#happythings2017 – week 2

for English, scroll down 

Vorige week zagen jullie de eerste post in deze rubriek, waarmee ik meedoe met een initiatief van Liesellove, om te proberen de mooie alledaagse dingetjes waar je blij van wordt, ook te fotograferen. Liefst met een spiegelreflexcamera, maar anders mag eender wat. Ik moet zeggen dat ik het erg fijn vond, en er steeds meer zin in heb ook. Net zoals toen ik nog mijn rubriekje ‘Collect moments not things’ schreef, merkte ik ook nu dat ik me veel meer bewust was van die kleine mooie momentjes. Dat ze niet zomaar onopgemerkt voorbij gaan. Heel fijn is dat 🙂

1.Het begin van de week stond helemaal in het teken van de sneeuw die op komst was, ‘sneeuwstorm Stella’. Ze waren er al de hele week over bezig, continu updates op het nieuws, enz. Echt op en top Amerikaans dus 🙂 Maandag plukte Sia alle al zichtbare bloemetjes in onze tuin, omdat ze het zo erg vond dat die anders dood zouden gaan door de sneeuw. Schattig, en we hebben er al de hele week geniet van!

maart 2017 (237) (703 x 1053)

2. Die avond begon het effectief te sneeuwen, en dinsdagochtend lag er een flinke laag, zij het niet de hoeveelheid die had gekund volgens de voorspellingen. We zaten dan ook net op de rand van heet sneeuwstormgebied. De ochtend begon met een schreeuw vanop de kamer van de meisjes: ‘aaaah, sneeuw!!!’. Geen school daardoor, dus de hele dag sneeuwpret. Te beginnen met de olifant die ze buiten hadden gezet terug uit te graven.

sneeuw

Later op de dag werd er nog gesleed, deden we sneeuwgevechten, kwamen de kinderen van de buren bij ons spelen (scholen toe, dus hun ouders hadden een paar uurtjes geen opvangplan), dronken we warme chocomelk, … Zo gezellig! En waarom een sneeuwman maken als je ook een ‘snow unicorn’ kan maken?

unicorn
3. Sia maakt graag ‘toverdrankjes’. Flesjes of glazen of eender wat, met water erin, en daar doet ze dan allerhande geheimzinnige ingrediënten bij. Ze verzamelt vanalles en nog wat, altijd en overal, maar als ze aan een toverdrankje werkt, gaat ze er echt helemaal voor. Deze toverdrank bevat naast water ook bloemblaadjes, takjes, zand, steentjes, pareltjes, nageltjes, haartjes, gras, en ongetwijfeld nog een heleboel andere mysterieuze dingen. Op deze foto had ze er net een zorgvuldig bewaard restje van een bad-bruisbal in gedaan, waardoor het was overgelopen en mama to the rescue moest komen. Ik bespaar jullie een foto van hoe deze toverdrank er uitzag na 1,5 week, maar kan jullie zeggen dat wij heel blij waren toen de afgesproken ‘weg-kap-datum’, namelijk het weekend, er eindelijk was.

maart 2017 (228)

Dit weekend, na het wegdoen van deze toverdrank, begonnen ze gewoon aan een nieuwe, in een modderplas in de tuin. Alle middelen zijn goed, en ik vind die fantasie echt heerlijk. Die twee zijn daar volgens mij een uur mee zoet geweest, met dat plasje modder, a.k.a. the next best toverdrank… Daar kan ik echt van genieten, en dat hun kleren helemaal onder de modder zitten, kan me dan niet deren.

maart 2017 (369)

4. Deze week kwam het elektrisch wiel aan voor in de cargo bike die we gekocht hebben. Wij zijn hier een heel vreemde soort, zo zonder auto. Dat is ook niet altijd makkelijk, want het is hier heel erg heuvelachtig en de bergjes zijn absoluut niet min. Dat houdt me tegen om veel uitstapjes te doen met de kids, of om Sia naar een turnlesje of zo te laten gaan. Ik hoop dat ik met dit wiel wat flexibeler word om dat toch te doen. Veel hebben we nog niet kunnen oefenen, maar we zijn voorlopig toch enthousiast! Wie interesse heeft hierin, laat gerust wat weten!

elektrisch wiel

5. Vrijdag ging ik samen met Rosanne Sia halen in haar klasje. Het was St. Patricks Day, en drie meisjes hadden een Iers dansje geleerd en deden dat voor. Rosanne, ongegêneerd, ging ernaast staan om mee te doen. Zalig moment 🙂

maart 2017 (327)

6. Ze maken veel ruzie, maar kunnen ook zo mooi samen spelen. Deze week was het constant ‘poesje spelen’, afgewisseld met ‘paardje spelen’. Eerder was het ‘hondje’. Of soms zijn ze ineens mama en papa aan het spelen, zoals hier. Eten gegeven, baby te slapen gelegd, boekje aan het voorlezen (met zonnebril en al). Dat allemaal in hun huisje, gebouwd met de ikea-turnmat.  Ik val in herhaling, maar toch. Die twee zo samen bezig zien, is toch een van de grootste gelukjes die er zijn…

maart 2017 (284)

7. We kregen bezoek van een Belgische vriend, die voor z’n werk in Florida was en voor het weekend op en af naar ons kwam. We genieten daar echt van, niet alleen wij maar ook de kinderen. Gewoon kunnen babbelen en samen zijn met iemand die je al zo lang kent, bij wie je je niet moet ‘bewijzen’ of niet voorzichtig moet zijn, … Echt heel, heel fijn. Dan vliegt de tijd voorbij! Zaterdag ging hij eerst zelf op stap in Washington, en wij gingen met de kids na, en spraken af aan de tidal basin, een soort binnenmeer midden in Washington, op een prachtige locatie. Het zonnetje scheen weer, en het was er Cherry Blossom Festival. Rond deze periode komen de ongeveer 3000 Japanse kerselaars in bloei, wat een prachtig schouwspel is. Ze werden dit weekend verwacht, maar door de sneeuwval is de helft ervan helaas verloren gegaan. Van de andere helft wordt verwacht dat ze eind volgende week in bloei komen. Dan gaan we wel eens terug kijken. Nu hadden we alvast een heerlijke dag. Het soort van dagen waar je echt helemaal warm van wordt en waarvan je zou willen dat ze nooit voorbijgaan. Als je aan die monumenten loopt, dringt het besef soms ineens door: wij leven hier, wij wonen hier. Dan lopen onze kinderen daar te spelen, niet beseffend hoe bijzonder dat is, met de Jefferson Memorial, het Witte Huis (ik weet niet of je kan inzoomen, maar de hele middag vlogen er helikopters af en aan naar het witte huis, en je ziet er eentje die daar net weer terug vertrok op de middenste foto…), en The Washington Monument op de achtergrond.

DC

Of het Congres. Op de schouders van de twee vrienden 🙂

maart 2017 (509)

8. Een beetje aansluitend met hierboven weer, maar aangezien mijn leven zich hier bijna uitsluitend afspeelt met mijn gezin en vooral mijn 2 dochters, zijn zij ook mijn voornaamste focus. En dus kan ik niet genoeg zeggen hoe ik kan genieten van de mooie momenten daarmee. Als de kindjes mooi samen spelen, of spontaan lief zijn voor mekaar. Of als ik hen samen met Lode zie, want ze zijn allebei dol op hun papa en zouden willen dat het weekend nooit stopt en hij er ook altijd bij was. Sia vroeg hem bv. deze ochtend of het toch nog steeds weekend was, en ‘oef’ toen dat nog het geval was…

maart 2017 (383)

9. Ik heb er deze week van genoten om niet alleen zo vaak mogelijk met de spiegelreflexcamera te fotograferen, maar om ook af en toe echt even de tijd te nemen om met de instellingen te spelen om net die foto te krijgen die ik voor ogen had.

Zoals de glinsteringen van de sneeuw.

maart 2017 (296)

Of de zwaantjes aan de tidal basin, waar ik helemaal gek op ben, want die zijn zo fotogeniek! Moeilijk om maar 1 fotootje daarvan te selecteren 😉

maart 2017 (439)

Of om net op het juiste moment een foto te nemen.

maart 2017 (515)

maart 2017 (516)

En zo besef ik weer eens dat het leven me ook zoveel mooie dingen brengt. Ik klaag en zaag wel eens over hoe zwaar ik mijn ‘nieuwe’ leventje als fulltime mama en huisvrouw, ver weg van familie en vrienden, wel niet vind. Het is ook echt wel een ‘uitdaging’ of ‘ervaring’, eentje die me naast moeilijke momenten en gemis echter ook zoveel moois brengt. Nieuwe ervaringen, mooie plekken zien, extra genieten van contacten met vrienden/familie, van quality time met het gezin, veel tijd om je kinderen groot te zien worden, … Goed om daar ook eens bij stil te staan 😉 (Al wil ik nog altijd wel op tijd en stond kunnen klagen, ’t is maar dat ge ’t weet 😉 Dat is ook af en toe nodig…)

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

So here is the 2nd post in this new category (first one here), about trying to photograph the little beautiful moments in life. Preferably with a DSLR, but any other is fine as well. I enjoyed capturing these moments, because just as in my former category ‘collect moments not thoughts’ I already feel how it changes my view on my daily life, and makes me more attentive for these little moments, that so often just pass by without even noticing them.

This week started with the focus on the snow. Sia took all the flowers from the yard because she didn’t want them to die because of the snowfall. We have enjoyed them already the whole week. The snowfall was of course a huge highlight for the kids. They enjoyed it so much, were so enthousiastic, and we loved watching them, sledding, snowfights, playing with the neighbor kids, drinking hot chocolate, enjoying the snow unicorn instead of the regular snowman, …

I enjoyed a lot of moments of my kids being nice together, playing fantasy games like playing cats, playing mom and dad, making magic potion either inside in a glass or outside in a mud pool, … Since my life happens mostly at home with my family and especially my kids, these are the main focus in my life.

This week also my new electrical bike wheel arrived. We are a bog exception here in and around DC, without a car. With all the hills biking isn’t always easy, so I hope this electrical wheel and cargo bike will make my life a little easier and flexible.

We also had a Belgian friend visiting for the weekend. Being able to just be yourself, with someone who knows you, speaks your own language, … We really enjoyed this, and his company, very, very much. We also did a trip to DC together. Walking there in between these monuments makes us realize we really live here now, and how we are starting to really like it. And also how special it is that our kids are growing up here. Playing next to the White House, The Washington Monument, …

I also enjoyed practicing with my camera, trying to take the picture I wanted, or having just that one lucky shot.

