zonder woorden, of toch niet…

Woorden schieten tekort op een dag als vandaag. Ik wil een blogpost schrijven, gewoon, omdat ik ergens uiting wil geven aan wat ik voel, wat ik denk, … Maar tegelijk heb ik geen idee wat te schrijven, lijkt mijn hoofd vooral een chaos van allerlei dingen door mekaar.

photo-1452110040644-6751c0c95836

Want wat is er nu eigenlijk nog zinnig, welke woorden zijn nu gepast, welke woorden kunnen vatten wat er is gebeurd. Geen. Gewoon echt helemaal geen. Dit valt niet te vatten, dit is gewoon absoluut onbegrijpelijk. Helemaal onbegrijpelijk. Maar toch, ik pen m’n gedachten neer. Omdat ik voel dat ik dat wil.

Waar alle andere aanslagen, hoe dichtbij eigenlijk ook, toch steeds ver weg leken, is dit nu gewoon in onze eigen hoofdstad gebeurd. Op een plek waar jij en ik passeren. Sommigen dagelijks, sommigen af en toe. Waar we blij en vrolijk staan te wachten om te kunnen vertrekken op die reis waar we zo lang naartoe geleefd hebben. Waar we met onze kinderen staan. Waar gisteren nog een van mijn collega’s aankwam vanuit Spanje. Waar ook wijzelf binnen een maand weer zouden/zullen staan. Dit raakt ons allemaal. We kennen allemaal mensen die vandaag in Brussel waren of moesten zijn, of in de luchthaven. We hadden het zelf kunnen zijn. Gewoon een kwestie van het verkeerde moment op de verkeerde plek. Je moet maar pech hebben. Dat zo’n gek net dat moment en die plek heeft gekozen om te doen wat hij blijkbaar dacht dat moest gebeuren. Die willekeur is bijna ondraaglijk.

Dit wordt een dag die nog lang zal heugen. Waar was jij toen je het hoorde? Ik kan die vraag nog heel precies beantwoorden als het gaat over de aanslagen in Amerika op 9/11, over de aanslagen van Parijs, en nu ook hiervan. Ik zat op de bus toen er werd omgeroepen aan alle chauffeurs in Vlaams-Brabant dat de lijnen werden aangepast na een bomaanslag in Zaventem. Zonder smartphone en dus totaal geen informatie. Op het werk ook geen toegang tot allerhande media. Zoveel mogelijk toch proberen te weten te komen. De hele dag door sirenes. Angst. Was het dit, of komt er nog? Waar eindigt dit? Wat gebeurt er? Iedereen in een soort van waas, niemand kon zich echt concentreren. In mijn werk krijg dagelijks te maken met de zelfkant van onze maatschappij, en de ‘slechtheid’ die ook in mensen kan zitten. En toch. Dit lijkt veel te overstijgen. Net omdat het zo onmogelijk te vatten is. Misschien moeten we dat dus maar niet proberen. Niet zoeken naar antwoorden, maar zoeken naar hoe we hiermee om moeten gaan. Als mens, en als maatschappij. Misschien zijn dat nog de grootste vragen, en ook de moeilijkste.

photo-1442473483905-95eb436675f1

Ik heb op dit moment geen antwoord op al deze vragen. Er borrelt zoveel vanbinnen, ik voel zoveel tegelijk. De voorbije maanden heb ik welgeteld driemaal zitten wenen voor de tv. Bij de beelden van Aylan, die kleine, onschuldige peuter. Hoe hij daar lag, het had mijn eigen kleine Rosanneke kunnen zijn, die ook zo slaapt. Bij de aanslagen in Parijs. En nu. Verdriet en angst, maar ook boosheid, woede. Vanalles door mekaar en na mekaar. Maar als er één ding is dat doorheen al die gevoelens toch overheerst, is het de wil en de drang om te LEVEN. LEVEN begod!!! Want ik leef en ik ben daar blij mee ook, verdorie! En ik hou van deze wereld, ja, zelfs in alle lelijkheid en wreedheid van vandaag. Omdat ik gewoonweg weet dat dit niet is hoe de wereld is. Dat dit niet is hoe mensen zijn. Ik heb familie en vrienden, en dat zijn stuk voor stuk mooie mensen, goede mensen, warme mensen. Ik ken letterlijk geen 1 persoon die in staat is tot zulke haat dat hij of zij andere, onbekende en onschuldige mensen moedwillig pijn zou doen. Ik ken tientallen prachtige mensen, die bezig zijn met dingen waarmee ze elk op hun geheel eigen manier van deze wereld een mooiere plek maken. En al die tientallen mensen kennen zelf ongetwijfeld evenveel anderen die hetzelfde zijn. Ik zie mijn kinderen, het beste voorbeeld van de schoonheid en puurheid waarmee een mens geboren wordt. Ik zie -en noem me maar verschrikkelijk naïef als ik dat zo zeg, I don’t care- de schoonheid van bloemen, van dieren, van vormen, van kleuren, van wolken, … Ik voel de warmte van de zon, en ja, ook het natte van de regen, want zelfs regen en water zijn eigenlijk een geluk. We hebben het allemaal. We zijn vrij. We helpen mekaar. Hoe lastig we het mekaar soms ook maken, toch zijn we in the end meestal lief voor mekaar, blij voor mekaar. Zien we mekaar graag. Er is liefde en verbondenheid, er is licht. Dat is wat ik wil. Of zoals in het gedicht van Sukha Amsterdam, dat ik ook op Facebook postte:

