wonderful world of joyland

Een nieuw jaar dient zich aan. 2015 zit erop. Iedereen maakt voornemens, iedereen wenst iedereen allerhande persoonlijke en minder persoonlijke dingen. Dingen waar we allemaal nood aan hebben of waar eenieder op hoopt of van droomt. Zoals liefde, vriendschap, een goede gezondheid, rust, tijd, mooie momenten, geluk, … Bij de ene is het leven er gul mee, bij de andere niet, maar allemaal verlangen we ernaar. En dan zijn er nog de dingen die net heel specifiek voor die ene persoon bedoeld zijn, omdat die net datgene graag doet, of nodig heeft, of … Dat er snel een zwangerschap mag komen (die wèl goed loopt) (beiden wens ik op dit moment aan meerdere lieve mensen rondom mij toe…), of dat er een gezond kind geboren mag worden (idem), enz. Jullie kunnen  dit rijtje vast wel aanvullen.

Ik wens jullie dus toe: precies datgene wat jullie zelf verlangen, datgene waar jullie op hopen, datgene waar jullie van dromen, datgene wat jullie nodig hebben.

DSC_0189

En daarnaast heb ik nog één specifieke wens voor jullie: dat jullie de wereld met een kinderlijke openheid en puurheid kunnen zien en ervaren. Dat jullie verwonderd en enthousiast kunnen zijn over kleine, eenvoudige dingen. Dat jullie vele kleine gelukjes mogen ervaren. En zoveel meer.

DSC_0187

DSC_0191

Willen jullie ook even wegdromen bij dit muziekje, surf dan naar dit filmpje, of naar de ontelbare anderen op internet 🙂 Ik heb een (heel) kleine verzameling van deze muziekdoosjes, maar word steevast instant  gelukkig als ik op m’n zoldertje zit en ze eventjes laat spelen, al is dat soms maar even… Het zijn die kleine gelukjes die het leven zoveel mooier kunnen maken, als je ’t mij vraagt. Daar wil ik jullie graag even in laten delen…

Maak er een wondermooi jaar van!

Follow– bloglovin


Advertenties

feestelijke Ileana jurkjes

Tijd voor wat naaisels uit de (relatief) oude doos. Niet dat er niet genaaid wordt intussen, integendeel. Er liggen zowaar drie projectjes in verschillende stadia van afgewerktheid te wachten op voltooiing 🙂 Maar de drukte van de feestdagen en daarbij ook nog het nieuws dat we volgend jaar weldegelijk een buitenlands avontuur zullen aangaan met ons gezinnetje, maakten dat het afwerken bleef liggen…

In oktober werden onze twee dochtertjes tesamen gedoopt. Het had lang geduurd eer we de knoop doorhakten over het al dan niet laten dopen. Eens dat was gebeurd, was daar het handige ‘voordeel’ van dat lange twijfelen, dat ze allebei tegelijk gedoopt konden worden. Ik wilde heel graag zelf een kleedje maken, maar het moest natuurlijk wel een echt schoon kleedje kunnen worden. Enter de Ileana jurk van Compagnie M.

oktober 2015 (319)

Had ik al gezegd dat ik zwaar fan ben van haar patronen? In de eerste plaats omdat ze allemaal leuk, origineel, mooi, en goed zijn. Maar een minstens even grote reden van mijn idolatrie met deze patronen, is de fantastische uitleg erbij. Daar heb ik al zo ongelooflijk veel van geleerd! Alleen al daarom zou ik ze aan iedereen aanraden, dat is gewoon een naailes op zichzelf! Ik was er dus als de kippen bij om het patroon te bestellen, te laten afdrukken op A0 bij de plaatselijke copyshop (ook een heel avontuur trouwens…), en meteen over te nemen in twee maten, 2 en 4 jaar.

Ik doe het niet vaak, maar deze keer kon ik het echt niet laten om aan ‘twinning’ te doen met de dochters, en maakte ik twee exact dezelfde kleedjes.

Ik koos voor de gewone bovenjurk met kapmouwtjes, dat asymmetrische strikkraagje (ik ben de precieze naam eventjes kwijt), en een volledige cirkelrok. Zwierplezier verzekerd!