So up to another week of beautiful moments!

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

#happythings2017 – week 1

for English, scroll down 

Onlangs zag ik op de supertoffe blog Liesellove, die ik al heeeeel lang volg, een oproepje voor een fotografie-uitdaging. De bedoeling is om je fototoestel mee te nemen of dichtbij te hebben, en te proberen om gewone kleine mooie momenten van alledag te fotograferen. Liefst met je reflexcamera, maar met de gsm mag ook. Vaak kom je immers zoveel mooie kleine dingetjes tegen elke dag. Lies van de blog Liesellove baseerde zich hiervoor deels  op het boek Shoot! van Anki Wijnen, de dame achter de fantastische blog Zilverblauw, dat ik ook heb liggen en waar ik helemaal wild van ben. Ik kan het iedereen aanraden! Sinds ik het heb, probeer ik heel vaal manueel te fotograferen, dus niet op de automatische stand, maar door zelf sluitertijd, diafragma, iso-waarde, witbalans, … te bepalen. Niet makkelijk vind ik, maar ik blijf leren en oefenen, hoe langzaam ook. Tegenwoordig gebruik ik ook wel heel vaak m’n gsm om foto’s te nemen, en ik ga m’n camera echt niet overal mee naartoe kunnen nemen. Maar het is wel leuk om het als een uitdaging te zien en het toch te proberen.

Ik heb ook het gevoel dat ik op deze manier terug een beetje aansluiting kan proberen te zoeken/vinden met hoe ik deze blog eigenlijk de eerste maanden zag en invulde. Ik hield bijvoorbeeld erg van mijn ‘collect moments, not things’ rubriek (zie hier, hier, en hier), maar hoe graag ik ook zou willen, ik vind er de tijd niet voor. En dat mis ik wel een beetje. Nu gaat het enkel nog over het naaien, wat altijd wel de hoofdmoot was en ook zo bedoeld was. Maar dat kleine beetje dat er daarnaast ook bij kwam, zoals over dingen die ik las, over mijn kringwinkelliefde, of over mijn mooie momenten, maakten het meer persoonlijk vond ik. Dus kijk, ik doe een kleine nieuwe poging. Eens even iets anders dan naaien. We zien wel of ik dit wel kan volhouden 🙂

Deze week was niet de beste om te starten. Zieke kindjes, om de beurt, en ikzelf was ook alles behalve optimaal. Maar zelfs ondanks dat, zijn er altijd de mooie en leuke momenten om daar ook weer door te komen…

DSC_0173

In bad gaan staat altijd garant aan plezier voor de kids. Hun fantasie slaat dan op hol, en ze zouden er meestal in kunnen blijven tot ze zouden doodvriezen… Rosanne speelt altijd ‘water unicorn’, ze kent zelfs het woord ‘eenhoorn’ niet meer denk ik. Ik geniet meestal van de korte rust die ik zelf even heb tijdens hun badmoment, al gebruik ik die meestal om al wat op te ruimen. Behalve als ze weer eens beginnen ruzie maken. Maar ik vind ook dat ze er vaak zo schattig uit zien in bad, met die natte haartjes en blote billetjes 🙂

DSC_0192.jpg Ik kan nog steeds even hard genieten van mijn theetjes dan vroeger, en probeer zo vaak mogelijk ’s ochtends een pot voor mezelf te zetten. Extra leuk vind ik dat sommige van mijn zakjes een spreuk hebben op het papiertje. De spreuk hier was ‘Earth laughs in flowers’. Met een bloemig tasje en een bloemetje uit de tuin erbij, en 5 minuutjes rust om een tasje te drinken aan tafel, dat voelt echt heerlijk!

PicMonkey Collage

Het was een fris weekje, maar met wat zon erbij, voel je dat amper. Zo konden ze begin deze week, als Sia net ongeveer beter was en Rosanne nog niet ziek, even fijn buiten zitten. Ons terras in de avondzon, de kids die zich amuseerden op de trampoline (ook daar kunnen ze zich, met wat geluk, een eeuwigheid bezig houden, tot ze mekaar weer in de haren vliegen…) en ik die met mijn verre lens een foto kon nemen van een vogel in een boom waar de zon zo mooi op scheen, waardoor z’n buikje zo prachtig glansde.

DSC_0220

Wij houden allemaal wel nogal van de natuur. Misschien ik nog het meest. Ik probeer het ook over te brengen aan de kids. Het wemelt hier bijvoorbeeld van de vogelvoederbakjes en -hangers, waar wij vele prachtige vogels kunnen bewonderen, zoals de Rode kardinaal, de blauwe gaai, allerlei vinken, veel musjes, en verschillende soorten spechten. Onze privé-natuurdocumentaire. Daar krijgen wij nooit genoeg van.

PicMonkey Collage3

Ik vind het lang niet altijd makkelijk om fulltime mama te zijn, eerder het tegendeel, als ik eerlijk ben. Het is zo moeilijk om hen een leuke dag te bezorgen terwijl je zelf ook wel meer dan eens gewoon eens eventjes tijd voor jezelf zou willen. Het is vaak zoeken. Maar we hebben het ook vaak erg leuk samen, gelukkig maar. Zoals hier, toen ik beloofd had hen te schminken maar we in plaats van een tekening uit de boek, gewoon plots besloten om mekaar ‘freestyle’ te schminken 😉 De kids elk een helft van mijn gezicht (eerlijk verdeeld met een lijn!) en daarna zij mekaar. Dolle pret! En daarna bad in 🙂

PicMonkey Collage5

Sinds een maand hebben wij twee huisdiertjes, cavia’s Pixie & Dusty. Elk kindje heeft er eentje waarvoor ze ‘mama’ mogen zijn. En dat nemen ze soms heel letterlijk. Die arme diertjes zien af, hoe hard ik ook m’n best doe om hen te tonen hoe ze die diertjes wel en niet mogen behandelen. Maar dat zorgende is ook heel mooi om zien. Nadat ik de foto’s voor de sew challenge nam en ik terug binnenkwam, vond ik Sia al moederend op de zetel met haar Dusty’ke 🙂 Ze mag ze eigenlijk niet nemen zonder ons erbij, maar ze wilt het zo graag! Het is echt een beetje haar kleintje 🙂

PicMonkey Collage2

De kids ontdekten de krijtjes. Het was ijskoud buiten, zelfs dik ingepakt, maar het was zo schattig om hen bezig te zien. Rosanne gaf Sia opdrachten wat ze moest tekenen 🙂

IMG_5348

Sia kreeg een pakketje van haar dikke vriend Gitte: een pak Frozen ontbijtgranen. Het duurste pak ontbijtgranen dat ze waarschijnlijk ooit at, maar ook de meest smakelijke, durf ik te denken. Doet me eraan denken dat ik de mama en papa van Gitte daar nog eens voor moet bedanken. Zo attent dat ze onthouden hadden dat Sia daar zo van houdt, en dat ze dat dan nog eens opgestuurd hebben ook! Het is ook echt mooi dat die kleine vriendinnetjesliefde zo blijft bestaan… Sia haar oogjes blinken zo mooi als het over haar vriendinnetje gaat!

lilliepawillie sew challenge maart 2017 (15)

De laatste 2 (3?) weken had ik telkens een babysit op woensdagnamiddag, om toch even het huis uit te raken en wat tijd zonder kids te hebben. Wat anders een echte zeldzaamheid is. Misschien kan je dat een luxe noemen, maar ik heb het nodig om het vol te houden. Gezien de naaidrukte van de voorbije weken, nam ik deze keer ook een stofje mee om te knippen. Ik had wel wat beziens, maar dat deerde me niet. In het winterzonnetje stofjes knippen, er zijn ergere dingen 😉

PicMonkey Collage4

Het plezier als je een project tot een goed einde gebracht hebt. Zalig vind ik dat. Zoals de sew challenge, maar ook deze twee jurkjes die ik voor de patroontest van de Polina dress van Coffee+Thread maakte. Twee pareltjes waar ik volgend weekend over ga schrijven normaal gezien. Een afgewerkt project kan me zoveel voldoening geven!!

IMG_5387Als beloning voor de fotoshoot van die Polina jurkjes, maakten we koekjes. In ons mini-keukentje is samen koken/bakken niet makkelijk, maar soms valt het mee en is het leuk zonder geruzie. Zoals nu. Op deze foto is Rosanne heel geconcentreerd de kom aan het uitlekken met de pottenlikker. Kijk maar naar haar snorretje 🙂

PicMonkey Collage6Een foto van uitersten om mee af te sluiten, maar toch eentje dat me doet lachen binnenin. Sia kan zoveel pret maken, grapjes maken, en smakelijk lachen! Deze foto was een toevalstreffer, want zogauw ze door heeft dat ik een foto van haar ga nemen, trekt ze echt rare poseer-gezichten. Rosanne kan ook heel veel plezier maken natuurlijk, en allebei hebben ze bij momenten een heleboel drama in petto. Rosanne was ziek, dus dan gaat alles wat moeilijker. Hier had ze een heel groot verdrietje voor een of ander kleinigheidje. Ze was er het hart van in! Eens het verdrietje ongeveer over is, kan ze dan heel melodramatisch half wenend vragen om ‘de traantjes af te drogen’. Schattig 🙂

Ziezo, dat was het voor de voorbije week 🙂 Op naar een volgende! Met echte winterfoto’s waarschijnlijk, want het sneeuwt hier dikke vlokken op dit moment! Sneeuwstorm Stella is hitting town 🙂

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

Recently I read on the great Belgian blog Liesellove a call for a photography challenge. Not a real challenge, and not for real photographers, but more a challenge to try and work with your camera (preferably a DSLR, but phone is also ok) by capturing everyday beautiful moments. Moments that ‘happen’ to us everyday, not necessarily special, but just those little things that make life beautiful. I liked this idea immediately. The first half year of this blog, I had a returning post about this things, the little lucky things in life, but since we moved I haven’t found the time anymore to write those. Which I found to be a pity since it felt a bit more personal, and made this blog more about me as a whole, instead of only about my sewing projects. Although sewing is and will always be the main subject of this blog. But I hope this challenge can bring a bit new life to this other aspects of this blog. We’ll see… I collected a few pictures of last week that captured moments or feelings that made me happy, or made me smile inside. Mostly things that refer to my life as a fulltime mom, which I don’t find really easy to be honest, rather the contrary. But there is also a lot of beauty in spending a lot of time with you children. What they like and what they don’t like, their own little personalities, laughs and tears, the love for nature and animals that I try to share with them (and I think I do pretty well in that 🙂 ). Seeing them play together, be each others best friend, learning to play together and respect each other, … It can go very well, but obviously is something we also need to work on really hard since they can fight a lot and can be very rough with each other too. But I tend to think that is normal…? And then there is also the satisfaction I feel when I could end a sewing project, and am happy with it!