ded57d0e2460d74f32d2311387a8d325Dat is wat ik wil. Ik wil gewoon verder mezelf zijn. Gewoon verdergaan. Met immens veel respect en medeleven voor al diegenen die hier van dichtbij of veraf door geraakt zijn, of door andere, soortgelijke gebeurtenissen eender waar ter wereld. Want ik besef heel goed dat dit overal gebeurt, en dat het in sommige landen dagelijkse kost is, helaas. Ik ben echt niet naïef, noch dom. Maar ik wil mijn leven niet laten dicteren door angst, haat, negativiteit, … Ik wil blijven lachen en zingen, blijven verwonderd zijn, op de fiets met de kids dolenthousiast wijzen naar elke poes, elke hond, elke duif in de lucht, elke kraan, elke luchtballon, elke mooie wolk, de zon en de maan en de sterren, … Ik wil leuke dingen doen, ik wil samenzijn met mensen die ik graag zie, ik wil genieten van het leven dat mij is gegeven. Ik wil liefhebben, het leven en ook de mensen. Niet alleen de mensen die ik ken, maar ook de mensen die ik niet ken. Ik wil niet wantrouwen, ik wil geloven dat er in bijna alle mensen op aarde iets goeds zit. En ik herhaal: noem het stom, dom, naïef, onnozel, eender wat. Ik weet heus goed genoeg dat er problemen zijn, hier en elders, dat we in onze maatschappij voor moeilijke vraagstukken en uitdagingen staan. Dat de multiculturele samenleving niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. En al die dingen. Ik wéét dat wel. Maar ik kies ervoor om de wereld niet (alleen) op die manier te bekijken. Ik weiger om de idee toe te laten dat ik mijn kinderen in een slechte, lelijke wereld heb gebracht, ook al voelt het soms wel zo, ook voor mij. Want in the end, als we door alle vreselijke dingen heen kijken, is de wereld een mooie plek, vol liefde. Ook dat heb ik meer dan ooit gevoeld vandaag, wat de essentie is. Het was een van die dagen waarop ik constant heb uitgekeken naar mijn thuiskomst, om mijn man en kinderen vast te pakken, heel stevig. En te voelen wat er ècht toe doet.

sia en rosanne

oktober 2015 (355)Een van de eerste blogposts die ik schreef, in de nasleep van de aanslagen in Parijs, ging er ook al over. Als ik het nu herlees, lijkt het alsof ik het nu had kunnen schrijven. Ik kon het ook nu nog niet beter gezegd hebben.

Advertenties

9 gedachtes over “zonder woorden, of toch niet…

  1. een knuffel, meer kan ik je niet geven.
    Ik woon dan in Nederland, maar ook voor mijn gevoel zat ik in mijn hoofd af te vinden.
    Parijs… Brussl.. is ons land de volgende die aan de beurt is.
    Het is extreem, heftig en niet te bevatten.

    Like

    1. idd!! echt niet te bevatten.. en idd, de vraag: wie is de volgende… ook dat. zulke moeilijke dingen… Bedankt voor je lieve en warme reactie, en je knuffel. geeft me een warm gevoel vanbinnen, en illustreert misschien wel een beetje wat ik bedoel… dankjewel daarvoor!

      Like

  2. *stilte*

    Je verwoordt het zo prachtig, Barbara…
    Terwijl wij hier op bosklas zijn met een groep onbezorgde en lachende kinderen, dat er dan zoiets gebeurt, dat zijn dingen die mijlenver uit elkaar liggen… Wij stellen hier gerust, wij praten, wij volgen het nieuws, maar bovenal maken wij hier plezier en hebben de kinderen de tijd van hun leven. En wij hebben hier gisteren ook benadrukt; amuseer jullie, verwonder jullie, lach… Want dat durfden sommige kinderen precies eventjes niet meer gisterenavond.

    Liked by 1 persoon

  3. Mooie woorden… dat is wat we moeten doen: omgaan met onze gevoelens en samen verder gaan, in moeilijke dagen maar vooral ook in leuke dagen, want die komen er echt nog meer dan genoeg… en als je ziet hoe solidair we voor elkaar zijn, dan denk ik, het komt goed… haat zal er altijd zijn, maar liefde, liefde is sterker!

    Liked by 2 people

  4. “En ik hou van deze wereld, ja, zelfs in alle lelijkheid en wreedheid van vandaag. Omdat ik gewoonweg weet dat dit niet is hoe de wereld is. Dat dit niet is hoe mensen zijn.” Daar sluit ik me vol overtuiging volledig bij aan. Ieder verwoordt het op eigen manier, maar een roller coaster van emoties is het zeker. Angstig is hoe zij willen dat we zijn, maar ik vertik het om daarin mee te gaan. Voor mezelf, maar zeker ook voor eigen kind. Steun, troost, warmte en geborgenheid is wat ieder, zonder onderscheid, nu het hardste nodig heeft. Geloof, hoop en vertrouwen, dat ook.

    Liked by 1 persoon

  5. Caroline

    Mooie, sterke woorden over iets heel lelijks, de zwakte van hen die de schoonheid van het leven niet kunnen apprecieren en de waarde van een mensenleven niet inzien. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte vanuit Nederland.

    Liked by 2 people

  6. bie gijsen

    liefste Barbara, jij hebt zo treffend verwoord wat velen denken en voelen. Ja, ondanks alles ook het mooie in de mensen en de wereld blijven zien en elkaar graag blijven zien ! En dankbaar zijn voor alle klein en groot geluk , zoals het geluk 3 toffe kinderen te hebben, waaronder zo’n prachtige dochter, en 2 schatten van kleindochtertjes !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s