Bij de oudste dochter werd de cirkelrok  afgewerkt met een gouden biaisbandje, zodat er toch minstens een beetje blingbling aan was. Toch een klein verschilletje tussen de twee jurkjes. Alleen al handig voor als de papa ooit de kleedjes zou willen aandoen. Ik zie hem al wringen met de 2 jaar bij de oudste dochter…

Het stofje zag ik al eerder verschijnen op zowel Facebook als in blogland, bv. dit jurkje van deze madam (op wiens stijl ik echt gek ben, by the way). Geen idee hoe het stofje heet. Online kon ik het maar niet vinden, dus mijn geluk was des te groter toen ik het als bij toeval ontdekte in Habiba in Leuven. Het was zelfs bijna het einde van de rol! Lucky me!

Ik maakte ook een bijpassende legging bij beide meisjes, in een soort luipaardachtig fuchsia stofje van bij Pauli in Leuven. Het patroontje is dat van de Viola legging uit La Maison Victor, een easy peasy en snel-klaar projectje.

De kleedjes vielen in de smaak bij zowel dochters als familie. Missie geslaagd, ikke blij!

waren ze maar altijd zo lief voor mekaar…

Het was een prachtig zonnige dag, perfect voor een leuk feestje. Dat de kids de kerk half afbraken en het varken uithingen samen met hun neefjes en nichtjes, probeer ik nog steeds hardnekkig te verdringen en liefst van al gewoon te vergeten, al is dat moeilijk gezien het zelfs fotografisch werd vastgelegd. Ziehier, bij wijze van zelfpijniging, of zelfbestraffing, zo u wilt, het bewijs:

Vreselijk… *zucht* Ik hoor nog steeds de andere familie, wiens jongste kind tegelijk werd gedoopt, denken ‘jezus (toepasselijk bij een doopviering), die mensen hebben hun kinderen wel ècht niet in de hand’… Soms dus inderdaad ècht niet, helaas…

Gelukkig hebben we het de rest van de dag iets meer beschaafd gehouden.

Follow – via bloglovin


patroon jurk: Ileana jurkCompagnie M
buitenstofje: Habiba
patroon legging: Viola Legging – La Maison Victor
Voeringstof/stofje kraag, en stofje legging: Pauli

spacy hoodie voor supersimmie

Ik ben een trotse meter. Ik heb namelijk een geweldig leuk metekind.  Zo eentje waar de mama’s naar kijken en denken: mannekes wat een schattig ventje. Zo eentje met van die heerlijk eerlijke en pure deugnietenoogjes, lekker wild (soms een beetje te, misschien, de mama en papa zien er soms mee af…) en toch ook zo lief. En zo kan ik nog wel even doorgaan 🙂 Ik stel u voor: Simon, aka de simmie, aka simperke, …

12004054_1414512628600560_8644346471816901064_nHij werd de voorbije zomer 4. Naast de ‘gewone’ kadootjes wilde ik ook een zelfgemaakt kadootje geven. Ik had namelijk een keischoon stofje gezien van Finch Fabrics, een echt jongensstofje. Ik bestelde het in pre-order, en daar liep het wat mis want de levering werd door omstandigheden steeds uitgesteld blijkbaar. Pas ruim na de verjaardag was het er eindelijk, en toen had ik al andere naaiplannen die af moesten raken, dus bleef het liggen. Ook het patroon veranderde. Ik kocht speciaal hiervoor de Ole van Zonen09, nam het patroon zelfs helemaal over, maar besliste uiteindelijk om toch voor een hoodie te gaan. Daar zou het stofje volgens mij beter in tot zijn recht komen. Ik koos de Omni tempore van Sofilantjes, want dat kraagske is toch zo schoon…

Uiteindelijk is de trui vorige week, alweer 4 maanden te laat dus, dan toch afgeraakt… Maar om het ‘goed’ te maken, maakte ik er een omkeerbare hoodie van, volgens deze fantastische tutorial van deze fantastische naaimadam. Een beetje stress, maar echt, die tutorial is geweldig. En in de commentaren staat nog een stukje extra uitleg over een van de moeilijkste stukjes uit de handleiding. Absoluut een aanrader!

Voor het passen (eerst zien of dat wel goed ineen zat vooraleer ik ermee zou afkomen, zeker na zoveel tijd!) en showen van het resultaat gebruikte ik de oudste dochter.