This is not a translation of everything I wrote next to the pictures, but if you are curious about any of them, don’t hesitate to comment and I will tell you everything there is 😉

Follow (bloglovin)

Thank you for visiting my blog!
Any comment is of course highly appreciated😉

DIY pinãta

Intussen is het alweer eventjes geleden dat ik hier nog wat gepost heb. Een en ander heeft natuurlijk te maken met onze verhuis naar Washington DC, het voorbije weekend. Want ja, jullie lezen dat goed: we wonen niet meer in ons oude vertrouwde België, maar wel in het verre Amerika… En bij zo’n verhuis komt heel wat kijken, dat hoef ik jullie ongetwijfeld niet te vertellen. De voorbije weken was er dan ook weinig of geen tijd voor andere dingen. Heel ons huis moest aangepakt worden, gaande van spullen selecteren die we wilden meenemen tot het opnieuw verven van muren, en allerhande kleine en grote klusjes. Veel emoties ook, weinig slaap. Het ging hard. En ook nu nog gebeurt er weinig en veel tegelijk. Maar wie meer wilt weten over hoe het ons vergaat in Washington DC, stuur ik graag door naar: www.deverenigdesmetskes.be waar ik blog over onze ‘avonturen’. Maar wees gewaarschuwd: het gaat echt over dagdagelijkse dingen, veel over de kindjes, enz. en ik heb dus geen idee of dat wel zo interessant is voor mensen die ons eigenlijk niet echt kennen.

Anyway, over tot de orde van de dag.

Sia had nog geen verjaardagsfeestje gehad en dat wilde ze toch graag een keertje meemaken. Haar verjaardag was al een tijdje voorbij, maar een afscheidsfeestje leek wel gepast. Mijn broer zorgde op mijn vraag voor een leuk effectje bij een foto, en een tekstballonnetje toevoegen lukt makkelijk via deze website.

sia uitnodiging.png

Ik huurde voor de gelegenheid een springkasteel, maar de weergoden zaten niet mee, want het regende en hagelde vreselijk. Gelukkig was er een goed halfuurtje zon, en na een rush met dweilen en handdoeken konden de dik 20 kinderen dan toch aan het springen. Oef…

Ik had er graag terug een themafeestje van gemaakt, met ‘ijsjes’ of zo als thema. Ik had al redelijk wat gepind en ideetjes genoeg. Maar helaas ontbrak het me volledig aan tijd om al die ideetjes uit te werken. Dat zal voor een volgende keer zijn. Wat ik wel per se wilde doen, was een pinãta maken. Dat kende ik niet tot ik de dvd van Jokie en Jet zag en die daar een Mexicaans feestje bijwoont waar ze een pinãta stukslaan. En sindsdien zag ik dat wel vaker opduiken. Zelfs onlangs nog in het leuke nieuwe boek van Lobke Gielkens. Maar intussen had ik ook deze DIY al gepind:

Zag er net iets makkelijker en sneller uit, want geen papier maché nodig en dergelijke. En als er iets een voorwaarde was, was het dat het snel klaar moest zijn 🙂 De avond voor het feestje rond 23u begon ik eraan, en een tweetal uurtjes later was het klaar. Ik nam wat fotootjes van het maak-proces, misschien zijn jullie er wel iets mee. Gezien het nachtelijke uur en de batterij van m’n goeie kodak die plat was, zijn het enkel crappy foto’s die slecht belicht zijn, maar kom, je ziet wat je moet zien 🙂

  1. je neemt karton en knipt of snijdt dat in de gewenste vorm. Je moet een bovenkant, een onderkant, en een zijkant hebben. Er moet ruimte zijn om snoepgoed en dergelijke erin te krijgen, vandaar die zijkant dus.

2. je plakt de verschillende zijden aan mekaar met afplaktape.

3. je maakt wat behanglijm, heel simpel: wat poeder mengen met water. Ik deed het gewoon op goed geluk, geen idee of de verhoudingen klopten, maar het plakte en dat was hetgeen dat telde 🙂

4. Ik heb dan eerst de hele pinãta vol behanglijm gesmeerd en daar los crêpepapier opgekleefd. Dat wordt wel heel week en breekt op meerdere plekken. Ik denk niet dat dit echt nodig was, maar deed het vooral om te vermijden dat het karton erdoor zou schijnen.

pinata (5)

5. Ik kocht kant-en-klare linten van crêpepapier, zodat ik die niet allemaal moest gaan knippen. Die heb ik dan beetje bij beetje rond de karton geplakt: eerst de karton insmeren, lint erop, en dan ook op dat lint nog wat plaksel smeren. Zo bleef dat allemaal goed zitten.

pinata (9)

Ik kan je een goeie raad geven: maak de vorm minder groot dan deze, want echt, dat duurt een eeuwigheid en is best saai, om zo’n grote vorm helemaal volgeplakt te krijgen!

pinata (11)

pinata (24)

En nog een goeie raad: doe handschoenen aan, als je wilt vermijden dat je vingers er zo uitzien (en believe me: dat ging er niet zo vlotjes af!):

pinata (12)

6. Als de pinãta helemaal volgekleefd is, voelt die heel erg nat aan, dus legde ik hem op de verwarming om te drogen.

pinata (13)

7. De volgende ochtend was die zo goed als droog en konden we ‘m vullen. Daarvoor kocht ik een hoop snoep en goedkope ‘rommel’ in Action. Rosanne vond het superleuk om het erin te gooien. Op een gegeven moment voelde het wel nogal zwaar, dus stopte ik met vullen om te vermijden dat de pinãta zou doorbreken door het gewicht (wat achteraf bekeken niet nodig was, want die pinãta bleek redelijk onbreekbaar…)

pinata (15)pinata (20)pinata (21)

8. Hang de pinãta ergens op zodat die in de lucht zweeft, niet te hoog en niet te laag. We maakten aan weerszijden een gaatje, bonden daar een koordje door, en hingen ‘m op in onze schuur. Om de een of andere reden bleef ik bang dat die meteen zou doorscheuren, dus hingen we ‘m pas op vlak voor we aan het slaan zouden beginnen.

9. Slaan maar! Alle kindjes hebben uiteindelijk twee rondjes slaan gedaan, waarbij ze elk 3 keer mochten slaan. En nog was die pinãta niet stuk. Ik denk dus dat ik ‘m iets te stevig beplakt had. Ik zou dus aanraden om wat minder of wat dunner plaksel te gebruiken.

De kindjes waren het slaan wel wat beu op het einde (hoewel ze gelukkig wel nog steeds heel excited waren!), en uiteindelijk heeft de papa dan maar de grove middelen ingezet en zo de pinãta stukgekregen. Dolle pret bij het rapen van al dat lekkers en al die prullaria! Ik had de kindjes elk een zakje gegeven en hun naam erop geschreven. Dar zorgde achteraf wel voor wat gedoe toen alle zakjes door mekaar raakten of ze het juiste zakje niet meer vonden. Misschien ook iets dat voor verbetering vatbaar is. Maar al bij al was het toch een groot succes, dus zeker een aanrader!

Ziezo, veel pinãta-plezier!

Follow– bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

collect moments, not things – maart 2016

Er is weer een maand voorbij, dus hoog tijd voor een volgende post in deze categorie! Hier en hier kon je die van januari en februari al vinden, en voor wie de voorgeschiedenis niet kent: ik begon deze ‘serie’ in navolging van deze post op de supertoffe mamablog Leuke Wereld. De bedoeling is om een beetje bewuster te genieten van de vele momenten van klein en groot geluk, dagdagelijkse dingen die je blij maken, …

PicMonkey Collage

  • Maart begon goed, want op 1 maart werd ik ten huwelijk gevraagd door Lode, die ik intussen ook mijn echtgenoot mag noemen, jawel 🙂 Ik was die dag wel snertziek, en dat bleef nog eventjes duren, maar het voelde fijn en leuk, en dat is wat telt natuurlijk. Met een ring, in de straat waar we elkaar hebben ontmoet toen we er allebei schuin tegenover mekaar op kot zaten (of woonden in zijn geval), met de muziek van Norah Jones die we toen een beetje tot ‘onze’ muziek hebben gemaakt.

Blijft me ontroeren…

  • Ik vermoed dat de meesten onder jullie het vervolg van dat aanzoek al hadden gelezen, aangezien ik al blogde over de outfits van zowel mezelf als de dochters. Misschien is dat ook wel een beetje een klein gelukje, het moment waarop alles klaar was, of toch zo goed als. Ik denk dat dat op zaterdag 19 maart moet geweest zijn. Wat een opluchting, en toch ook wel trots, dat het me gelukt was. En dat het goed was, althans voor mij/ons 🙂

DSC_0163 (2)

  • En dan natuurlijk de dag zelf, 21 maart. Ik schreef er al over en heb er niet veel aan toe te voegen vandaag. Het was gewoon echt een fijne dag. We hebben ervan genoten. Ondanks dat het niet was hoe we ons dat op voorhand hadden voorgesteld, hebben we er echt iets leuks van gemaakt, en zijn we allebei ook achteraf blij met hoe het gegaan .
  • Op 24 maart werkte ik m’n laatste werkdag. ’s Middags ging ik met al m’n collega’s lunchen en het was weer heel gezellig 🙂 Omdat ik in mijn gevoel en hoofd helemaal niet ècht ‘weg’ ben, want ik heb loopbaanonderbreking en ben voorlopig alleszins nog van plan om ooit terug te komen, verwachtte ik geen afscheidskadootje. Maar ik kreeg het toch: een superleuke bon om op te souperen bij habiba, maar wat meer is: ook een echte Leuven-tas.

leuventas

Nu moeten jullie weten dat ik al sinds 2010 elke werkdag een pot thee zet, die ik opdrink uit een grote Starbucks-tas van Washington, gekocht toen ik Lode daar bezocht. Iedereen kent die tas intussen wel denk ik, en iedereen weet dat die van mij is. Nu ik dus naar Washington trek, neem ik de  Washington-tas niet mee. Ik heb ze ‘gedoneerd’ aan een collega. In de plaats daarvan kan ik nu een Leuven-tas meenemen naar daar. Een beetje symbolisch toch, niet? Ik was er alleszins heel blij mee!
Toen ik die dag alle deuren sloot en als laatste de dienst verliet op m’n werk, voelde dat heel erg dubbel. Hoewel we vaak ‘sakkeren’ op het werk, en vooral de praktische kant ervan (steeds grotere werkdruk, niemand wordt vervangen terwijl we evenveel werk moeten doen met bijna de helft minder mensen, enz…), voelde ik toch echt dat ik het jammer vond om alles achter te laten daar. Mijn lieve en leuke collega’s, maar ook de inhoud van m’n job, die eigenlijk echt boeiend en interessant is, of kan zijn. Ik had het niet verwacht, maar voelde me emotioneel en had het er best lastig mee. Maar tegelijk had het ook iets positiefs, want mijn job is niet weg (wat een luxe is dat op zich al!), en is het niet ook ergens  mooi om te voelen en te horen dat je gemist zal worden, en dat mensen je waarderen?

