Lila-K3

K3. Vandaag leerde ik dat ze 17 jaar geleden begonnen zijn. En dat ik dus 16 jaar was op dat moment. Meteen de reden waarom het nooit echt grote liefde was, want K3 was in die tijd en op die leeftijd eigenlijk wel echt niet zo ‘hip’… Moest iemand mij dus toen, of zelfs nog tot voor kort, gezegd hebben dat ik daar een cd van ging hebben, dat stiekem zelf nog wel leuk zou beginnen vinden, en met mijn kinderen naar een optreden zou gaan, ik zou ze voor zot verklaard hebben. Maar kijk, tijden veranderen! Zoals ik hier al schreef, ontdekte Sia K3 in de klas, werd Rosanne kort daarna de vermoedelijk grootste fan op aarde van het luchtballonnenlied, en moest ik zelf toch ook wel voor de bijl gaan. Alsof dat nog niet genoeg was, zette Sia op haar eigenste ‘bucketlist‘, af te werken voor we naar ‘het andere land’ verhuizen nog: naar de zee gaan en naar K3 gaan kijken. Wat doe je dan als mama? Juist ja. Dus deze mama dacht: als we dan toch gaan, kan ik maar beter all the way gaan…

Op deze superleuke blog vond ik al een voorbeeldje, èn de link naar deze webshop die alle benodigdheden verkocht. Ik maakte wel een foutje en bestelde veel te veel lint, maar ja, ooit zal dat nog wel eens van pas komen. Ik kocht de luchtballonnentricot voor Rosanne, als zware luchtballonnenlied-fan, en de zilveren stof voor Sia. Doel was om het nieuwe patroon van Compagnie M, i.s.m. Lily en Woody, te gebruiken, de Lila jurk/jumpsuit. Voor Sia zou ik dan gewoon proberen dat wat te vergroten en dezelfde werkwijze te gebruiken. Eens de stofjes aankwamen, wilde de kleine zus echter ook een blingblingkleedje, en de luchtballonnen werden resoluut onthaald op ‘NEE’. Ok, twee blingblingkleedjes dus.

Om de een of andere reden had ik het idee opgevat om het beleg in een witte tricot te maken. Het had iets vandoen met het idee dat zo’n supersynthetisch stofje misschien niet zo goed zou zitten of zoiets. Dat ze er uiteraard iets zouden onderaan doen, was niet echt in me opgekomen. Bij de afwerking zag je dat wit natuurlijk heel goed, wat ik eigenlijk echt niet geslaagd vond. Helemaal opnieuw beginnen was geen optie, dus besloot ik de hals- en mouwranden te doorstikken met zilverdraad. Nog steeds niet echt geslaagd te noemen helaas. Maar ik troostte me met de idee dat dit nu niet echt iets is om gewoon elke dag mee over straat te lopen. Voor Sia gooide ik de reeds geknipte stukken beleg dus opzij en knipte ik nieuw beleg in de zilveren stof. Met een veel beter resultaat, al zeg ik het zelf. Ik maakte ook een ronde halslijn i.p.v. die van de Lila jurk. In feite is het dus niet meer helemaal een Lila jurk te noemen 🙂

De linten eropstikken was nog het meeste (pruts)werk, want de jurkjes zelf zitten op een wip in mekaar. Zoals jullie kunnen zien, maakte ik het voorpand niet uit 2 maar uit 1 deel, en tekende ik het patroon gewoon door, heel makkelijk en handig. Ik had nog nooit een tricot kleedje zoals dit gemaakt, met beleg en zo, dus de handleiding kwam van pas en was, zoals steeds bij Compagnie M, weer heel duidelijk en leerrijk. Het jurkje op zich zat dan ook op een wip in mekaar. Altijd leuk, zo’n snel-klaar-projectje! De zoom naaide ik om met een tweelingnaald.

Doordat de jongste dochter zondagavond ferm ziek is geworden en mijn dag- en avondinvulling stevig in de war stuurde, was het uiteindelijk toch maar à la minute helemaal klaar. Deze ochtend voor we moesten vertrekken de laatste zoom nog gedaan 🙂 Bij gebrek aan goeie kodak èn tijd, zijn de aan-foto’s dan ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Sowieso vroeg ik me, zelfs los van het ziek-zijn, al wel af of zo’n optreden wel te doen zou zijn met een tweejarige… Omdat ze vandaag nog steeds zo ziek was, wilden we Rosanne dan ook thuis laten. Eén van ons zou dan met Sia naar het optreden gaan. Maar kleine zus wilde per se mee… Change of plans dus, en we gingen dan maar met de auto zodat we ook snel weer weg konden als het toch niet echt je-dat zou zijn met onze zieke. Het huisje van de liefste mammie ter wereld was vandaag sowieso de uitvalsbasis, en zij woont gelukkig niet zo ver van de place to be. Na een goed half uurtje had ons klein ziek schaapje er inderdaad genoeg van. Gelukkig had ze net haar favoriet kunnen horen, de luchtballonnen! Ziehier dat arme zieke kind in haar K3-kleedje, net nadat we buitengegaan waren: IMG_3930

Sia mocht natuurlijk wel blijven, zij en papa konden daarna met de tram/metro terug naar mammietje komen, een extra avontuur voor haar!

Gelukkig klaarde Rosanne daarna een beetje op en was ze toch weer goed gezind. Omdat ze zo ‘zielig’ was, mocht haar tutje (‘tutu’) ook nog eens uit de slaapkamer komen, waar het normaal gezien blijft liggen. Ze heeft ervan geprofiteerd!

Hopelijk is ze gauw helemaal terug de oude, en dan zullen we hier thuis nog wel eens een privé-K3-feestje bouwen!

Follow


Een reactie maakt mij altijd blij!

patroon jurkjes: Lila jurkCompagnie M
zilveren lamé en satijnlint: Miss Anaïs

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Lila-K3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s