Love & Marriage

Ik zal maar met de deur in huis vallen zeker…
just married

Op 21 maart zijn Lode en ik getrouwd. Ja, dat ‘verliefd, verloofd, getrouwd’, dat gaat soms rapper dan je zou denken. Enfin, die laatste twee stappen dan toch. Op drie weken was dat hier allemaal in kannen en kruiken.  Veel had natuurlijk te maken met onze verhuisplannen naar Amerika. Niet dat we niet wilden trouwen, maar het zat alleszins nog niet bij de plannen voor de eerstvolgende jaren. En uiteindelijk zijn -volgens mij dan toch- de kinderen een grotere verbintenis dan die ring en dat papier. Maar om een heleboel steeds weer terugkerend administratief gedoe rond visa en dergelijke te vermijden, was het gewoon simpelweg beter om te trouwen. Eerst zeiden we dat we dan gewoon ‘dat papierke zouden halen en daarmee basta’, desnoods in een jeansbroek en vuile trui. Maar als het puntje bij paaltje kwam, bleek het toch helemaal niet zo makkelijk om het zo te bekijken.

Het begon al met een echt aanzoek en een verlovingsring, wat ik niet helemaal verwacht had. En dan voelde ik dat ik dat toch precies wel op z’n minst aan m’n familie wilde kunnen vertellen, en dat we het moment misschien toch wel met enkelen wilden delen. Een echt (groot) feest zoals we dat allebei graag hadden gewild, voor familie en vrienden samen, met een viering erbij of zo, dat konden(en wilden) we echt niet meer geregeld krijgen. Dan maar een klein beetje feest. En toch ook wel ringen. En misschien toch een mooie outfit voor mezelf? En ook voor de dochters dan? Daar heb ik wel wat aan getwijfeld. Dat had ook te maken met het feit dat ik eigenlijk nog echt stevig ziek was toen Lode ‘de vraag’ stelde, op 1 maart. En toen ik beter was, was 21 maart, de datum die ik per se wilde (begin van de lente, als dat niet schoon is…) eigenlijk nog maar een tiental dagen verder. En toen moest ik er nog aan beginnen…

Om een lang verhaal kort te maken, is het -zoals jullie ook al zagen aan de foto’s- toch nog gelukt om het klaar te krijgen. Voor veel anders heb ik die dagen geen tijd gehad, ik sta dus al weken achter met het lezen van mijn favoriete blogs, met het beantwoorden van mails, enz… Hopelijk raak ik ooit terug bij :-). De outfits van de dochters toonde ik al eerder: die twee samen, dat zag er zo uit:

DSC_0150 (2)

Vandaag dus mijn outfit. Mijn oog was al lang geleden gevallen op de Jessy jurk uit La Maison Victor. Ik pinde al meerdere exemplaren en het bleef maar hangen in m’n hoofd. Het toeval wilde dat ik een hele tijd geleden eens een supermooie ecru crêpe stofje kocht bij mondepot. En 1 + 1 = 2. Dat zou het worden. De moed zakte me echter wel een beetje in de schoenen toen ik mijn gepinde exemplaren eens nakeek en daarna nog verder opzocht op internet, en telkens opnieuw leek te lezen dat het zoveel te ruim viel. Op basis van mijn maten zou ik een 38 moeten nemen, maar ik besloot een 36 te riskeren. Toen ik het bovenlijf klaar had en paste, bleek dat al redelijk ruim. Ik nam de zijnaden elk 1,5 cm in en probeerde opnieuw. Hoewel het nog steeds erg ruim viel, dacht ik dat het door de rek in het midden misschien wel goed zou komen. Maar niks bleek minder waar, want eens het bovendeel en rokdeel aan mekaar zaten, vond ik het er nog steeds plomp uitzien. Niet bepaald wat je wilt voor je trouw. Ik heb ooit in mijn leven één keer een bruid gezien die er echt niet uitzag en een totaal onflatterend kleed droeg (hoe zoiets mogelijk is, snapt geen mens…) en ik had geen zin om zelf bij dat selecte clubje te horen. Dus zat er niks anders op dan de rek, de zijnaad en een deel van de middennaad terug los te tornen en de jurk opnieuw verder in te nemen. Onder de arm bleef ik wel bij wat ik had, het armsgat was goed. Maar daaronder heb ik over de gehele lengte nog een drietal centimeter ingenomen. Waarmee ik dus bedoel 3cm aan elke kant, en dat aan zowel voor- als achterpand. In totaal dus 12 cm minder over de gehele omtrek, en dat nadat ik dus al eens 6 cm in totaal (1,5 cm aan elke zijnaad van voor- en achterpand) had ingenomen. Je moet dus niet vragen hoeveel te ruim dat zou geweest zijn… En wat voor een maatje zou dat uiteindelijk geweest zijn, 32 of zo? (bestaat dat??)

Maar ik ben blij dat ik het geriskeerd en geprobeerd heb, want ik was echt best wel tevreden met het resultaat, en ook Lode en de andere aanwezige familieleden waren enthousiast. Ik durf zelfs te denken dat het een kleedje is dat ik ook zo nog zal kunnen dragen. Tenzij ik me vergis natuurlijk…?