  • Met Pasen werden er hier eitjes geraapt, natuurlijk. Ze waren eigenlijk op voorhand niet bijster geïnteresseerd, maar toen het raap-moment daar was, was het enthousiasme groot! Heerlijk hoe ze telkens weer compleet door het dolle heen zijn als ze weer wat eitjes gespot hebben. Ooooh, nóg eitjes, mama, kijk! enz… Even instant vrolijkheid!
  • Er zijn intussen al enkele ‘laatste keren’ gepasseerd. Geen ècht laatste keren natuurlijk, want als alles goed gaat, gaan we iedereen terugzien, en ooit terug gewoon de draad hier weer opnemen. Maar toch. Ook de voorlopig laatste Pasen bij m’n mama thuis, met de familie van haar kant erbij. Altijd een fijn weerzien met hen. En ook onze meisjes amuseren zich kostelijk met de andere kleine en grote kindjes (lees: mijn eigen neven en nichten 😉 ). Mijn mama woont in haar eigen ouderlijke huisje in Deurne bij Antwerpen, aan ’t pleintje, zoals we dat noemen. Heerlijk rustig, aan een pleintje, vlakbij het park. Toen ons ouderlijk huis verkocht werd, vonden we dat eventjes jammer. Vooral omwille van de vele jeugdherinneringen die aan dat huis kleefden. Maar ook aan het huis van m’n moeke (=oma) hebben we zoveel zalige herinneringen. Van al die dagen dat we daar speelden, dat we op ’t standbeeld klommen, bloemetjes plukten, honingwafels of wortelsoep aten, in de kasten van moeke naar snuisterijen zochten of op ontdekking gingen in de kamer van m’n overleden bompa. Het geluid van de zweefvliegtuigjes in de zomer, de tochtjes in het park. Ik kan er zo van genieten om nu mijn kinderen hetzelfde te zien doen, maar dan bij hun eigen oma, mijn mama. Hoe de fijne dingen van vroeger nu ook kunnen terugkomen. Hoe ze met Pasen met alle kleine neefjes en nichtjes op het standbeeld klommen net zoals wij dat vroeger deden. Of hoe Sia vorig weekend madeliefjes begon te plukken en  er een kroontje van wilde. Ik nam er foto’s van en moest toen denken aan een fotootje van mezelf, een kleine 30 jaar geleden genomen waarschijnlijk, geen idee hoe oud ik toen precies was. Maar wel: ook met een madeliefjeskroontje, op zo’n 10 meter van waar Sia nu staat. Ja, dat raakt me wel…
  • Ik had deze maand ook een paar keer ‘maar één kindje’, bv. toen Sia eens ging logeren bij haar nichtje. Sia is dan dolgelukkig, want ze doet niks liever dan gaan logeren bij haar nichtjes en neefjes. Maar ook ik vind het wel eens fijn om maar 1 kindje in huis te hebben. Dan kan ik plots dat ene kind alles geven wat ze wilt, en je ziet dan echt hoe ze daarvan kunnen genieten. Exclusieve aandacht!! Rosanne is een echt buiten-kind. Die zou van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de tuin willen lopen, willen voetballen, achter de kipjes willen lopen, naar de paardjes gaan kijken, enz. Of zoals op de foto’s: boekje lezen terwijl ik het kippenhok proper maak, meehelpen, samen gek doen (en een voordeel is dat ze het meestal keileuk vindt om foto’s te nemen of te laten nemen!). Ik kan dan echt meegenieten van haar geluk, van haar lachjes en kreetjes en enthousiasme. Mee proberen de wereld te zien door haar oogjes. Niks heerlijker dan dat…
  • Ook deze maand ging ik samen met Sia een keer kinderyoga doen bij m’n vriendin Sara, ik schreef er hier al over. Zij runt de Balkende Hoeve, en het loont echt de moeite om eens een kijkje te nemen op haar facebookpagina en website, want het aanbod is echt heel groot en divers en ze doet dat fantastisch (al zal het even wat minder intens zijn nu ze een tweeling verwacht!). De kinderyoga doet ze echter niet zelf, maar haar superlieve vriendin Katleen van praktijk Vlinderboom in Balen geeft deze sessies. Echt een warme, superlieve vrouw, ze doet dat echt super, en weet echt als geen ander hoe ze de kindjes mee kan krijgen. Sia doet zelfs nu nog dolgraag enkele oefeningetjes die ze heeft onthouden. 12095046_623598424463708_1065194306375299463_o

We hebben er echt enorm van genoten en ik kan het iedereen aanraden  die wat quality time wilt met z’n kindje(s)! Kijk trouwens zeker ook eens op haar site en/of facebookpagina, waar je vanalle info kan vinden, maar ook sfeerbeelden, en enkele filmpjes waarop ze de kinderyoga zonnegroet, de knuffelgroet en de maangroet voordoet. Succes gegarandeerd bij de kindjes! Sia is 4,5 en vindt het superleuk, ook al kan ze het niet allemaal even goed en precies nadoen, wat ook helemaal niet hoeft…

Maar dat was niet het enige dat ik daarover wilde vertellen. Helemaal op het einde mochten de kindjes nog een tekening maken of inkleuren. Sia maakte er echt haar werk van, en was als laatste klaar. Apetrots liep ze de weide in om haar tekening aan elke ezel te gaan tonen. Ik zie haar nog staan, recht ervoor met haar tekening voor de snoet van de ezels. Überschattig! Tot plots een van de ezels, Herman, de tekening begon op te eten. Sia was totaal in shock en begon stilletjes te wenen om dan te eindigen in een groot, hartstochtelijk verdriet. Ik voelde m’n hart echt in duizend stukjes breken en vond het zo triest voor haar. Het grootste deel van de tekening was gered, maar dat hielp niet. Ik wilde zo graag haar verdriet wegnemen en probeerde vanalles te zeggen. Sara vond het ook superzielig, maar wat ze zei was waar: laat haar maar eens goed verdriet hebben, en probeer dat niet weg te nemen, want het is echt ‘kak’ voor haar en ze mag voelen wat ze voelt. Het was tegelijk ook heel bijzonder om zien hoe bijna alle ezels naar Sia toekwamen, die ik in m’n armen had. Bijna allemaal kwamen ze eens snuffelen of met hun hoofd of snuit eens tegen Sia strelen, als was het om haar ook te troosten en het ‘goed te maken’ in de plaats van de papier-etende Herman. Het verdriet ging echter niet over, en was heel intens. Sara geeft echter samen met haar vriendin Lien, een pedagoge, ‘Blij met Mij’-trainingen.  Wie het niet kent (zoals ikzelf tot een tijdje geleden) kan hier lezen wat dat inhoudt. Ik vond het al super interessant, maar nu nog méér dan ooit. Want Sara deed iets wat ze daar ook doet. Ik kan het zeker en vast niet helemaal juist navertellen, maar doe een poging. Ze begon met Sia te praten, eerst over haar verdriet, en dan nam ze de tekening en toonde ze de hap en de vlekken en zei ze dat we met dat stukje van die tekening wel echt helemaal niet blij waren. Maar dan vroeg ze of er niet ook een stukje in de tekening was waar ze wel blij van werd, misschien zelfs maar heel klein stukje. Eerst gebeurde er niet zo heel veel, maar Sara bleef rustig en vriendelijk proberen, en toonde zelf welk stukje van de tekening haar blij maakte, ik deed hetzelfde, Katleen ook. En toen werd Sia ook rustiger, begon ze te kijken, en zag ze plots toch ook wat moois. En die ezelbeet maakte het toch ook heel speciaal. Ik vond dat precies echt een beetje magisch, het was zo mooi om dat te zien gebeuren! Zo simpel, ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar zo mooi. Toen we naar huis vertrokken, stak het verdriet toch terug de kop op, maar ik ging even met Sia zitten aan de auto en we babbelden nog eventjes en deden opnieuw iets soortgelijks, maar dan met z’n tweetjes. En toen bedacht ze zelfs helemaal zelf een oplossing: we zouden dezelfde lege tekening zoeken, die erachter plakken, en dan de tekening terug afmaken. Daar werd ze zowaar zelfs enthousiast van, en ik al helemaal! Sia blijft natuurlijk een kleutertje, dus toen we thuis waren en ze zag papa, werd ze terug heel verdrietig om haar mooie vernielde tekening. Lode, eeuwig en altijd rationeel en analytisch en niet-zweverig, begon een uitleg over dat ezels dieren zijn en dom en … Waar ik heel erg boos om werd omdat onze hele positieve vibe daardoor doorbroken werd. En het werkte uiteraard ook helemaal niet, want als Sia de ezels zo zou bekijken, zou ze ook niet zo trots haar tekeningen aan hen hebben willen tonen. Dus begon ik opnieuw hetzelfde te doen als Sara deed, en na een beetje babbelen was ze al terug mee. Meer nog, toen oma en Rombie daarna toevallig heel even passeerden, mochten die gelijk ook tonen waar ze blij van werden, en ging Sia dat ook tonen aan papa.

