mijn naai- en creaplekje

Het is een beetje met een dubbel gevoel dat ik jullie deze keer een kijkje geef in mijn naai-en creaplekje want het is intussen helaas mijn plekje niet meer, nu we aan de overkant van de oceaan wonen. En dat plekje, dat mis ik nu al. Daar zat ik graag, ’s avonds na de hectiek van de dag, of soms ook op andere momenten als het eens lukte om wat me-time te vinden overdag of in het weekend. Muziekje op, patronen zoeken, stofjes zoeken, of soms ook gewoon dingen bedenken, of wat mijmeren en denken, of een boekje lezen, … Met altijd ook mijn lieve kat Lilly erbij. Ook dat mis ik, haar aanwezigheid, en dat beestje zelf, hoe ze is. Maar kom, daar gaat het hier niet over.

DSC_0252

Dat plekje van mij was dus op onze zolder.Begonnen als master bedroom, maar om praktische redenen hebben we onze slaapkamer verhuisd naar het eerste verdiep van ons huis. Wat mij de kans gaf om er mijn eigen ding mee te doen, me uit te leven in alle prullekes en frullekes die ik zo leuk vind maar die ik niet in heel m’n huis kwijt kan. Lode en ik verschillen nogal van smaak, en sowieso moet het natuurlijk smaakvol blijven 🙂 In ons nieuwe stekje, waar we vanaf juli terecht kunnen, zal er zeker geen plaats zijn voor zo’n eigen plekje voor mij alleen. Maar ik hoop er toch m’n draai aan te kunnen geven, en hoop toch hier en daar wat ruimte te kunnen opeisen af en toe. We zien wel.

Maar zo zag het er dus uit. Een ruime open zolder, waarvan één kant voorbehouden voor mij en mijn naai- en knutselspulletjes. En dat zijn er veel 🙂

Mijn stofjes heb ik allemaal in een grote Ikea-kast gesorteerd. Ik moet ze regelmatig herorganiseren, en heb gemerkt dat sinds mijn nieuwe naaimachine vorig jaar vooral het aandeel stretch-stoffen gegroeid is. Een deel had ik eens verticaal gezet, nadat ik ergens had gelezen dat dat overzichtelijker is. Dat klopt wel, maar is tegelijk een pak minder handig om stofjes erin en eruit te nemen, dus dat heb ik niet verdergezet. Maar ik kan er eigenlijk stiekem enorm van genieten om naar die stofjes te zitten kijken, ze te koesteren, te fantaseren over wat ik ermee ga maken, …

DSC_0249

DSC_0250

Naast de kast met stoffen hebben we een paar schappen gemonteerd om al mijn tijdschriften en mijn collectie (voornamelijk blikken) dozen  met fournituren te herbergen.

DSC_0256

Al die blikken dozen, ik geef toe, echt handig is dat misschien niet. Stapelbaar ook niet echt. Maar o zo leuk en mooi, in mijn ogen dan toch. Ik ben echt zot op retro blikken dozen, zoals jullie misschien hier al zagen. Ik label de dozen allemaal met mijn dymo labelmaker, want anders is het een beetje moeilijk om alles terug te vinden. Het was alleen dringend nodig om de dymo-labeltjes eens up to date te maken, dat zal zijn voor als ze hier in Washington zijn aangekomen.

Zoals jullie kunnen zien, ben ik ook wel te vinden voor beeldjes en prullaria allerhande, die ik hier ook graag tussen zet. Ik heb ook een collectie poezenbeeldjes. Ooit verzamelde ik dat wel, en nog steeds koop ik ze graag als ik ze zie, maar ik zoek er niet meer echt naar.

Naast de schappen heb ik een wasmand waarin ik een hoop papieren patronen bewaar, die ik in de plaatselijke dagbladhandel/copycenter/.. heb laten afdrukken op A0. Die zijn dan niet geplooid en zelf kan ik dat niet, dus vandaar dit formaat. In ons nieuwe stekje zal dit niet bepaald handig zijn, gezien de beperkte ruimte, maar daar vind ik hopelijk wel iets op. Er zitten ook leren huiden in die ik in Fèz, Marokko, kocht, en waarmee ik ooit nog wat hoop te kunnen naaien.

Tegen de lange muur staat een deel van een kast die m’n schoonbroer ooit voor ons maakte, op maat van ons vorige (huur)huisje in Leuven. Beneden paste die niet, maar hier perfect. Erin zitten nog allerhande knutselspulletjes, m’n vlieseline, parels, prullekes, en ook allemaal kaften met tutorials, (gratis) patronen, handleidingen bij patronen, enz.