Ook Rosanne vond het wel best ok denk ik 🙂

 Het model is, buiten de maatkeuze dus, verder wel heel makkelijk te maken. De plooitjes zijn in feite helemaal niet moeilijk, maar geven het geheel wel zo’n beetje een ‘gesoftisticeerde’ look vind ik. De rek in het midden vind ik best flatterend geplaatst, al vraag ik me af of het uiteindelijk niet net ietsje te strak zit, en vind ik het mèt vestje erop net ietsje mooier dan zonder. Ik overwoog lusjes voor een riempje, maar liet die uiteindelijk weg. De borstnepen zijn het enige waarover ik niet helemaal tevreden ben. Daar zal ik me eens in moeten verdiepen om dat te kunnen aanpassen.

Voor onze ouders, broers, zussen en bijhorende kinderen, was er na de trouw een receptie met uitstekende hapjes door traiteur Amand uit Molenstede, hier niet zo ver vandaan. Pico bello in orde: lekker, verrassend, en bovendien verzorgd en mooi gepresenteerd!

DSC_0158

Lang hebben we niet kunnen nagenieten van de leuke dag, gezien de gebeurtenissen van de dag erna. Maar het was een fijne dag en we hebben ervan genoten. En voor al onze vrienden en familieleden die er nu niet bij waren: niet getreurd! Binnen een paar jaartjes volgt er zeker nog een echt feestje!

Ik denk trouwens dat ik niet de enige ben die èn in het geheim trouwt, èn grote reis/verhuisplannen heeft, kijk maar eens bij haar!

Follow – bloglovin

Een reactie maakt mij altijd blij!

 

Patroon: Jessy jurk – La Maison Victor
Stof: witte crêpe – mondepot
Advertenties

Er waren eens twee zwanenprinsesjes

Maandag 21 maart hadden wij hier iets te vieren. Een gelegenheid waarover ik een volgende keer wel meer vertel, maar waarvoor ik zowel voor de dochtertjes als voor mezelf een jurk(je) genaaid heb. Het naaien van die drie jurken was dan ook mijn voornaamste bezigheid sinds ik terug mijn energie hervonden had na al dat ziek-zijn. Het was zelfs een beetje stressy om op tijd klaar te geraken, want mijn agenda was de voorbije weken nogal druk gevuld, ook ’s avonds, en overdag moest er nog gewerkt worden. Maar uiteindelijk nam ik een extra dagje verlof en op dat dagje werden er hier twee Tinny jurkjes gemaakt voor de dochtertjes. Oef 🙂

Ik maakte voor hen beiden identiek hetzelfde jurkje in een lang gekoesterd stofje dat iedereen intussen wel zal kennen: het befaamde bambiblauw-melkbrigade-zwanenstofje. Ooooo zooooo schoon, en dus onweerstaanbaar. Ik had het echt laten liggen en me voorgenomen het enkel te gebruiken voor de perfecte gelegenheid. En die leek nu gekomen! 🙂 Toen ik het stofje aan de dochters toonde, vroeg Sia meteen wat ik daarmee ging maken voor haar. En dat wil wel wat zeggen! Sindsdien heeft ze ook minstens 2 of 3 keer gevraagd wanneer ik dat kleedje met de zwaantjes nu gemaakt had, en of het al klaar was. Ik had dus best wel vertrouwen dat het een succes zou zijn 🙂

Ik maakte het mezelf gemakkelijk deze keer en koos voor de simpelste optie: een standaard bovenlijfje zonder kraagje en mouwtjes, met een rimpelrokje. Hoewel die kraagjes wel altijd een finishing touch geven aan een jurkje/bloesje/…, vind ik tegelijk dat dit stofje niet veel extraatjes behoeft. Het is simpelweg zo schoon op zichzelf! Dat mag gezien worden! Bovendien is zo’n mouwloos jurkje ideaal voor de zomer, zeker omdat het daar in Washington wel eens heel warm kan worden. Ik kocht 1,5 meter en dat bleek net genoeg voor mijn twee Tiny’s, ik heb zelfs nog een ministukje over voor een kussentje of klein projectje!
Ik voerde het bovenlijfje met een effen groen katoentje. Bij het vastnaaien van de voering probeerde ik de stitch in the ditch techniek, maar ik bakte er niks van en gaf het op; Daarna naaide ik met de hand de voering vast. Nu las ik echter toevallig deze week, toch wel net te laat zeker, op de blog van straightgrain de perfecte tip om dat makkelijker te maken. Ik waag dus zeker ooit een nieuwe poging!
Voor de maatjes koos ik gewoon volgens de maattabel maatje 2 en 4 jaar, en beide jurkjes passen hen als gegoten. Ik durf zelfs te denken dat ze er ook nog wel mee door de zomer zullen geraken, laat ons hopen! De dochters waren er blij mee, ze wilden het zelfs niet meer uitdoen na de pasbeurt! Gelukkig kon ik hen overtuigen, want geen risico’s op vuile jurkjes tegen dat er hier gefeest ging worden!

Eerder op de dag zelf, was ik in de kringwinkel een paar spulletjes gaan ophalen die ik gewonnen had bij de veiling op uwkringding.be, waaronder een sprookjesachtige handspiegel, die wij meteen omgedoopt hebben tot ‘assepoesterspiegel’. Succes gegarandeerd!  Dat waren helaas echter ook de enige momentjes waarop Sia op de foto wilde, daarna lukte dat enkel nog met omkoperij of een beetje dwang en eigenlijk zat daar geen enkele goeie foto meer bij. Ze had veel meer zin om met haar neefjes en nichtjes te spelen, en wie ben ik om haar ongelijk te geven?!