En om te bewijzen dat de trui weldegelijk helemaal omkeerbaar is:

Een lekker zachte nicky velours vanbinnen, helemaal winterproof! Ik was trouwens ook zeer te spreken over de kwaliteit van het ruimtestofje, echt heerlijk zacht, en stevig genoeg, zalig om mee te naaien, in tegenstelling tot veel van die dunne tricootjes.

Vorig weekend kon ik dan eindelijk de trui afgeven, en volgens de mama was SuperSimmie er heel content mee! Hij begon direct raket te spelen! Deze fotootjes maakten me zooooo blij:

Zijn jullie nu niet jaloers op zo’n tof metekindje? 😉

Toevallig zag ik net vandaag nog een andere blog waar hetzelfde stofje gebruikt werd voor een t-shirt, neem zeker eens een kijkje!

Follow (bloglovin)


ruimtestofje: finch fabrics  gekocht bij lelastof
blauwe nicky velours: ooit gekocht op het stoffenspektakel
patroon: omni tempore kids van Sofilantjes
tutorial omkeerbare kaptrui with love by eva

 

Jingle Bells…

DSC_0359

Het is weer de tijd van het jaar, de tijd van gezelligheid en versieren, van kerstbomen en lichtjes, van kadootjes en lijstjes, van kaartjes en tekstjes, van druk en veel, van eten en drinken, … Ik hou er wel van. Kitch mag voor een keer eens, zij het gedoseerd. En het is zowat de gezelligste en meest knusse periode van het jaar. Zeker als we ‘ons stoveke’ aansteken, en genieten van de heerlijke warmte van het brandende hout, de vlammen door het kachelraampje. Sfeer maken in huis, cocoonen. Heerlijk.  Ik laat jullie graag een beetje binnenkijken in mijn kerstgevoel…

december 2015 (168)

Deze kerstpieken-constructie maakte ik na het zien van deze DIY op Zilverblauw. Ik zond de foto in voor de kerstpagina, en daar staat die nu te blinken tussen zoveel ander moois. Wat ben ik daar blij mee! Op haar blog staan nog een heel aantal leuke kerst-DIY’s: kijk eens naar deze, en oooooh… deze vind ik echt GEWELDIG!!! Die ga ik zeker ooit nog eens proberen, maar het zal niet voor dit jaar zijn 🙂 En gisteren zag ik deze DIY ook nog, het houdt niet op!

Had ik al gezegd dat ik grote fan ben van haar blog/site?  De foto’s zijn telkens weer puur genieten en even wegdromen. Wat een stijl, zulke mooie kleuren! Ik kocht ook haar boek Shoot een tweetal maanden geleden, over ‘leren fotograferen met je hart’. Sindsdien probeer ik vaak te oefenen met de manuele instellingen van m’n fototoestel en lukt het steeds vaker om eens een echt leuk beeld te maken. Ik schrijf er zeker nog eens een post over, en overweeg om blogsgewijs iets te doen met de shoot challenge, maar dat is voor later.. Ik kan het jullie in elk geval ten zeerste aanraden! Wie nog een gaatje heeft op zijn kerstlijstje, weet wat gedaan…

Als alles goed is, kan je bij sommige foto’s klikken om te zien van waar de spulletjes en kaartjes komen.

Ook op andere blogs zag ik al leuke en mooie kerstinspiratie. Kijk bijvoorbeeld eens bij haar en haar, en er zijn er vast nog hele leuke! En op deze nieuwe blog, die -de wereld is klein!!- van een vroegere collega blijkt te zijn, vond ik deze leuke DIY. En op pinterest is er vast nog veeeeeeeeeeeeel moois te vinden!! Ik verzamelde al heel wat op mijn kerstmis-bord.

En ik word graag geïnspireerd, dus laat gerust wat tips na in de comments!

Follow – Bloglovin


Merci Juliette

Rosanne ging enkele maanden geleden over van de babygroep naar de peutergroep in de crèche. Bij een afscheid hoort een bedankje natuurlijk. Ik maakte bij de oudste dochter al telkens iets zelf: stempels en een omkeerbare tas toen ze naar de peutergroep ging, en bij het afscheid van die groep een driehoekssjaal en klein tasje. Deze keer wilde ik ook iets leuks maken.