DSC_0285

Onderaan een schuif  met allerlei lintjes, waaronder mijn favoriete lintjes (rechts) die ik kocht in Viëtnam (Sa Pa).

DSC_0288

Bovenop dat kastje staat een grote doos met al m’n garen, en een prikbord met wat fotootjes, maar daar heb ik blijkbaar geen duidelijke foto van, wat me ook niet bepaald zo belangrijk lijkt 🙂

Als naaitafel heb ik eigenlijk gewoon twee schragen met een wit blad erop. Nadeel is dat dat niet altijd even stabiel is, maar het is goed doenbaar. Op de houten balken die daardoor vòòr mij zichtbaar zijn, en die ik prachtig vind, heb ik enkele leuke spulletjes gehangen en gezet.

DSC_0272

Een foto van een bruidspaar in Hoi An, ook Vietnam, dat stond te poseren voor hun fotoreportage. Een tekstje van Toon Hermans dat ik ooit ergens uitknipte (ik durf zelfs te denken uit het leerlingenbladje in het middelbaar, het gaat al lang mee!) en dat me blijft ontroeren. Een kaart van Diest, die de intussen overleden papa van Lode ons ooit stuurde. En fotootjes van Rosanne, door Sia vakkundig uitgeknipt net toen ik ze nodig had voor pasfotootjes voor de kids-ID. Gelukkig bleef er nèt eentje bespaard om te gebruiken.

Ik gebruik van die porseleinen zwaantjes en vogeltjes en een prachtig doosje om kleine spulletjes en balpennen e.d. op te bergen.

Rosanne is dol op mijn mini-collectie muziekdoosjes van Fisher Price. Ikzelf eigenlijk ook wel 🙂 Ik draai er soms aan en geniet er dan van om er gewoon even naar te luisteren. Instant nostalgie, een klein gelukje.

Voor en boven me ook nog enkele leukigheidjes, schuddebolletjes die ik maakte als kadootjes bij de doopsuiker van Rosanne, leuke poppetjes die m’n twee meisjes ‘symboliseren’, en op de muur prenten uit Flow, van Sukha, een pauwenveer, de geboortekaart van Rosanne, en foto’s uit Viëtnam. Als ik aan m’n naaitafel zit, staat rechts van me m’n strijkplank, met aan de balk daar het eerste zelfportret dat Sia maakte in de kleuterklas, een borduurke, en bovenaan enkele honey combs.

DSC_0340

Ik vond vorige zomer op een rommelmarkt vlakbij een oude naaikist op pootjes, waar ik allerhande spulletjes in heb steken die ik wat vaker nodig heb, zoals spoelen, naalden, naaivoetjes, enz. De meest gebruikte spulletjes (tornmesje, naalden, lintmeter, stiften en krijgt, …) zitten in een doos die ik ooit van een van m’n liefste vriendinnetjes kreeg, Griet, die ik al van het middelbaar ken en met wie ik samen op kot zat. Van zo’n tekenfilm die ik vroeger ooit gezien heb maar waarvan ik de naam niet meer weet.

Dat is in feite zowat het belangrijkste deel van de zolder, zoals jullie wel vermoeden waarschijnlijk 🙂

Aan de andere zijde staat een plant, logeerbed, en speelgoed van de meisjes (playmobil kasteel en pony’s enz.), en daartegenover de oude (lelijke, dus niet gefotografeerde!) computertafel met daarboven mijn superleuke -al zeg ik het zelf- kaartenrekje en twee kadertjes die iets betekenen voor ons.

Tegen de muren staan allemaal spulletjes die ik grotendeels in van die leuke grote zakken heb gestoken om te bewaren. Kinderkleertjes en -spulletjes, brieven en herinneringen, deco-spulletjes, kaders, foto’s, veel van mijn kringwinkelvondsten, … Die zakken zie je wel niet, maar ze suuuuperhandig èn mooi! Ik kocht ze bij loulechien, je vindt ze bv. hier, hier, hier, … (zoveel prachtige dessins!!)