Gelukkig was Rosanne echt helemaal in topvorm! Ze poseerde als een echt model, en genoot van de aandacht die ze daardoor kreeg! Een win-win situatie dus 😉 Hierbij dus toch een kleine overload aan fotootjes 🙂

DSC_0189 x

DSC_0155 x

Altijd eens kijken of er in het boekentasje van grote zus nog koekjes te rapen vallen 🙂

Deze jurkjes zullen in elk geval nog vaak uit de kast komen, alleen nog eventjes wachten tot het zonnetje er weer doorkomt…

Follow (bloglovin)

patroon jurk: Tinny jurk – Straightgrain
stof: zomerzwanen – bambiblauw
voeringsstof: effen katoentje uit voorraad
blinde rits van Veritas

zonder woorden, of toch niet…

Woorden schieten tekort op een dag als vandaag. Ik wil een blogpost schrijven, gewoon, omdat ik ergens uiting wil geven aan wat ik voel, wat ik denk, … Maar tegelijk heb ik geen idee wat te schrijven, lijkt mijn hoofd vooral een chaos van allerlei dingen door mekaar.

photo-1452110040644-6751c0c95836

Want wat is er nu eigenlijk nog zinnig, welke woorden zijn nu gepast, welke woorden kunnen vatten wat er is gebeurd. Geen. Gewoon echt helemaal geen. Dit valt niet te vatten, dit is gewoon absoluut onbegrijpelijk. Helemaal onbegrijpelijk. Maar toch, ik pen m’n gedachten neer. Omdat ik voel dat ik dat wil.

Waar alle andere aanslagen, hoe dichtbij eigenlijk ook, toch steeds ver weg leken, is dit nu gewoon in onze eigen hoofdstad gebeurd. Op een plek waar jij en ik passeren. Sommigen dagelijks, sommigen af en toe. Waar we blij en vrolijk staan te wachten om te kunnen vertrekken op die reis waar we zo lang naartoe geleefd hebben. Waar we met onze kinderen staan. Waar gisteren nog een van mijn collega’s aankwam vanuit Spanje. Waar ook wijzelf binnen een maand weer zouden/zullen staan. Dit raakt ons allemaal. We kennen allemaal mensen die vandaag in Brussel waren of moesten zijn, of in de luchthaven. We hadden het zelf kunnen zijn. Gewoon een kwestie van het verkeerde moment op de verkeerde plek. Je moet maar pech hebben. Dat zo’n gek net dat moment en die plek heeft gekozen om te doen wat hij blijkbaar dacht dat moest gebeuren. Die willekeur is bijna ondraaglijk.

Dit wordt een dag die nog lang zal heugen. Waar was jij toen je het hoorde? Ik kan die vraag nog heel precies beantwoorden als het gaat over de aanslagen in Amerika op 9/11, over de aanslagen van Parijs, en nu ook hiervan. Ik zat op de bus toen er werd omgeroepen aan alle chauffeurs in Vlaams-Brabant dat de lijnen werden aangepast na een bomaanslag in Zaventem. Zonder smartphone en dus totaal geen informatie. Op het werk ook geen toegang tot allerhande media. Zoveel mogelijk toch proberen te weten te komen. De hele dag door sirenes. Angst. Was het dit, of komt er nog? Waar eindigt dit? Wat gebeurt er? Iedereen in een soort van waas, niemand kon zich echt concentreren. In mijn werk krijg dagelijks te maken met de zelfkant van onze maatschappij, en de ‘slechtheid’ die ook in mensen kan zitten. En toch. Dit lijkt veel te overstijgen. Net omdat het zo onmogelijk te vatten is. Misschien moeten we dat dus maar niet proberen. Niet zoeken naar antwoorden, maar zoeken naar hoe we hiermee om moeten gaan. Als mens, en als maatschappij. Misschien zijn dat nog de grootste vragen, en ook de moeilijkste.

photo-1442473483905-95eb436675f1

Ik heb op dit moment geen antwoord op al deze vragen. Er borrelt zoveel vanbinnen, ik voel zoveel tegelijk. De voorbije maanden heb ik welgeteld driemaal zitten wenen voor de tv. Bij de beelden van Aylan, die kleine, onschuldige peuter. Hoe hij daar lag, het had mijn eigen kleine Rosanneke kunnen zijn, die ook zo slaapt. Bij de aanslagen in Parijs. En nu. Verdriet en angst, maar ook boosheid, woede. Vanalles door mekaar en na mekaar. Maar als er één ding is dat doorheen al die gevoelens toch overheerst, is het de wil en de drang om te LEVEN. LEVEN begod!!! Want ik leef en ik ben daar blij mee ook, verdorie! En ik hou van deze wereld, ja, zelfs in alle lelijkheid en wreedheid van vandaag. Omdat ik gewoonweg weet dat dit niet is hoe de wereld is. Dat dit niet is hoe mensen zijn. Ik heb familie en vrienden, en dat zijn stuk voor stuk mooie mensen, goede mensen, warme mensen. Ik ken letterlijk geen 1 persoon die in staat is tot zulke haat dat hij of zij andere, onbekende en onschuldige mensen moedwillig pijn zou doen. Ik ken tientallen prachtige mensen, die bezig zijn met dingen waarmee ze elk op hun geheel eigen manier van deze wereld een mooiere plek maken. En al die tientallen mensen kennen zelf ongetwijfeld evenveel anderen die hetzelfde zijn. Ik zie mijn kinderen, het beste voorbeeld van de schoonheid en puurheid waarmee een mens geboren wordt. Ik zie -en noem me maar verschrikkelijk naïef als ik dat zo zeg, I don’t care- de schoonheid van bloemen, van dieren, van vormen, van kleuren, van wolken, … Ik voel de warmte van de zon, en ja, ook het natte van de regen, want zelfs regen en water zijn eigenlijk een geluk. We hebben het allemaal. We zijn vrij. We helpen mekaar. Hoe lastig we het mekaar soms ook maken, toch zijn we in the end meestal lief voor mekaar, blij voor mekaar. Zien we mekaar graag. Er is liefde en verbondenheid, er is licht. Dat is wat ik wil. Of zoals in het gedicht van Sukha Amsterdam, dat ik ook op Facebook postte:

ded57d0e2460d74f32d2311387a8d325Dat is wat ik wil. Ik wil gewoon verder mezelf zijn. Gewoon verdergaan. Met immens veel respect en medeleven voor al diegenen die hier van dichtbij of veraf door geraakt zijn, of door andere, soortgelijke gebeurtenissen eender waar ter wereld. Want ik besef heel goed dat dit overal gebeurt, en dat het in sommige landen dagelijkse kost is, helaas. Ik ben echt niet naïef, noch dom. Maar ik wil mijn leven niet laten dicteren door angst, haat, negativiteit, … Ik wil blijven lachen en zingen, blijven verwonderd zijn, op de fiets met de kids dolenthousiast wijzen naar elke poes, elke hond, elke duif in de lucht, elke kraan, elke luchtballon, elke mooie wolk, de zon en de maan en de sterren, … Ik wil leuke dingen doen, ik wil samenzijn met mensen die ik graag zie, ik wil genieten van het leven dat mij is gegeven. Ik wil liefhebben, het leven en ook de mensen. Niet alleen de mensen die ik ken, maar ook de mensen die ik niet ken. Ik wil niet wantrouwen, ik wil geloven dat er in bijna alle mensen op aarde iets goeds zit. En ik herhaal: noem het stom, dom, naïef, onnozel, eender wat. Ik weet heus goed genoeg dat er problemen zijn, hier en elders, dat we in onze maatschappij voor moeilijke vraagstukken en uitdagingen staan. Dat de multiculturele samenleving niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. En al die dingen. Ik wéét dat wel. Maar ik kies ervoor om de wereld niet (alleen) op die manier te bekijken. Ik weiger om de idee toe te laten dat ik mijn kinderen in een slechte, lelijke wereld heb gebracht, ook al voelt het soms wel zo, ook voor mij. Want in the end, als we door alle vreselijke dingen heen kijken, is de wereld een mooie plek, vol liefde. Ook dat heb ik meer dan ooit gevoeld vandaag, wat de essentie is. Het was een van die dagen waarop ik constant heb uitgekeken naar mijn thuiskomst, om mijn man en kinderen vast te pakken, heel stevig. En te voelen wat er ècht toe doet.

sia en rosanne

oktober 2015 (355)Een van de eerste blogposts die ik schreef, in de nasleep van de aanslagen in Parijs, ging er ook al over. Als ik het nu herlees, lijkt het alsof ik het nu had kunnen schrijven. Ik kon het ook nu nog niet beter gezegd hebben.

yes, he likes chess

Wanneer ik nu eindelijk eens iets voor hem ging naaien, die vraag werd me steeds vaker gesteld door m’n lief. ‘Gij naait altijd voor de kindjes of uzelf, ik wil ook eens iets’. Eigenlijk vond ik dat wel een beetje een compliment. En hij had daarnaast misschien ook wel een beetje gelijk (af en toe gebeurt dat dus wel eens 😉 ). Want eerlijk is dat niet, altijd maar voor het vrouwvolk en nooit eens voor hem. Dus met een verjaardag in aantocht had ik meteen de spreekwoordelijke schop onder mijn kont om er echt in te vliegen. Ik liet me weer gaan in wilde plannen, want ik zou niet één maar wel maar liefst drie dingen maken voor mijnheer. Kwestie van de schade in te halen of zoiets. Het zou de chess sweater, de Marvin joggingbroek en de stone short worden, allen uit La Maison Victor. Het lief werd opgemeten, de patronen werden overgenomen, de stof werd gekocht. …
En toen moest ik ineens ook nog een carnavalskostuum en K3 kleedjes maken, en werd Rosanne ziek, en ging ik naar de Louisa workshop en wilde ik dat kleed ook nog rap afmaken, enz…
U raadt het al… Die drie dingen was echt een beetje overmoedig. Maar gelukkig heb ik er toch wel eentje afgemaakt. Het is een begin, en beter dan niks, zullen we maar denken. En hoe dan ook gaan die twee andere geplande naaisels er ook nog komen, vroeg of laat (en liefst vroeg… 🙂 )

Ik kocht de twee stoffen bij Pauli in Leuven, na lang wikken en wegen. Want zo een trui voor een man, dat vond ik toch niet zo simpel qua stoffenkeuze. De stof van het voor- en achterpand was ook een pak dunner dan de dikke sweaterstof van de mouwen, dus die heb ik gedubbeld. Alleen had ik dat niet berekend en is het achterpand gedubbeld met een effen witte tricot. Maar dat is blijkbaar geen probleem, want hij vindt het makkelijk om op die manier voor- en achterpand uit mekaar te houden.