De overgang kwam echter wat sneller dan ik dacht, en ik had allemaal naaidingetjes op de planning staan met een deadline, waardoor er weinig tijd overbleef. Met het schaamrood op de wangen ben ik dus onlangs, zo’n 4 maanden te laat (ach ja, eens een bepaalde grens overschreden is, komt het niet meer op een maandje zeker?), toch de kadootjes gaan afgeven. Ik maakte een Juliette-tas uit het boek ‘Mijn Tas’, en aapte gewoon helemaal het voorbeeld uit het boek na: zwart met een gouden paspel ertussen. Leek me iets dat iedereen wel mooi zou vinden, en dat daardoor misschien ook wel echt gebruikt zou worden.

Ik voegde nog een heerlijke thee toe uit de bioplanet. Ze hebben daar, en in de ‘gewone’ biowinkel trouwens ook, een heel assortiment van deze theeën van Natural Temptation. Ik gaf er al vaak doosjes van cadeau: “you’re sweet”, “wish you luck”, “welcome little baby”, “good luck”, “rise and shine”, … En deze keer dus toepasselijk “Thanks a Lot”.

Daarbij nog het bedankkaartje dat we ook naar onze vrienden en familie stuurden, en het pakketje was klaar! november 2015 (8)november 2015 (1)

Ik begin intussen al na te denken voor de volgende afscheidscadeautjes. Maakten jullie iets zelf voor juffen of verzorgsters en hebben jullie goeie suggesties?

Follow – bloglovin


zwart stofje: Pauli
gouden paspel: Veritas (denk ik…)
patroon: Juliette uit Mijn Tas
thee: Natural Temptation – in de biowinkel

heb jij al een hobby? – flow weekly

Een van mijn favoriete ‘boekskes’ is ‘de flow’. Flow dus, met andere woorden. Net vandaag de nieuwe gekocht, alweer een prachtexemplaar, ik kan niet wachten om ‘m helemaal te lezen!

20151201_Flow8_covers

Telkens weer voel ik vanalles borrelen en bruisen als ik door de flow blader. Het doet je denken, doet je stilstaan, roept emoties op, maakt je bewuster, maakt je creatief, geeft energie, … Het is echt pure me-time, als ik eraan begin. Zelfs al is het voor een goeie 10 minuten op de trein. Ik schrijf er vast nog wel eens een (of meerdere) posts over. Ik herinner me trouwens ooit een blog gelezen te hebben van een zekere Tine, wiens blog intussen verdween, die hier ook telkens zo door geïnspireerd werd dat ze er iets mee wou doen. Om maar te zeggen dat ik dus niet alleen ben met m’n gevoel. Nu ja, dat wist ik wel, want Flow is natuurlijk niet voor niks tijdschrift van het jaar geworden in Nederland…
Naast de gewone flow, is er ook de flow weekly en de flow specials. Telkens echte pareltjes, ik ben er helemaal aan verslaafd. En vandaag kocht ik dus ook de Flow Weekly:

december 2015 (134).JPGHet was weer leuk om lezen, en omdat deze blog toch vooral zal gaan over mijn hobby’s, of toch over wat ik leuk vind in het leven, kon ik het niet laten er iets over te schrijven! Ik werd echt blij toen ik het las. Zo voelde ik me aangemoedigd in deze hele nieuwe blog-ervaring/poging. Want ik las dat een of andere tekstschrijver zei dat het in feite niet uitmaakt of iemand ‘bewondering’ opbrengt voor je hobby (in casu dus een ‘nieuwe hobby’, het bloggen), want dat het erom gaat dat je er plezier aan hebt. Dus dacht ik: da’s waar, ik doe het gewoon en zie wel wat het geeft! Ik las ook heel wat aanmoediging om vooral veel te durven proberen, te durven leren. Dat alles gaat ook op voor het naaien, en andere knutsels. Door al dat proberen, heb ik al zoveel geleerd!

Ik las ook dit:

december 2015 (132).JPG

Is dat niet om gelukkig van te worden?

En er zat deze week ook een prachtig postertje in het midden, zoals trouwens meestal wel het geval is…

december 2015 (129)

Wie meer wil lezen: haast u naar de krantenwinkel, want elke donderdag is er een nieuwe, en dit exemplaar is er dus nog tot en met woensdag 09/12!