Op het logeerbed ligt mijn favoriete sprei, die ik ook kocht in Sa Pa, Vietnam. Ik werd daar echt verliefd op de spulletjes, het landschap, de kleuren, de klederdracht, … Ik zou iedereen een bezoekje naar daar aanraden. In mijn wildste dromen start ik ooit een (web)winkeltje op met spulletjes van daar. Wie weet…

DSC_0313

Dit zijn allemaal linten, borduursels, en wollen draadjes die op een lap stof genaaid zijn of aan mekaar gezet. Ongelooflijk mooi vind ik dat…

Er ligt ook een kistje dat ik van m’n ‘stief-schoonpapa’ kreeg en die hij van zijn overleden papa had. Een klein schatkistje vind ik dat, vol met oude spulletjes vol betekenis, verzameld en bewaard. Soms doe ik het eens open en kijk ik ernaar, of pak ik die kaartjes vast en bedenk ik wat ik daar misschien nog mee ga doen. Alleen al daaraan beleef ik plezier 🙂

In de laatste hoek van de zolder staat het resterende stuk van de kast die m’n schoonbroer maakte.

DSC_0303

Daarin nog allerlei spulletjes. Prentenboeken (zoals die hier en hier en hier) die ik ofwel bijhoud ofwel gebruik om prenten uit te knippen en te gebruiken (zoals ik hier deed), mijn stapel Flow Magazines en Flow Weekly’s, foto-albums, papier allerhande, een heleboel knutselmaterialen (scharen, branders, verfjes, …), enz.

In de schuiven o.a. alle stempels en stempel-maak-materialen, en een stapeltje washi-tape, dymo-tape, cadeauverpakking-prulletjes, enz.

DSC_0302DSC_0300

Op de verwarming nog twee hummeltjes-beeldjes, oude apotheker flessen, en een stapeltje flow specials, met daarbovenop een spaarpotje dat ik in de kringwinkel vond, net hetzelfde als datgene dat wij vroeger thuis hadden. Dat kon ik niet laten staan. Ik denk dat ik niet de enige ben die dol is op spulletjes die me terugbrengen naar m’n eigen kindertijd, of het gevoel om kind te zijn en hoe je als kind de wereld ziet.  Vlakbij ook nog een mandje met haakwol en -spulletjes. Ik ben daar even weer mee begonnen toen ik zwanger was van Rosanne, maar heb het laten liggen daarna. Ik had het klaargepakt om in de valies te steken, om toch iets creatiefs te kunnen doen in afwachting van al m’n spulletjes, maar helaas was er te weinig plaats over en werd het allemaal noodgedwongen thuisgelaten.

Last but not least een letterslinger uit Flow, om me eraan te herinneren dat elke dag iets moois brengt, hoe klein soms ook. It’s a beautiful day… Met die spreuk laat ik jullie. Geniet van de dag!

DSC_0306

Follow (bloglovin)

Een reactie maakt mij altijd blij!

teatime!

Twee dagen na de jongste dochter verjaart een van m’n liefste vriendinnetjes, Sara. Jullie lazen misschien al eerder over haar, wanneer ik het in mijn maandelijks rubriekje ‘collect moments not things’ (ik moet dringend die van april nog schrijven!) had over haar en De Balkende Hoeve (hier en hier). Zij organiseert ook theekransjes tussen de ezels, al ben ik niet helemaal zeker of ze nog doorgaan nu Sara in zwangerschapsverlof is. Telkens als ik haar zie, drinken we samen gezellig thee en babbelen we bij, heerlijke momentjes die ik nu al mis. Sara is zo’n mens dat in je hart kruipt, om er nooit meer uit te gaan.

Voor haar verjaardag vroeg ze of ik niet een theemuts wilde maken. Ik heb er namelijk zelf eentje dat ik regelmatig gebruik, en dat zou haar ook wel van pas komen, zowel voor zichzelf als voor de theekransjes. Ik zag dat wel zitten, maar naar goede gewoonte was ik weer rijkelijk laat met haar kadootje, al had ik dat voorzien en eerder al een kleinigheidje gegeven 🙂 Maar beter laat dan nooit, nietwaar?

1 theemuts (5)

Zoals ik hier schreef, vond ik een tijdje geleden een stapeltje leuke borduurkes bij  De Hippe Soepkip op Marktplaats.nl, ze heeft ook een facebookpagina trouwens. Eentje daarvan was een redelijk ‘kitschy’ doek met de woorden ‘geloof, hoop en liefde’. Ondanks het kitsch-gehalte blijf ik enorm fan van borduurkes. Wat een werk en tijd is er niet in zo één doek gekropen? Wie zou dat gemaakt hebben en met welke bedoeling? In wiens kamer hing dat wel? Daar fantaseer ik graag over 🙂

1 theemuts (19)

Op zich is dit doek misschien niet meteen iets om in je living op te hangen, hoewel ik van het principe ben dat alles kan mits de juiste combinaties. Maar als theemuts vind ik dit eigenlijk zeker wèl heel leuk, en het past ook bij zowel Sara en wat zij doet, als bij mij 🙂 Ideaal dus!