Tijdens het naaien twijfelde ik wel hard of het niet te pyama-achtig zou zijn, maar dat valt nog best mee, denk ik en denkt hijzelf ook. Ik vind het wel wat te ruim uitgevallen, en zou een eventueel volgend exemplaar misschien toch een maatje kleiner maken. Lode was er in elk geval heel tevreden over, de trui is lekker zacht en zit volgens hem heel comfortabel. En hoewel hij zei dat het misschien geen trui was om naar het werk aan te doen, denk ik dat hij dat intussen toch al eens heeft gedaan. Misschien was het per ongeluk, dat kan ook wel. Maar hij heeft ‘m in elk geval al heel vaak aangedaan, dus ik durf te denken dat mijn eerste mannenmaaksel toch best een succes is. Yes!

Het poseren was wel een beetje onwennig, hij is dat duidelijk niet gewend. Maar hij heeft wel echt z’n best gedaan, dankuwel liefje 🙂

Dat naaien voor mijn lief had trouwens nog een ander aangenaam neveneffect. Ik heb namelijk geen overlock en naai altijd met de gewone naaimachine. Maar zoals de meesten onder jullie misschien wel weten, is de afwerking in dat geval lang niet zo mooi en proper. En laat ik nu net een man hebben die daar wel van houdt (net als ikzelf ook wel, maar ik ben net wat minder ‘veeleisend’ op dat vlak 🙂 ). Hij is nu ineens helemaal overtuigd dat ik echt wel zo’n overlockmachine nodig heb, dat is toch gewoonweg de vanzelfsprekendheid zelve? Ik kon natuurlijk niet anders dan hem volmondig gelijk geven 🙂 Die aankoop zal er dus een van de volgende maanden hopelijk wel eens komen, maar het zal voor in Washington zijn, want het heeft weinig zin om dat hier te kopen, geen tijd te hebben voor lessen, en meteen dat hele toestel te moeten verhuizen naar ginderachter, waar ik natuurlijk ook geen dienst na-verkoop of lessen of hulp of weetikveelwat ga hebben, en waar er andere stekkers zijn, enz. Wie tips heef over het kopen van overlock-toestellen in Amerika: be my guest!

Tot slot ook langs deze weg nog: happy birthday voor mijn liefje, al is het intussen exact een maand geleden… 🙂 (maar de trui was op tijd af hoor!)

IMG_4069

Jullie nog tips of ervaring met mannen-maaksels?

Follow– bloglovin


Een reactie maakt mij altijd blij!

stoffen: Pauli (Leuven)
patroon: chess sweater – La Maison Victor

miaaaauuuw, spring is here!!

Het lijkt wel alsof het plots toch lente geworden is. We hebben vandaag zo genoten van het zonnetje! Dat het nu maar blijft duren! Lente en zonnetje, dat vraagt om een rokje! Eentje dat al een hele tijd in de kast lag, maar dat vorige zomer nog veel te breed was, en dus mooi teruggelegd werd voor dit jaar. Gelukkig was het ook best lang uitgevallen toen, en had ik al meer dan genoeg zomergerief in de kast 🙂 Nu nog niet echt, dus dat komt goed uit!

 DSC_0015 x

Toen ik dit stofje zag bij Klijntje, kon ik het als rasechte poeze-lover ècht niet laten liggen. zoooo mooi!! En ideaal gerief voor zo’n rokje, ik kopieerde het schaamteloos van Annelies van Klijntje zelf…

Ik gebruikte de handleiding van Mina Dotter (Polkadotjes), al weet ik niet of ik het wel juist heb gedaan door bovenop de elastiek te stikken, niet eens helemaal mooi recht… Terug lostornen was voor deze luierik echt geen optie, dus ik troost mezelf met de idee dat je dat toch niet al te hard zal zien, en dat de schattige poesjes èn het kind in het rokje de aandacht wel zullen afleiden van het scheve stiksel 🙂

Een ideaal en bovendien snel-klaar projectje, perfect voor dit soort stofjes. Meer woorden moet ik daar niet aan vuil maken! We love it!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

stof: ik ben de naam vergeten, iets met whiskers, en het komt van klijntje, ik vrees echter dat ze uitverkocht is…
elastiek: babarum

Collect moments, not things – februari 2016

Met redelijk wat vertraging hier toch de tweede post in deze categorie. Ik blijk zieker dan ik dacht, en nogal fel verzwakt, waardoor ik nu aan de antibiotica ben en zoveel mogelijk rust moet houden. Wat niet echt helemaal lukt overdag, omdat ik toch nog ga werken in de hoop dat ik zo mijn werk klaar krijg tegen dat ik in loopbaanonderbreking ga. Daardoor schiet er echt geen energie meer over ’s avonds, en ben ik nu al bijna elke avond gedurende meer dan een week gewoon mee met de kids in bed gekropen. En dat terwijl ik heel veel naaiplannen heb, met en zonder deadline, waar dus vooralsnog niks van in huis komt. Maar kom, hopelijk is het einde in zicht, en kan ik hier binnenkort terug volop naaisels tonen 🙂

Vandaag dus de tweede keer een overzichtje van dingen die me de voorbije maand blij hebben gemaakt, van kleine gelukjes, momentjes waar ik dankbaar om ben, dingetjes die m’n leven mooier hebben gemaakt. Hier vinden jullie het overzichtje van de maand januari, en hier vinden jullie de blogpost die me inspireerde voor deze maandelijkse overzichtjes!