549c012c8d3dd49dad6ae38dc35aec1fEen lang verhaal dus, en misschien niet voor ieder spek naar z’n bek, maar ik vond het zo mooi om zien, en het geeft me echt een warm gevoel. Soms hoeft het helemaal niet zo speciaal te zijn, maar werken kleine dingetjes zo goed. Maar je moet ze wel weten, wel kennen, ervoor openstaan. Wat prijs ik me gelukkig met mensen rondom me die me hierin kunnen inspireren…

  • Toen we vorige week naar m’n mama reden om de kindjes op te halen en zelf de dag erna een leuke uitstap te doen in Antwerpen, stond de radio op in de auto. Er konden op Studio Brussel plaatjes ‘gedropt’ worden, en een vrouw dropte het liedje ‘rather be’. Ze vertelde hoe ze dit hoorde toen ze net bevallen was van haar eerste kindje, alles ging goed, ze lag in haar ziekenhuiskamer en het zonnetje scheen binnen op haar en haar zoontje. En dan dit liedje, dat helemaal paste bij het gevoel: dit was het, er was geen plek waar ze op dat moment liever wilde zijn dan daar en dan. Terwijl wij dat hoorden, scheen het zonnetje ook voor ons. En voelde ik me een beetje hetzelfde. Lode en ik, wij samen. Dat zit goed. Natuurlijk hebben we onze ups en downs, maar wie niet? Met hem zal het wel lukken ginder in Washington. Met hem en onze twee dochters. As long as I am with you, there’s no place I’d rather be

  • Helemaal op het einde van de maand (denk ik, want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de brievenbus ben vergeten te legen van woensdag of donderdag tot zaterdag), kreeg ik een superlief kaartje van een van mijn liefste vriendinnen Tinne in de bus.

kaartje.jpg

Het was een echte verrassing, en het ging recht naar mijn hart. Dat is ook  wat er dezer dagen gebeurt. Doordat we naar de andere kant van de wereld trekken,  voel je hoezeer je je vrienden en familie  graag ziet en gaat missen, maar ook hoezeer je zelf graag gezien bent, en gemist zal worden. Dat is dubbel en soms best emotioneel, maar tegelijk ook heel erg warm en mooi. Wat kan ik daar dankbaar voor zijn. Heel veel hartjes dus voor al wie in mijn hart woont, en bij wie ik daar ook een plekje heb gekregen..

April bracht me op die paar dagen tot nu toe al veel mooie momenten. Het belooft een intense  maand te worden denk ik, met de verhuis die vermoedelijk helemaal op het einde van deze maand zal gepland worden. Maar dat is voor een volgende keer…

Er waren eens twee zwanenprinsesjes

Maandag 21 maart hadden wij hier iets te vieren. Een gelegenheid waarover ik een volgende keer wel meer vertel, maar waarvoor ik zowel voor de dochtertjes als voor mezelf een jurk(je) genaaid heb. Het naaien van die drie jurken was dan ook mijn voornaamste bezigheid sinds ik terug mijn energie hervonden had na al dat ziek-zijn. Het was zelfs een beetje stressy om op tijd klaar te geraken, want mijn agenda was de voorbije weken nogal druk gevuld, ook ’s avonds, en overdag moest er nog gewerkt worden. Maar uiteindelijk nam ik een extra dagje verlof en op dat dagje werden er hier twee Tinny jurkjes gemaakt voor de dochtertjes. Oef 🙂

Ik maakte voor hen beiden identiek hetzelfde jurkje in een lang gekoesterd stofje dat iedereen intussen wel zal kennen: het befaamde bambiblauw-melkbrigade-zwanenstofje. Ooooo zooooo schoon, en dus onweerstaanbaar. Ik had het echt laten liggen en me voorgenomen het enkel te gebruiken voor de perfecte gelegenheid. En die leek nu gekomen! 🙂 Toen ik het stofje aan de dochters toonde, vroeg Sia meteen wat ik daarmee ging maken voor haar. En dat wil wel wat zeggen! Sindsdien heeft ze ook minstens 2 of 3 keer gevraagd wanneer ik dat kleedje met de zwaantjes nu gemaakt had, en of het al klaar was. Ik had dus best wel vertrouwen dat het een succes zou zijn 🙂

Ik maakte het mezelf gemakkelijk deze keer en koos voor de simpelste optie: een standaard bovenlijfje zonder kraagje en mouwtjes, met een rimpelrokje. Hoewel die kraagjes wel altijd een finishing touch geven aan een jurkje/bloesje/…, vind ik tegelijk dat dit stofje niet veel extraatjes behoeft. Het is simpelweg zo schoon op zichzelf! Dat mag gezien worden! Bovendien is zo’n mouwloos jurkje ideaal voor de zomer, zeker omdat het daar in Washington wel eens heel warm kan worden. Ik kocht 1,5 meter en dat bleek net genoeg voor mijn twee Tiny’s, ik heb zelfs nog een ministukje over voor een kussentje of klein projectje!
Ik voerde het bovenlijfje met een effen groen katoentje. Bij het vastnaaien van de voering probeerde ik de stitch in the ditch techniek, maar ik bakte er niks van en gaf het op; Daarna naaide ik met de hand de voering vast. Nu las ik echter toevallig deze week, toch wel net te laat zeker, op de blog van straightgrain de perfecte tip om dat makkelijker te maken. Ik waag dus zeker ooit een nieuwe poging!
Voor de maatjes koos ik gewoon volgens de maattabel maatje 2 en 4 jaar, en beide jurkjes passen hen als gegoten. Ik durf zelfs te denken dat ze er ook nog wel mee door de zomer zullen geraken, laat ons hopen! De dochters waren er blij mee, ze wilden het zelfs niet meer uitdoen na de pasbeurt! Gelukkig kon ik hen overtuigen, want geen risico’s op vuile jurkjes tegen dat er hier gefeest ging worden!

Eerder op de dag zelf, was ik in de kringwinkel een paar spulletjes gaan ophalen die ik gewonnen had bij de veiling op uwkringding.be, waaronder een sprookjesachtige handspiegel, die wij meteen omgedoopt hebben tot ‘assepoesterspiegel’. Succes gegarandeerd!  Dat waren helaas echter ook de enige momentjes waarop Sia op de foto wilde, daarna lukte dat enkel nog met omkoperij of een beetje dwang en eigenlijk zat daar geen enkele goeie foto meer bij. Ze had veel meer zin om met haar neefjes en nichtjes te spelen, en wie ben ik om haar ongelijk te geven?!

Gelukkig was Rosanne echt helemaal in topvorm! Ze poseerde als een echt model, en genoot van de aandacht die ze daardoor kreeg! Een win-win situatie dus 😉 Hierbij dus toch een kleine overload aan fotootjes 🙂

DSC_0189 x

DSC_0155 x

Altijd eens kijken of er in het boekentasje van grote zus nog koekjes te rapen vallen 🙂

Deze jurkjes zullen in elk geval nog vaak uit de kast komen, alleen nog eventjes wachten tot het zonnetje er weer doorkomt…

Follow (bloglovin)

patroon jurk: Tinny jurk – Straightgrain
stof: zomerzwanen – bambiblauw
voeringsstof: effen katoentje uit voorraad
blinde rits van Veritas

Collect moments, not things – februari 2016

Met redelijk wat vertraging hier toch de tweede post in deze categorie. Ik blijk zieker dan ik dacht, en nogal fel verzwakt, waardoor ik nu aan de antibiotica ben en zoveel mogelijk rust moet houden. Wat niet echt helemaal lukt overdag, omdat ik toch nog ga werken in de hoop dat ik zo mijn werk klaar krijg tegen dat ik in loopbaanonderbreking ga. Daardoor schiet er echt geen energie meer over ’s avonds, en ben ik nu al bijna elke avond gedurende meer dan een week gewoon mee met de kids in bed gekropen. En dat terwijl ik heel veel naaiplannen heb, met en zonder deadline, waar dus vooralsnog niks van in huis komt. Maar kom, hopelijk is het einde in zicht, en kan ik hier binnenkort terug volop naaisels tonen 🙂

Vandaag dus de tweede keer een overzichtje van dingen die me de voorbije maand blij hebben gemaakt, van kleine gelukjes, momentjes waar ik dankbaar om ben, dingetjes die m’n leven mooier hebben gemaakt. Hier vinden jullie het overzichtje van de maand januari, en hier vinden jullie de blogpost die me inspireerde voor deze maandelijkse overzichtjes!

–  Begin deze maand gingen we nog een keertje naar Planckendael. Dat was weer een topdagje, de dierentuin is altijd een groot succes hier.
februari 2016 (102)
Rosanne doet dan geen dut, dus was ongelooflijk moe en viel bij thuiskomst meteen in slaap. Sia had in de auto een dutje gedaan en was goed wakker, dus mocht ze van ons nog eventjes mee in de zetel zitten en tv kijken, mèt haar lievelingschips erbij, Grills chips 🙂 Wij met z’n drietjes onder een dekentje, zalig was dat!

–  Ik genoot heel erg van een fijne workshop bij Marte van Compagnie M thuis om de Louisa jurk te maken. Het gevoel toen ik helemaal op het einde de jurk kon passen, en bleek dat hij perfect zat, was echt de max: YESSSS!!!! 🙂

–  voor de eerste keer maakte ik de carnavalsoutfit voor de dochter zelf, ze wilde zo graag een elfje zijn. Het resultaat is niet perfect, maar ik ben tevreden, en wat me vooral heel gelukkig maakte, waren de blinkende oogskes van Sia toen ze haar vleugeltjes mocht aandoen. Tijdens de stoet was ik zo trots dat ik als een ‘onnozele trees’ de hele tijd erbij liep 🙂
–  een van m’n verslavingen is het kopen van ‘boekskes’: woonboekskes, naaiboekskes, en varia zoals Flow en Flow Special, enz. Vorige maand kocht ik een Australisch tijdschrift genaamd ‘Frankie’, echt een leuk tijdschrift, met een heleboel korte stukjes, waar ik me bij momenten echt bij doodgelachen heb, bv. bij een soort manifest om de ‘dude pill’ te introduceren. Heerlijk 🙂 Maar m’n oog viel ook op een soort modereportage, waarbij ‘de babysitters club’ als mode-iconen avant la lettre naar voor geschoven werden. Op zich al best een grappig gegeven natuurlijk. Maar het lezen van die reportage bracht me in één klap terug naar m’n eigen jeugd, waarin ik de hele reeks van de babysitters club echt verslonden heb. Mijn vriendin en achternaamgenootje Katrien had ze volgens mij bijna allemaal, en ik meen me te herinneren dat we ze ook wel eens samen lazen. Heerlijke tijden waren dat, wat een jeugdsentiment!! Onlangs vond ik trouwens nog 3 exemplaren in de plaatselijke superette, elk voor een euro. Ik kon ze echt niet laten liggen! Kennen jullie die boekjes ook?? En waren jullie ook zo’n fan?
–  Einde van de krokusvakantie, Lode en ik reden samen naar huis van het station, na een tussenstop in de kringwinkel waar ik weer enkele leuke spulletjes had gescoord. De kids logeerden allebei bij mammietje, dus geen zorgen noch drukte voor ons voor een keertje. En ik had een fijne avond voor de boeg want ging een van mijn liefste vriendinnetjes bezoeken. Op radio 1 was het Mia op nummer 1 van de een of andere top-zoveel (Belgische muziek misschien?). En in de lucht was er een prachtige geelblauwroze gloed en wolkenformatie te zien. Een klein moment van geluk was dat.
–  Tijdens een van mijn middagpauzes ontdekte ik een supergrappig kerstomaatje. Natuurlijk is dat een onnozele fait divers, maar toch, het deed me lachen en ik keek ernaar uit het ’s avonds aan Lode te laten zien, dus eigenlijk was dat ook best een fijn momentje. Ik heb er speciaal voor deze rubriek een foto van genomen 🙂
– We deden enkele hele fijne dingetjes met de kindjes. Zo ging ik bv. samen met Sia kinderyoga doen en ezelknuffelen op de Balkende Hoeve, een supergezellige ezelboerderij gerund door die superlieve vriendin van me waar ik het net hierboven ook al over had. Ze organiseert superveel hele leuke en interessante activiteiten, coachingsessies, kinderyoga-sessies, theekransjes, en nog véél meer. Check zeker ook haar facebookpagina om bij te blijven bij de activiteiten, al zullen die ook op een lager pitje komen te staan nu ze zwanger is van een tweeling… Sia en ik genoten van eventjes quality time met ons tweetjes, en Sia vond het heerlijk om daarna nog even bij de ezels te zijn. Maar het mooiste, en hetgeen me het meest blij maakt, is de dankbaarheid in haar oogjes na zo’n activiteit. Ze zegt het soms ook nog eens expliciet ‘dankuwel mama’. Alleen al daarvoor zou ik haar alles willen geven!