Hoewel ik zelf wel wat kon bedenken, ben ik zo het type dat zich toch wat ‘safer‘ voelt als ik een handleiding kan volgen. Een heel makkelijke handleiding voor een omkeerbare theemuts vond ik hier. Ik gebruikte voor de binnenkant een stofje van soft cactus van de eerste collectie. De biais die ik gebruikte was echt niet breed genoeg, de afwerking is daardoor alles behalve perfect. Ik raad dus ieder die dit nog zou willen maken aan om een bredere biais te nemen, tenminste als je een even dikke vulling gebruikt, anders is het misschien niet nodig.

Ik gebruikte een dikke fiberfill als tussenvulling, om de warmte optimaal te behouden en om stevig recht te blijven staan. Ik vergat wel het ‘tsjoepke’ bovenaan, maar dat lijkt me zo geen probleem. De achterzijde is een gewoon katoentje.

1 theemuts (10)

Ik was heel tevreden met het resultaat, en wat belangrijker was: Sara was er blij mee! Haar ultraschattige zoontje Morris ging er meteen mee lopen en liet z’n papa thee zetten voor ons, die lekker warm bleef 🙂

Lieve Sara, als je dit leest: ik wens je nog veel gezellige theetijd toe met mensen die je lief zijn! Door deze theekrans ben ik er toch ook een klein beetje bij, ver weg, maar toch dichtbij 🙂 Love you!

Follow

Een reactie maakt mij altijd blij!

DIY pinãta

Intussen is het alweer eventjes geleden dat ik hier nog wat gepost heb. Een en ander heeft natuurlijk te maken met onze verhuis naar Washington DC, het voorbije weekend. Want ja, jullie lezen dat goed: we wonen niet meer in ons oude vertrouwde België, maar wel in het verre Amerika… En bij zo’n verhuis komt heel wat kijken, dat hoef ik jullie ongetwijfeld niet te vertellen. De voorbije weken was er dan ook weinig of geen tijd voor andere dingen. Heel ons huis moest aangepakt worden, gaande van spullen selecteren die we wilden meenemen tot het opnieuw verven van muren, en allerhande kleine en grote klusjes. Veel emoties ook, weinig slaap. Het ging hard. En ook nu nog gebeurt er weinig en veel tegelijk. Maar wie meer wilt weten over hoe het ons vergaat in Washington DC, stuur ik graag door naar: www.deverenigdesmetskes.be waar ik blog over onze ‘avonturen’. Maar wees gewaarschuwd: het gaat echt over dagdagelijkse dingen, veel over de kindjes, enz. en ik heb dus geen idee of dat wel zo interessant is voor mensen die ons eigenlijk niet echt kennen.

Anyway, over tot de orde van de dag.

Sia had nog geen verjaardagsfeestje gehad en dat wilde ze toch graag een keertje meemaken. Haar verjaardag was al een tijdje voorbij, maar een afscheidsfeestje leek wel gepast. Mijn broer zorgde op mijn vraag voor een leuk effectje bij een foto, en een tekstballonnetje toevoegen lukt makkelijk via deze website.

sia uitnodiging.png

Ik huurde voor de gelegenheid een springkasteel, maar de weergoden zaten niet mee, want het regende en hagelde vreselijk. Gelukkig was er een goed halfuurtje zon, en na een rush met dweilen en handdoeken konden de dik 20 kinderen dan toch aan het springen. Oef…

Ik had er graag terug een themafeestje van gemaakt, met ‘ijsjes’ of zo als thema. Ik had al redelijk wat gepind en ideetjes genoeg. Maar helaas ontbrak het me volledig aan tijd om al die ideetjes uit te werken. Dat zal voor een volgende keer zijn. Wat ik wel per se wilde doen, was een pinãta maken. Dat kende ik niet tot ik de dvd van Jokie en Jet zag en die daar een Mexicaans feestje bijwoont waar ze een pinãta stukslaan. En sindsdien zag ik dat wel vaker opduiken. Zelfs onlangs nog in het leuke nieuwe boek van Lobke Gielkens. Maar intussen had ik ook deze DIY al gepind:

Zag er net iets makkelijker en sneller uit, want geen papier maché nodig en dergelijke. En als er iets een voorwaarde was, was het dat het snel klaar moest zijn 🙂 De avond voor het feestje rond 23u begon ik eraan, en een tweetal uurtjes later was het klaar. Ik nam wat fotootjes van het maak-proces, misschien zijn jullie er wel iets mee. Gezien het nachtelijke uur en de batterij van m’n goeie kodak die plat was, zijn het enkel crappy foto’s die slecht belicht zijn, maar kom, je ziet wat je moet zien 🙂

  1. je neemt karton en knipt of snijdt dat in de gewenste vorm. Je moet een bovenkant, een onderkant, en een zijkant hebben. Er moet ruimte zijn om snoepgoed en dergelijke erin te krijgen, vandaar die zijkant dus.

2. je plakt de verschillende zijden aan mekaar met afplaktape.

3. je maakt wat behanglijm, heel simpel: wat poeder mengen met water. Ik deed het gewoon op goed geluk, geen idee of de verhoudingen klopten, maar het plakte en dat was hetgeen dat telde 🙂

4. Ik heb dan eerst de hele pinãta vol behanglijm gesmeerd en daar los crêpepapier opgekleefd. Dat wordt wel heel week en breekt op meerdere plekken. Ik denk niet dat dit echt nodig was, maar deed het vooral om te vermijden dat het karton erdoor zou schijnen.

pinata (5)

5. Ik kocht kant-en-klare linten van crêpepapier, zodat ik die niet allemaal moest gaan knippen. Die heb ik dan beetje bij beetje rond de karton geplakt: eerst de karton insmeren, lint erop, en dan ook op dat lint nog wat plaksel smeren. Zo bleef dat allemaal goed zitten.

pinata (9)

Ik kan je een goeie raad geven: maak de vorm minder groot dan deze, want echt, dat duurt een eeuwigheid en is best saai, om zo’n grote vorm helemaal volgeplakt te krijgen!

pinata (11)

pinata (24)

En nog een goeie raad: doe handschoenen aan, als je wilt vermijden dat je vingers er zo uitzien (en believe me: dat ging er niet zo vlotjes af!):

pinata (12)

6. Als de pinãta helemaal volgekleefd is, voelt die heel erg nat aan, dus legde ik hem op de verwarming om te drogen.

pinata (13)

7. De volgende ochtend was die zo goed als droog en konden we ‘m vullen. Daarvoor kocht ik een hoop snoep en goedkope ‘rommel’ in Action. Rosanne vond het superleuk om het erin te gooien. Op een gegeven moment voelde het wel nogal zwaar, dus stopte ik met vullen om te vermijden dat de pinãta zou doorbreken door het gewicht (wat achteraf bekeken niet nodig was, want die pinãta bleek redelijk onbreekbaar…)

pinata (15)pinata (20)pinata (21)

8. Hang de pinãta ergens op zodat die in de lucht zweeft, niet te hoog en niet te laag. We maakten aan weerszijden een gaatje, bonden daar een koordje door, en hingen ‘m op in onze schuur. Om de een of andere reden bleef ik bang dat die meteen zou doorscheuren, dus hingen we ‘m pas op vlak voor we aan het slaan zouden beginnen.

9. Slaan maar! Alle kindjes hebben uiteindelijk twee rondjes slaan gedaan, waarbij ze elk 3 keer mochten slaan. En nog was die pinãta niet stuk. Ik denk dus dat ik ‘m iets te stevig beplakt had. Ik zou dus aanraden om wat minder of wat dunner plaksel te gebruiken.

De kindjes waren het slaan wel wat beu op het einde (hoewel ze gelukkig wel nog steeds heel excited waren!), en uiteindelijk heeft de papa dan maar de grove middelen ingezet en zo de pinãta stukgekregen. Dolle pret bij het rapen van al dat lekkers en al die prullaria! Ik had de kindjes elk een zakje gegeven en hun naam erop geschreven. Dar zorgde achteraf wel voor wat gedoe toen alle zakjes door mekaar raakten of ze het juiste zakje niet meer vonden. Misschien ook iets dat voor verbetering vatbaar is. Maar al bij al was het toch een groot succes, dus zeker een aanrader!

Ziezo, veel pinãta-plezier!

Follow– bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!