–  Begin deze maand gingen we nog een keertje naar Planckendael. Dat was weer een topdagje, de dierentuin is altijd een groot succes hier.
februari 2016 (102)
Rosanne doet dan geen dut, dus was ongelooflijk moe en viel bij thuiskomst meteen in slaap. Sia had in de auto een dutje gedaan en was goed wakker, dus mocht ze van ons nog eventjes mee in de zetel zitten en tv kijken, mèt haar lievelingschips erbij, Grills chips 🙂 Wij met z’n drietjes onder een dekentje, zalig was dat!

–  Ik genoot heel erg van een fijne workshop bij Marte van Compagnie M thuis om de Louisa jurk te maken. Het gevoel toen ik helemaal op het einde de jurk kon passen, en bleek dat hij perfect zat, was echt de max: YESSSS!!!! 🙂

–  voor de eerste keer maakte ik de carnavalsoutfit voor de dochter zelf, ze wilde zo graag een elfje zijn. Het resultaat is niet perfect, maar ik ben tevreden, en wat me vooral heel gelukkig maakte, waren de blinkende oogskes van Sia toen ze haar vleugeltjes mocht aandoen. Tijdens de stoet was ik zo trots dat ik als een ‘onnozele trees’ de hele tijd erbij liep 🙂
–  een van m’n verslavingen is het kopen van ‘boekskes’: woonboekskes, naaiboekskes, en varia zoals Flow en Flow Special, enz. Vorige maand kocht ik een Australisch tijdschrift genaamd ‘Frankie’, echt een leuk tijdschrift, met een heleboel korte stukjes, waar ik me bij momenten echt bij doodgelachen heb, bv. bij een soort manifest om de ‘dude pill’ te introduceren. Heerlijk 🙂 Maar m’n oog viel ook op een soort modereportage, waarbij ‘de babysitters club’ als mode-iconen avant la lettre naar voor geschoven werden. Op zich al best een grappig gegeven natuurlijk. Maar het lezen van die reportage bracht me in één klap terug naar m’n eigen jeugd, waarin ik de hele reeks van de babysitters club echt verslonden heb. Mijn vriendin en achternaamgenootje Katrien had ze volgens mij bijna allemaal, en ik meen me te herinneren dat we ze ook wel eens samen lazen. Heerlijke tijden waren dat, wat een jeugdsentiment!! Onlangs vond ik trouwens nog 3 exemplaren in de plaatselijke superette, elk voor een euro. Ik kon ze echt niet laten liggen! Kennen jullie die boekjes ook?? En waren jullie ook zo’n fan?
–  Einde van de krokusvakantie, Lode en ik reden samen naar huis van het station, na een tussenstop in de kringwinkel waar ik weer enkele leuke spulletjes had gescoord. De kids logeerden allebei bij mammietje, dus geen zorgen noch drukte voor ons voor een keertje. En ik had een fijne avond voor de boeg want ging een van mijn liefste vriendinnetjes bezoeken. Op radio 1 was het Mia op nummer 1 van de een of andere top-zoveel (Belgische muziek misschien?). En in de lucht was er een prachtige geelblauwroze gloed en wolkenformatie te zien. Een klein moment van geluk was dat.
–  Tijdens een van mijn middagpauzes ontdekte ik een supergrappig kerstomaatje. Natuurlijk is dat een onnozele fait divers, maar toch, het deed me lachen en ik keek ernaar uit het ’s avonds aan Lode te laten zien, dus eigenlijk was dat ook best een fijn momentje. Ik heb er speciaal voor deze rubriek een foto van genomen 🙂
– We deden enkele hele fijne dingetjes met de kindjes. Zo ging ik bv. samen met Sia kinderyoga doen en ezelknuffelen op de Balkende Hoeve, een supergezellige ezelboerderij gerund door die superlieve vriendin van me waar ik het net hierboven ook al over had. Ze organiseert superveel hele leuke en interessante activiteiten, coachingsessies, kinderyoga-sessies, theekransjes, en nog véél meer. Check zeker ook haar facebookpagina om bij te blijven bij de activiteiten, al zullen die ook op een lager pitje komen te staan nu ze zwanger is van een tweeling… Sia en ik genoten van eventjes quality time met ons tweetjes, en Sia vond het heerlijk om daarna nog even bij de ezels te zijn. Maar het mooiste, en hetgeen me het meest blij maakt, is de dankbaarheid in haar oogjes na zo’n activiteit. Ze zegt het soms ook nog eens expliciet ‘dankuwel mama’. Alleen al daarvoor zou ik haar alles willen geven!