 

–  Voor de verjaardag van Lode gingen we nog eens eten in het heel leuke restaurantje ‘Wannes Raps’ in Diest, waar we bijna altijd heengaan bij ‘speciale’ gelegenheden. Een echte aanrader, we hebben er enorm van genoten, en de smaakbommetjes zinderden nog lang na! Lekker eten kan toch zo zalig zijn! Want in januari gingen Lode en ik ook gastronomisch eten bij Zappaz in Leuven, waar een vriend van ons de sommelier is. Mannekes, dat was voor mij echt een openbaring, ik zou zelfs durven zeggen: een orgastische smaakervaring! Ik kan het iedereen aanraden, zeker nu het nog betaalbaar is!
–  Rosanne vindt het nog steeds leuk als ik ‘ween’. Ze kijkt dan heel serieus en vlijt zich tegen me aan, wrijft wat over m’n rug, en sinds kort zegt ze er dan ook bij ‘ik tjoost jou’. Om te smelten!!
–  In de auto naar huis van aan de crèche hebben we ook steeds meer conversaties. Waar het tot een tweetal maanden geleden vooral alle hens aan dek was om te proberen het geween te beperken en niet de hele rit gekrijs te hebben, is het nu in feite zelfs leuk. Ik voer hele conversaties met haar, over de popjes waarmee ze gespeeld heeft, en dat er een popje stout was en in de hoek moest staan, over dat het zo regent en dat alle diertjes dan in hun hokjes staan, enz. Allemaal heel leuk om horen!
– Deze maand mocht ik voor het eerst een patroon testen!! Toen ik op de blog van Lieveke en Zus de oproep zag voor patroontesters, twijfelde ik niet. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen! Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap en trots!! De week erna vloog ik erin, en het is, echt waar, een zalig jurkje!! Ik had graag een tweede jurkje gemaakt, maar de ziektekiemen hebben serieus roet in het eten gegooid, dus ben ik al blij dat ik één jurkje klaar kreeg… Binnenkort zal het jurkje, dat de mooie lente-leuke naam ‘Eryn’s garden party dress’ krijgt, gelanceerd worden en zal ik met mijn jurkje ook deelnemen aan de blogtour, ik kijk er al naar uit! Er werden trouwens absoluut prachtige exemplaren gemaakt, dus houd zeker blogland in het oog!!
IMG_4098
–  Iets waar ik toch ook best trots op ben, is dat ik de hele maand geen enkel stofje gekocht heb! En dat voor een stofjeskoopverslaafde als mezelf! een pluim voor mezelf, ik zal het zelf zeggen 🙂
– Op 15/02 was een opleiding die ik volgde onverwacht vroeg gedaan, waardoor we met z’n allen om 16.30u samen aan tafel zaten, wonder boven wonder, want dat gebeurt niet vaak. De radio stond op en er was een of ander leuk liedje op, en toen hebben we zo’n beetje spontaan allemaal samen rond de tafel gedanst, tot groot jolijt van de kindjes. Dat zijn zalige gestolen momentjes waarop ik me echt intens gelukkig en rijk kan voelen.
– Het nieuws van de maand was echter misschien toch wel dat we nu eindelijk weten wat onze bestemming zal zijn, nl. Washington. Er viel echt een hele last van m’n schouders, niet omdat het ècht iets uitmaakte, maar wel omdat de lange onzekerheid slopend was, ècht slopend.
En zo zijn we weer aan een volgende maand gekomen, waarin nog best heel wat staat te gebeuren. Maar dat is voor de volgende keer! En nu eerst zien dat ik helemaal terug de oude kan worden, gezond en vol energie 🙂
PS. Sorry voor de lay-out, ik begrijp echt niet hoe dat komt dat ik dat niet goed krijg en dat het zo op mekaar gepropt staat… Hopelijk derde keer goeie keer, en begin april een betere en meer leesbare lay-out voor dit rubriekje…

Lila-K3

K3. Vandaag leerde ik dat ze 17 jaar geleden begonnen zijn. En dat ik dus 16 jaar was op dat moment. Meteen de reden waarom het nooit echt grote liefde was, want K3 was in die tijd en op die leeftijd eigenlijk wel echt niet zo ‘hip’… Moest iemand mij dus toen, of zelfs nog tot voor kort, gezegd hebben dat ik daar een cd van ging hebben, dat stiekem zelf nog wel leuk zou beginnen vinden, en met mijn kinderen naar een optreden zou gaan, ik zou ze voor zot verklaard hebben. Maar kijk, tijden veranderen! Zoals ik hier al schreef, ontdekte Sia K3 in de klas, werd Rosanne kort daarna de vermoedelijk grootste fan op aarde van het luchtballonnenlied, en moest ik zelf toch ook wel voor de bijl gaan. Alsof dat nog niet genoeg was, zette Sia op haar eigenste ‘bucketlist‘, af te werken voor we naar ‘het andere land’ verhuizen nog: naar de zee gaan en naar K3 gaan kijken. Wat doe je dan als mama? Juist ja. Dus deze mama dacht: als we dan toch gaan, kan ik maar beter all the way gaan…

Op deze superleuke blog vond ik al een voorbeeldje, èn de link naar deze webshop die alle benodigdheden verkocht. Ik maakte wel een foutje en bestelde veel te veel lint, maar ja, ooit zal dat nog wel eens van pas komen. Ik kocht de luchtballonnentricot voor Rosanne, als zware luchtballonnenlied-fan, en de zilveren stof voor Sia. Doel was om het nieuwe patroon van Compagnie M, i.s.m. Lily en Woody, te gebruiken, de Lila jurk/jumpsuit. Voor Sia zou ik dan gewoon proberen dat wat te vergroten en dezelfde werkwijze te gebruiken. Eens de stofjes aankwamen, wilde de kleine zus echter ook een blingblingkleedje, en de luchtballonnen werden resoluut onthaald op ‘NEE’. Ok, twee blingblingkleedjes dus.

Om de een of andere reden had ik het idee opgevat om het beleg in een witte tricot te maken. Het had iets vandoen met het idee dat zo’n supersynthetisch stofje misschien niet zo goed zou zitten of zoiets. Dat ze er uiteraard iets zouden onderaan doen, was niet echt in me opgekomen. Bij de afwerking zag je dat wit natuurlijk heel goed, wat ik eigenlijk echt niet geslaagd vond. Helemaal opnieuw beginnen was geen optie, dus besloot ik de hals- en mouwranden te doorstikken met zilverdraad. Nog steeds niet echt geslaagd te noemen helaas. Maar ik troostte me met de idee dat dit nu niet echt iets is om gewoon elke dag mee over straat te lopen. Voor Sia gooide ik de reeds geknipte stukken beleg dus opzij en knipte ik nieuw beleg in de zilveren stof. Met een veel beter resultaat, al zeg ik het zelf. Ik maakte ook een ronde halslijn i.p.v. die van de Lila jurk. In feite is het dus niet meer helemaal een Lila jurk te noemen 🙂

De linten eropstikken was nog het meeste (pruts)werk, want de jurkjes zelf zitten op een wip in mekaar. Zoals jullie kunnen zien, maakte ik het voorpand niet uit 2 maar uit 1 deel, en tekende ik het patroon gewoon door, heel makkelijk en handig. Ik had nog nooit een tricot kleedje zoals dit gemaakt, met beleg en zo, dus de handleiding kwam van pas en was, zoals steeds bij Compagnie M, weer heel duidelijk en leerrijk. Het jurkje op zich zat dan ook op een wip in mekaar. Altijd leuk, zo’n snel-klaar-projectje! De zoom naaide ik om met een tweelingnaald.

Doordat de jongste dochter zondagavond ferm ziek is geworden en mijn dag- en avondinvulling stevig in de war stuurde, was het uiteindelijk toch maar à la minute helemaal klaar. Deze ochtend voor we moesten vertrekken de laatste zoom nog gedaan 🙂 Bij gebrek aan goeie kodak èn tijd, zijn de aan-foto’s dan ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Sowieso vroeg ik me, zelfs los van het ziek-zijn, al wel af of zo’n optreden wel te doen zou zijn met een tweejarige… Omdat ze vandaag nog steeds zo ziek was, wilden we Rosanne dan ook thuis laten. Eén van ons zou dan met Sia naar het optreden gaan. Maar kleine zus wilde per se mee… Change of plans dus, en we gingen dan maar met de auto zodat we ook snel weer weg konden als het toch niet echt je-dat zou zijn met onze zieke. Het huisje van de liefste mammie ter wereld was vandaag sowieso de uitvalsbasis, en zij woont gelukkig niet zo ver van de place to be. Na een goed half uurtje had ons klein ziek schaapje er inderdaad genoeg van. Gelukkig had ze net haar favoriet kunnen horen, de luchtballonnen! Ziehier dat arme zieke kind in haar K3-kleedje, net nadat we buitengegaan waren: IMG_3930

Sia mocht natuurlijk wel blijven, zij en papa konden daarna met de tram/metro terug naar mammietje komen, een extra avontuur voor haar!

