?’.
  • Ik volg dezer dagen opleiding in Brussel, en omwille van openbaar-vervoer-toestanden, ben ik altijd heel wat te vroeg daar. Daar maak ik echte me-time van, waarvan ik volop geniet. Deze week vond ik dan ook nog eens een supertof tijdschrift, Mollie Makes – Home. Weliswaar Franstalig, maar alleen al voor de prachtige plaatjes en inspiratie een echte aanrader. En zo kan ik m’n Frans nog wat bijschaven ook.
  • Ik heb ook weer enkele leuke vondsten gedaan in de kringwinkel, en daar was ik ook wel echt heel blij mee. Binnenkort toon ik ze jullie! Ik nam er al wat leuke fotootjes van, maar aangezien een van de minder leuke dingen van januari was dat mijn nog geen drie maanden oude fototoestel een vervelend defect heeft, ben ik aangewezen op een klein kodakje dat helemaal niet doet wat ik zou willen dat het doet. Omdat het dat niet kan natuurlijk, maar dan nog.

Hopelijk hebben jullie evenveel leuke en mooie momenten gehad!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!