 

–  Voor de verjaardag van Lode gingen we nog eens eten in het heel leuke restaurantje ‘Wannes Raps’ in Diest, waar we bijna altijd heengaan bij ‘speciale’ gelegenheden. Een echte aanrader, we hebben er enorm van genoten, en de smaakbommetjes zinderden nog lang na! Lekker eten kan toch zo zalig zijn! Want in januari gingen Lode en ik ook gastronomisch eten bij Zappaz in Leuven, waar een vriend van ons de sommelier is. Mannekes, dat was voor mij echt een openbaring, ik zou zelfs durven zeggen: een orgastische smaakervaring! Ik kan het iedereen aanraden, zeker nu het nog betaalbaar is!
–  Rosanne vindt het nog steeds leuk als ik ‘ween’. Ze kijkt dan heel serieus en vlijt zich tegen me aan, wrijft wat over m’n rug, en sinds kort zegt ze er dan ook bij ‘ik tjoost jou’. Om te smelten!!
–  In de auto naar huis van aan de crèche hebben we ook steeds meer conversaties. Waar het tot een tweetal maanden geleden vooral alle hens aan dek was om te proberen het geween te beperken en niet de hele rit gekrijs te hebben, is het nu in feite zelfs leuk. Ik voer hele conversaties met haar, over de popjes waarmee ze gespeeld heeft, en dat er een popje stout was en in de hoek moest staan, over dat het zo regent en dat alle diertjes dan in hun hokjes staan, enz. Allemaal heel leuk om horen!
– Deze maand mocht ik voor het eerst een patroon testen!! Toen ik op de blog van Lieveke en Zus de oproep zag voor patroontesters, twijfelde ik niet. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik mee mocht doen! Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap en trots!! De week erna vloog ik erin, en het is, echt waar, een zalig jurkje!! Ik had graag een tweede jurkje gemaakt, maar de ziektekiemen hebben serieus roet in het eten gegooid, dus ben ik al blij dat ik één jurkje klaar kreeg… Binnenkort zal het jurkje, dat de mooie lente-leuke naam ‘Eryn’s garden party dress’ krijgt, gelanceerd worden en zal ik met mijn jurkje ook deelnemen aan de blogtour, ik kijk er al naar uit! Er werden trouwens absoluut prachtige exemplaren gemaakt, dus houd zeker blogland in het oog!!
IMG_4098
–  Iets waar ik toch ook best trots op ben, is dat ik de hele maand geen enkel stofje gekocht heb! En dat voor een stofjeskoopverslaafde als mezelf! een pluim voor mezelf, ik zal het zelf zeggen 🙂
– Op 15/02 was een opleiding die ik volgde onverwacht vroeg gedaan, waardoor we met z’n allen om 16.30u samen aan tafel zaten, wonder boven wonder, want dat gebeurt niet vaak. De radio stond op en er was een of ander leuk liedje op, en toen hebben we zo’n beetje spontaan allemaal samen rond de tafel gedanst, tot groot jolijt van de kindjes. Dat zijn zalige gestolen momentjes waarop ik me echt intens gelukkig en rijk kan voelen.
– Het nieuws van de maand was echter misschien toch wel dat we nu eindelijk weten wat onze bestemming zal zijn, nl. Washington. Er viel echt een hele last van m’n schouders, niet omdat het ècht iets uitmaakte, maar wel omdat de lange onzekerheid slopend was, ècht slopend.
En zo zijn we weer aan een volgende maand gekomen, waarin nog best heel wat staat te gebeuren. Maar dat is voor de volgende keer! En nu eerst zien dat ik helemaal terug de oude kan worden, gezond en vol energie 🙂
PS. Sorry voor de lay-out, ik begrijp echt niet hoe dat komt dat ik dat niet goed krijg en dat het zo op mekaar gepropt staat… Hopelijk derde keer goeie keer, en begin april een betere en meer leesbare lay-out voor dit rubriekje…

Washington it is!

Deze week was het hier thuis ziek-zieker-ziekst. De griep heeft lelijk huisgehouden, enkel de man des huizes ontsnapte eraan, gelukkig maar, want hij is woensdag op shortski vertrokken, en dat had geen pretje geweest als hij ook de griep gekregen zou hebben.  Ikzelf ben eigenlijk echt een kleine week van de wereld geweest. Ik heb me weliswaar 2 keer naar het werk gesleept en ben daar de dag doorgekomen op dafalgan. Niet echt een aanrader, maar doordat ik begin april in loopbaanonderbreking ga, moet ik echt nog veel afwerken en zijn extra dagjes thuis niet echt handig. Maar buiten die twee dagen heb ik vooral geslapen, en in de zetel gehangen, enz. Gelukkig was mijn mama er om woensdag en donderdag wat te komen helpen, mijn reddende engel!

Vandaag stond ik voor het eerst sinds het weekend op zonder hoofd- en spierpijn, en heb ik eindelijk terug wat energie. En die gebruik ik nu graag om jullie te vertellen dat we niet naar Glasgow of London, maar wel naar Washington zullen verhuizen! Eind april zal het waarschijnlijk een feit zijn, maar de precieze data moeten nog vastgelegd worden. Spannende tijden dus! En drukke tijden, want er moet nog zoveel geregeld worden… Maar ik vertrouw erop dat dat allemaal wel in orde komt 🙂

En hoewel een vertrek ook een beetje dubbel is, en we veel achterlaten, probeer ik daar bewust (nog) niet te hard aan te denken en focus ik me even op de leuke dingen die ons daar te wachten staan. Lode is al een paar keer lang en minder lang in Washington geweest voor zijn werk, en toen hij er in 2010 4 maanden was, ging ik hem er bezoeken. Het scheelde toen maar een haartje of het bezoek kon niet doorgaan, omdat er net een enorme sneeuwstorm was geweest.