Gelukkig klaarde Rosanne daarna een beetje op en was ze toch weer goed gezind. Omdat ze zo ‘zielig’ was, mocht haar tutje (‘tutu’) ook nog eens uit de slaapkamer komen, waar het normaal gezien blijft liggen. Ze heeft ervan geprofiteerd!

Hopelijk is ze gauw helemaal terug de oude, en dan zullen we hier thuis nog wel eens een privé-K3-feestje bouwen!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon jurkjes: Lila jurkCompagnie M
zilveren lamé en satijnlint: Miss Anaïs

 

 

 

Elfencarnaval Fairytale (Pin it make it #2 en #3)

Dat ze een elf wilde zijn, met èchte vleugels, zei ze. Vooral dat laatste was belangrijk, de rest in feite totaal niet. Zolang er maar vleugels zouden zijn.

Ik had natuurlijk gewoon even naar de winkel kunnen rijden. Maar ik had eigenlijk best wel zin om voor het allereerst eens zelf de carnavalskledij te maken. Enter mijn pinterest-bord genaamd ‘verkleden’. Had ik daar nog geen elfenkostuumpjes of -vleugeltjes op gepind? (Natúúrlijk had ik dat, wat had ik nu gedacht…) Het bleek nog niet helemaal exact wat ik wilde, maar na wat verder zoeken vond ik deze pin, wèl precies wat ik zocht!

Hoewel het er misschien niet zo uitziet, is dit best simpel om te maken, èn heb je er helemaal niet zo heel veel voor nodig: 4 ijzeren kapstokjes van de droogkuis, 4 nylon kousen, verf en glitters e.d. om te versieren, en een rek om de vleugeltjes rond de schouders te doen.

De ijzeren kapstokjes waren wel niet zo simpel om geplooid te krijgen. Daar heb ik dan ook de man des huizes aan gezet. Zo deed ook hij z’n bijdrage aan de outfit! Ik wilde eerst gewoon een stofje over de vleugels spannen, maar dat was zo’n gedoe dat ik toch maar naar de zeeman gereden ben voor wat goedkope nylonkousen en het zo deed. Gouden verfspray, textielverf, een heleboel glitterstickers, en een glitterspray, een elastiek aan de schoudertjes gepast en vastgenaaid, een lint erover zodat rek en vleugels samenbleven, en klaar! Sia haar oogjes blonken nogal toen ze dit zag! Dochter blij, wij blij! Voor een volgende keer zou ik enkel misschien toch lichte of witte nylonkousen proberen te vinden, ofwel een witte verfspray erop doen, want hoewel het allemaal uiteindelijk wel bij elkaar past en ik het wel mooi vind, hou ik meer van lichtere en frissere kleurtjes.

Bij een elfenkostuum hoort echter méér dan enkel vleugeltjes. Ik had half januari al wat tule gekocht bij Pauli, en ik vond deze pin. Helaas bleek de gekochte hoeveelheid tule lang niet voldoende om dit te maken, en ik had geen zin/tijd om nog terug te rijden toen ik eraan wilde beginnen. Na wat scrollen door mijn pinterest-borden, vond ik echter deze pin: een prachtig wit tulen rokje met kleurrijke pompoms erin.
1+1=2!

Het rokje was in feite eerst af, voor de vleugeltjes. De kleuren zijn niet zo fris als die van de pin, maar ik gebruikte wat ik had gekocht voor mijn eerste idee, en voor carnaval hoeft het nu ook weer niet zo esthetisch verantwoord te zijn.

De bovenste laag is een dubbele laag roze tule. Ik rimpelde die eerst en naaide dan de zijnaad dicht, nadat ik er pompoms, pluimpjes, en glitterhartjes en -ringetjes in deed. Die laatste vind ik achteraf bekeken niet zo geslaagd want ze zijn te zwaar en daardoor valt de rok niet zo los. Maar mijn glitterdochter denkt er ongetwijfeld anders over… Daaronder zit een dubbelgevouwen laag organza, en helemaal onderaan een enkele laag paarse tule. Ook die twee lagen werden gerimpeld. Alles tesamen aan de elastiek vastgenaaid, en ook het rokje was een feit!

Dan restte er nog een bovenstuk, om het geheel af te maken. Ik bladerde wat in mijn boekjes, of beter: in het overzicht daarvan, want na deze tip op deze leuke blog, heb ik al mijn naaiboekjes (en dat zijn er véél!) eens ingeladen en in de plaatselijke copyshop/gazettenwinkel/fotograaf/… de indexen gekopieerd. Heel handig!! In een Ottobre vond ik een bloesje dat me wel geschikt leek en dat door de puntig uitlopende zijnaden nog wel iets elfjesachtig had. Ik gebruikte een overschotje van het stofje dat ik eerder gebruikte voor een legging maar dat ik anders vermoedelijk nooit nog gebruikt zou hebben voor een ander kledingstuk, ideaal dus.

Ik naaide met de hand diamantjes erop. Die vond ik bij Veritas, en maken het bloesje af, want zonder iets extra stelde dit ook niet zoveel voor natuurlijk.

De hele week werd reikhalzend uitgekeken naar de grote dag, waarop ze alles eindelijk aan mocht doen, èn bovendien een prinsessenkapsel zou krijgen én geschminkt zou worden. Het opstaan ging dan ook verrassend vlot, hoewel het toch nog allemaal een groot gehaast werd door allerhande toestandjes die natuurlijk net gebeuren als het ècht niet uitkomt.

Na de middag konden we naar de carnavalsstoet gaan kijken. Ik had het infobladje niet goed gelezen en was de hele weg aan het meestappen, wat blijkbaar niet de bedoeling was. Gelukkig was ik niet de enige ongehoorzame mama/papa… 🙂 En stiekem ben ik wel blij dat ik daardoor een paar hele leuke en schattige fotootjes heb van mijn elfje in actie.

En kijk, prinsessen en elfen samen. Wat een sprookjesachtige dag…

 

PS. Voor wie het nog niet zag: ik geef twee stoffenpakketjes weg in de vorige post! Deelnemen kan nog tot en met 14 februari!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon topje: Ottobre 4/2013
tule, organza, stofje van het topje: Pauli (Leuven)
diamanten om op te naaien, roze elastiek, glitterstickers: Veritas
diamantstickertjes, gouden verfspray en textielverf: De Banier
glitterspray, glitterstickertjes, glitterhartjes/ringetjes: Wibra
nylon kousen: Zeeman

 

 

Collect moments, not things – januari 2016

Toen ik deze post las van Lobke van de blog Leukewereld, voelde ik het meteen ook kriebelen om er zelf iets mee te doen. Wat een leuk idee! Elke dag gebeuren er wel kleine dingetjes waar je heel blij van wordt, of waardoor je je even echt gelukkig kan voelen. Dingetjes om te koesteren. Momenten die zo vaak gewoon verloren gaan en die je vergeet, met de tijd, of meteen erna al.  Maar daar ga ik dus proberen iets aan te doen. De voorbije maand heb ik geprobeerd enkele van die kleine momenten bij te houden. Ik schreef ze neer in m’n agenda/schriftje. Ik merkte dat ik daardoor ook bewuster bezig was met de schoonheid en het geluk van alledaagse, eenvoudige dingen. Ik ga dus proberen om elke maand een lijstje te maken met momenten die me de maand daarvoor bijbleven. Bij deze deel ik jullie mijn ‘momenten’ van januari, in willekeurige volgorde:

  • Sia die plots haar naam begint te schrijven, en daar ongelooflijk trots op was. Sindsdien is ze heel veel bezig met ‘mijn letters’, overal waar ze de letters van haar naam ziet. Ik realiseer me dat ik er nog geen foto van nam, dringend eens werk van maken dus!
  • In de winterkou met z’n drietjes het kippenhok kuisen, en dan nog wat kruiwagenritjes. Genieten van het laatste winterzonnetje van de dag, met z’n prachtig warme gloed.
    januari 2016 (260)
  • Rosanne werd 2 jaar! Ik schreef er al een post over op haar dagje zelf. Een dag met fijne, warme, en vooral heel bijzondere herinneringen.
  • Het feestje van Rosanne, waar ik zelf veel plezier beleefd heb aan het uitwerken van het themafeest, zoals je hier, hier en hier kon zien 🙂
  • Door het werken rond ‘media’ in de klas, ontdekte Sia ook K3, wat hier altijd redelijk goed buiten de schijnwerpers was gebleven, o.a. omdat we (bewust!) geen digitale tv hebben en al die dingen dus ook niet kunnen zien. Maar via haar werd vooral de kleine zus ineens reuzegrote fan, en dan vooral van het liedje van de ‘luchtballonnen’. Het moet gewoon àltijd opstaan. Met soms grote crisis als het niet kan, of als Sia ook eens iets anders wilt zien of horen. Maar hoewel ik het eerst precies toch niet zo fantastisch vond dat ze daarmee weg waren, vind ik het nu wel leuk eigenlijk. meer nog, ik word eigenlijk gewoon zelf heel erg vrolijk van dat liedje, en van sommige anderen ook. Ik beken zelfs dat ik eens gewoon zelf in de auto, zonder kids erbij, dat liedje heel luid heb opgezet en heb meegezongen 🙂 We zijn dus volledig gezwicht intussen, en hebben zelfs zowel de cd als tickets voor een show in huis. Dat laatste had wel vooral te maken met Sia, die een week lang elke dag zei dat ze voordat we naar ‘het andere land’ gaan verhuizen nog graag de zee èn K3 wilde zien. Dat laatste is dan alvast geregeld.
    In onderstaand filmpje laat ik een portie schattigheid op jullie los. Let niet op de megamest in de “retro-keuken” (kwestie van het wat mooier te noemen dan het is…), het enige deel van het huis waar alles nog in niet-gerenoveerde staat is… Een ander filmpje kreeg ik niet in het bericht geplakt, maar vinden jullie hier.