Al die bergen sneeuw, dat had echter ook wel iets. Toen zag ik al waarom Lode zo als een blok voor die stad was gevallen, al is dat moeilijk te omschrijven. Washington is uiteraard een enorm grote stad, maar toch heb je niet het gevoel dat je in een miljoenenstad zit. Misschien komt het doordat er geen echte hoogbouw is? Blijkbaar is er een of andere wet die zegt dat er geen enkel gebouw groter mag zijn dan de obelisk, zo vertelde Lode me.

Washington & NY 12-28febr2010 (325)

Washington heeft een hele geschiedenis, en het bruist er. Het is het politieke hart van de machtigste natie van de wereld, en dat voel je en zie je.

Het is ook een smeltkroes van nationaliteiten, alles door mekaar, alleen al door de vele internationale instituten die er zijn. Ook wij zullen daar dus deel van gaan uitmaken. Er valt cultureel enorm veel te beleven, er zijn veel leuke cafeetjes waar je nog onbekende muzikanten kan ontdekken. Als ik me niet vergis, is bv. Duke Ellington, een van de grote jazzlegendes, geboren en getogen in Washington. Er zijn ook prachtige musea, en het beste van al is dat die zo goed als allemaal helemaal gratis zijn.

Ze hebben er ook een hele leuke dierentuin, en ja, zelfs die is gratis! En het toeval wilt dat daar twee pandaberen zitten die een baby-panda geproduceerd hebben!! Dat gaan de kindjes zeker weten te appreciëren denk ik!

Washington & NY 12-28febr2010 (249)

Washington is echter ook een heel groene en open stad, met parkjes en plekjes en speeltuintjes enz. De rivier de Potomac stroomt erdoor, en je kan daar prachtige lange wandelingen maken. En het absolute hoogtepunt van het jaar is natuurlijk het ‘cherry blossom festival’ als alle Japanse kerselaars in bloei staan. Ik was er toen niet, dus kan je geen foto’s tonen, maar Lode maakte het wel mee en verzekerde me dat dit een van de mooiste dingen is die hij al zag. Ik kijk er al naar uit, al zal het pas voor volgend jaar zijn omdat het al voorbij zal zijn tegen dat we verhuizen. Het wemelt ook overal van de eekhoorns, wat wij natuurlijk heel schattig vinden maar wat ze daar eerder als ‘ongedierte’ beschouwen. Ik herinner me nog hoe ik een foto nam van zo’n eekhoorn en er iemand heel droogjes tegen me zei ‘it’s just a rat with a furry tale‘. Ok dan 🙂 Dat is sindsdien wel een beetje een running gag gebleven tussen Lode en mij 🙂

Natuurlijk zijn er ook die andere kantjes van Amerika, waar we  soms niet zoveel van begrijpen.  Of hun extremere kantjes, hun gekke kantjes. Hun wapengekte, extreem geloof, hun standpunten over sommige dingen, … En wat als zo’n Donald Trump president wordt?? Kan dat ècht?? Maar als ik Lode mag geloven, is Washington echt heel gematigd, en zitten ‘de echte gekken’ elders… Nu ja, we gaan sowieso niet veralgemenen en gaan gewoon zien hoe het is.

Maar die gekke Amerikanen zijn soms ook wel gewoon heel leuk. Ze zijn er altijd supervriendelijk. Ok, misschien is dat allemaal oppervlakkig, maar het blijft leuker om met een lach begroet te worden dan mekaar zuur voorbij te lopen, zoals hier zo vaak het geval is. Je wordt er altijd heel makkelijk geholpen, heb ik toen zelf gemerkt. Lode heeft nu een paar mailtjes rondgestuurd en al een heleboel antwoorden vol tips en hulp gekregen. We zullen dus zeker niet vereenzamen vermoed ik.

Ze zijn daar ook gek op sport, en zo gingen we toen eens kijken naar een wedstrijd van de basketbalploeg de Washington Wizards, ook een hele belevenis! Wat een ambiance! En een hele machinerie ook! Grappig was wel ook die ‘dance cam’, waarbij de camera’s op het publiek gericht worden tijdens de pauzes, en dan kan je je helemaal laten gaan…

Hilarisch als je ’t mij vraagt!

En zo zal er ongetwijfeld nog heel veel te ontdekken vallen! Ik ben nu enkel wel een beetje op zoek naar wat er op creatief vlak zoal te beleven valt daar. Of er leuke rommelmarktjes zijn, stoffenwinkeltjes, dingen om te doen, … Moest er iemand tips hebben, laat maar komen!

En nu ga ik ook eens richting naaizolder, want ik heb heel wat crea-tijd in te halen!! Om te beginnen de laatste pin it -make it van vorige maand, en ik wilde ook een tweede testjurkje maken van het gloednieuwe patroon van Lievekeenzus, de Eryn’s Garden Party Dress, een echt zalig patroontje dat ik mee mocht testen!! Houd zeker de blog daar in de gaten, want binnen enkele weekjes wordt het patroontje gelanceerd!

Tot de volgende keer!