  • Rosanne die regelmatig ‘lieve mama’ zegt en me dan ‘knuffelt’. Soms zegt ze ook wel eens ‘stoute mama’, maar dat is eigenlijk even schattig, vooral als ze haar boze snoetje erbij trekt 🙂 Ze vindt het ook een leuk spelletje om mij te horen ‘wenen’, en dan ofwel heel lief ‘kom maar’ te zeggen en me een schouderklopje te geven, ofwel heel boos ‘stoppen wenen’… Soms wel een beetje een spiegel vrees ik… oeps… :-S
  • Tijdens de herfst en de winter eten wij wel graag soep, en soep met balletjes was altijd al wel het grootste succes. Sinds ik echter voor kerst bij oma een pot tomatensoep met balletjes maakte, heeft Sia het in haar hoofd gestoken dat dat een heel speciale en lekkere soep was, en vraagt ze meermaals per week naar ‘de soep van bij oma’. Er worden dus veel balletjes gerold de laatste weken, en daar doet Sia graag en trots aan mee. Eigenlijk altijd gezellige momentjes. Zelfs vandaag nog, zaten papa en dochters aan tafel ballekes te rollen en ik de groentjes te snijden. Meer moet dat soms niet zijn…
  • Sia kreeg twee keer een vriendenboekje mee en heeft er intussen ook zelf eentje dat circuleert. Ik vind haar antwoorden zelf gewoon héérlijk. Zo onbevangen, zo zalig onbezorgd, zo puur als alleen een kind kan zijn… Lees bijvoorbeeld haar wensen, of wat ze wilt worden, of wat ze het leukste vind…
  • Daarbij aansluitend nog zoiets zalig onschuldig. Sia werd vorige week wakker en vertelde honderduit dat ze gedroomd had over Nijntje in de dierentuin, van de film… Dan probeer ik me in te beelden waar ze in haar hoofdje mee bezig is, en op welke manier ze van Nijntje droomt.
  • In het weekend is het voor Sia altijd een beetje feest, want doorheen de tijd is ze erin geslaagd om er een gewoonte van te maken dat ze dan mee in het grote bed mag slapen. Ze heeft een groot houten bord met de dagen, maanden, data, het weer, enz. Elke dag heeft een kleur, en bij de groene en de rode dag is het prijs! Dan kruipen we dus eigenlijk met z’n allen samen in bed, want Rosanne slaapt in een soort zelfgefabriceerde co-sleeper. Ik wil het niet verheerlijken, maar soms vind ik het toch echt heerlijk om dan tussen die twee in te kruipen, hun lijfje te voelen, hun geluidjes te horen. All you need is just right here… denk ik dan. Een van de voorbije weekends vonden we hen zo schattig dat we het niet konden laten om er een fotootje van te nemen, wat gezien het nachtelijke uur niet zo makkelijk vast te leggen was…
    december 2015 (185).JPG
  • Toen het nichtje van Sia met kerst een prinsessenkleed van Frozen kreeg, was dat voor Sia een waar drama, want zij wilde zo’n kleed ook! Drama alom, een beetje schaamtelijk vond ik, en best erg omdat ze zulke mooie cadeau’s had gekregen en er niet blij mee leek te zijn. Maar haar meter zou haar fantastische meter niet zijn als ze niet op het verjaardagsfeest voor Rosanne niet alleen een kadootje voor de jarige had, maar ook een extra kadootje  voor haar metekindje. Jullie raden het al…
    Sindsdien loopt prinses Elsa/Sia hier ongeveer dagelijks rond met dat kleedje, al dan niet in combinatie met een van onze fleece dekentjes die ze als een cape aandoet en waarmee ze en passant onze woonkamer, speelkamer, keuken, badkamer, … een poetsbeurt geeft. Wat op zich wel ok zou zijn, ware het niet dat ik het niet zo heel geweldig vind dat ik die dekentjes nu dus in feite beter elke week zou wassen…
    januari 2016 (191)
  • Rosanne is er mee gestopt gelukkig, maar tot voor kort schepte ze er een geweldig plezier in om haar handjes, beentjes, voetjes, of zelfs kleertjes vol te kleuren met stift. Als het zelfs maar 1 minuutje stil was, kon je er de donder op zeggen dat ze daarmee bezig was. Om daarna lang de handjes te mogen spoelen. Sinds we het spoelen hebben afgeschaft, is het gedrag een beetje uitgedoofd, maar in feite vond ik het echt überschattig. Die oogjes die zo enorm blonken als ze haar handjes kwam tonen, een beetje fier en ondeugend tegelijk. Onweerstaanbaar!
  • Zoveel leuke uitspraken van de kindjes. Zoals Rosanne, volop in de ‘ikke doen’ en ‘nee, van mij!’ fase, die zei ‘nee mama, geen kusjes geven, mijne mondje!’. Of Sia deze middag nog, nadat ik haar zei dat ze een engel was: ‘maar mama, bedoel je een èchte engel?’, gevolgd door ‘maar ik heb toch geen vleugels?’.
  • Ik volg dezer dagen opleiding in Brussel, en omwille van openbaar-vervoer-toestanden, ben ik altijd heel wat te vroeg daar. Daar maak ik echte me-time van, waarvan ik volop geniet. Deze week vond ik dan ook nog eens een supertof tijdschrift, Mollie Makes – Home. Weliswaar Franstalig, maar alleen al voor de prachtige plaatjes en inspiratie een echte aanrader. En zo kan ik m’n Frans nog wat bijschaven ook.
  • Ik heb ook weer enkele leuke vondsten gedaan in de kringwinkel, en daar was ik ook wel echt heel blij mee. Binnenkort toon ik ze jullie! Ik nam er al wat leuke fotootjes van, maar aangezien een van de minder leuke dingen van januari was dat mijn nog geen drie maanden oude fototoestel een vervelend defect heeft, ben ik aangewezen op een klein kodakje dat helemaal niet doet wat ik zou willen dat het doet. Omdat het dat niet kan natuurlijk, maar dan nog.

Hopelijk hebben jullie evenveel leuke en mooie momenten gehad!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

Party animal: part II

Vandaag: het feest zelf!

januari 2016 (245).JPG

Hier toonde ik  jullie al de outfit van ons kleine party animal Rosanne. Voor alle duidelijkheid: ze heet Rosanne en dus niet Pannie. Dat laatste is een koosnaampje, afgeleid van Rosanniepannie, en wordt eigenlijk intussen meer gebruikt dan haar naam zelf… oops 🙂 Jullie zagen ook al een fotootje van de uitnodiging in de vorige post. Ik gebruikte hetzelfde heerlijke stofje van Liberty voor de uitnodigingen:

Ik plakte het stofje eerst met textiellijm op het papier, en naaide het daarna ook nog eens extra vast met een siersteek. Met mijn lettertang maakte ik een labeltje en dat kleefde ik in het midden van de kaart. Binnenin de tekst: ‘Party animal Pannie wordt 2! Laat het beest in je los, en vier mee!’ Maar desondanks die woorden kan ik toch wel zeggen dat iedereen het beschaafd heeft gehouden 🙂

De versiering bijeensprokkelen was een meer-maanden-project. Ik had het idee namelijk al een hele tijd, en dat gaf me wel wat ruimte. Ik kocht tientallen speelgoedbeestjes in alle maten, kleuren, vormen, en soorten, telkens als ik ze ergens tegenkwam. Die vond ik bij Langzalzeleven, Studio Blanche, Flying Tiger, Action, Dreamland, en ook tweedehands. De kleurrijke tafelkleden, bekers, bordjes en het bestek kocht ik ook bij Langzalzeleven. Ik deed daar zo ergens eind oktober een megabestelling voor de feesten van beide dochters 🙂 Niet alleen ikzelf, maar ook de dochters waren allebei héél blij met het resultaat:

Al die diertjes samen, gaf echt een heel leuk effect, samen met de confetti die ik ertussen strooide.

Voor de versiering gebruikte ik deze keer geen gewone ballonnen, maar wel heel bijzondere Japanse papieren ballonnen, genaamd kamifusen, ook van bij Langzalzeleven, hoe kan het ook anders 🙂 Ik vind ze werkelijk prachtig! Bekijk bv. deze pin om een voorbeeld te hebben van hoe het kan. Er zit een gaatje in, waar je met een rietje lucht in kan blazen en dan zijn ze gewoon meteen klaar en blijven ze zo hangen! Ik koos een heleboel diertjes en hing ze vlakbij mekaar op.

januari 2016 (72)januari 2016 (75)januari 2016 (86)Ik hou zo van die kleuren!! Ze hangen er nu nog steeds, maar als ik ze deze of volgende week wegdoe, ga ik ze zeker opbergen om mee te nemen voor de verhuis en ze misschien een plaatsje te geven in een kinderkamer. Want inderdaad, ze zijn herbruikbaar! Hallelujah!

Er werd ook nog iets genaaid voor de versiering. Ik heb een klein beetje een verslaving aan de kringwinkel en tweedehands, en had al een redelijk stapeltje sprookjesboeken met mooie prenten verzameld. De bedoeling was altijd al om iets met de prenten te doen, maar om de een of andere reden kreeg ik het maar niet over m’n hart om er ook echt in te knippen. Tot ik deze post van de supertoffe Tante Jojo las (een heel leuke en lieve madam met een héérlijk winkeltje in Leuven, allen daarheen!!), en ze me in haar comments toch over de streep trok 🙂 Waarvoor dank Joëlle 😉 Ik ging dus duchtig knippen! Ik koos vooral prentjes met diertjes erop, logisch gezien het thema. Met een lange biais naaide ik van allemaal (bewust ongelijk geknipte!) vlaggetjes een vlaggenlijn. Ik kan niet anders dan zeggen dat ik zelf echt wild ben van het resultaat daarvan!

Ik maakte er maar eentje, maar voor de andere ruimte herbruikte ik een eerdere zelfgemaakte vlaggenlijn waar toch ook wel enkele diertjes op stonden 🙂 Ik kreeg trouwens voor de fotoshoot van de vlaggenlijn alweer dierlijk gezelschap 🙂

En dan nog de taartdecoratie: enkele dieren-kaarsenhoudertjes van Hema! Helemaal in thema 🙂

Eindigen doe ik met nog enkele sfeerfotootjes. Niet dat jullie nog niet genoeg foto’s voorgeschoteld kregen, maar kom. Valt het op dat ik er zelf waarschijnlijk evenveel plezier in had dan de jarige zelf? 😉

Nu hebben jullie in een volgende post enkel nog de outfit van de mama zelve tegoed 🙂

Een reactie maakt mij altijd blij!

Follow – bloglovin


stofje uitnodiging: Queue for the Zoo – LibertyBambiblauw
bordjes, bekertjes, bestek, tafelkleden, kamifusen, plastic diertjes: Langzalzeleven
allerkleinste diertjes: Studio Blanche
andere diertjes: Action, Dreamland, tweedehands.be