Follow – Bloglovin

N.B. Alle inhoud op de foto’s is dus van Flow, ik hoop dat ik niks grondig mis doe met deze foto’s hier te zetten. Ik moet me er eens in verdiepen, en moest iemand weten dat dit fout is, please let me know! Dan verwijder ik het natuurlijk meteen!!

Goud & Glitter Feest!

Dit jaar werd er al wekenlang uitgekeken en afgeteld naar de grote dag: haar vierde verjaardag. “Mama, hoeveel vingers nog?”, “Mama, hoe lang moet ik nog wachten?”, “Mama, wanneer is het feest?” …

glitterfeest2

Voor mijn ‘ik word zo blij van blingbling’-meisje wilde ik dit jaar eens iets anders dan anders. Een gewoon feest is al leuk, maar een goud- en glitterfeest, dat zou pas iets worden! Alleen al als ik me de glinsteringetjes in de oogjes van m’n dochtertje voorstelde, kreeg ik er zelf al plezier in! Dus werden er de weken voorafgaand aan de grote dag heel wat voorbereidingen getroffen, te beginnen met een heuse uitnodiging:

DSC_0040

Met gouden stift werd die beschreven, en het envelopje werd met glitterspray bewerkt.

Verder verzamelde ik in allerhande winkels gouden en glitterende spulletjes en prulletjes, gaande van slingers tot onderleggers, bordjes en bestek, ballonnen, … Ik leefde me uit in Langzalzeleven, een fantastisch leuke Nederlandse webshop, en daarnaast maakte ik ook sneeuwglobes met materiaal dat ik bij Studio Blanche kocht, een superleuk winkeltje waar je allerhande gelegenheidsdrukwerk, doopsuikermateriaal, enz. kan kopen of op maat laten maken. Ik kocht er 2 jaar geleden ook al materiaal voor de doopsuiker van m’n jongste dochtertje en zou zo de hele winkel leeg hebben kunnen kopen! Ook zij was er trouwens een tevreden klant…

En dan was het zover en kon het huis versierd worden, terwijl papa met dochters naar het turnen en dansen was.

Bij het thuiskomen, was er eentje héééééééél erg blij!!

Er werd natuurlijk ook hartelijk gesmuld!! Kaastaart is hier onze favoriet!

Maar een feest is natuurlijk geen feest zonder slingers en ballonnen!

Ook de keuken werd versierd op dezelfde manier, zodat alle tantes, nonkels, neefjes, nichtjes, en grootouders zich konden baden in al dat goud en glitter!
Dochterlief was heel erg blij!

Begin januari wordt de jongste 2 en wordt er opnieuw gevierd. Ik heb de smaak te pakken, dus het thema ligt al vast: party animal… Ik heb al heel wat in huis gehaald om er iets van te maken, dus stay tuned 😉

En jullie, hebben jullie themafeest-ervaring?

Follow -bloglovin


(PS. Het zou leuk zijn als jullie mijn blog willen volgen, bv. via bloglovin :-))

bordjes, bestek, gouden tafelkleed, bekertjes, doorschijnende en gouden ballonnen, grote gouden confetti, kaarsjes: langzalzeleven
sterrenbordjes, sterrenprikkers, enkele slingers, gouden ster, gouden tape voor lettertang, servietten, rietjes, … : hema
alle materiaal voor de snowglobes, glinsterend bakkerstouw: studio blanche
gouden letterslinger: wolfenwolkje
gouden onderleggers, glitterballetjes (aan slinger gehangen): colruyt
andere spulletjes: kruidvat, wibra, flying tiger, …

ontroering en schoonheid in donkere dagen

Gisteren was ik getuige van een bijzonder, warm moment.  Na een interessante studiedag, bleef ik in Brussel hangen omdat m’n lief en ik naar het optreden van Trixie Whitley gingen in de AB in Brussel. Ik moet zeggen dat ik best wel wat onder de indruk was van de militaire aanwezigheid die daar het beeld bepaalt dezer dagen.

Op de amper 100 of 200 meter die ik wandelde van de metrohalte naar de AB zag ik 2 of 3 van die zware pantserwagens, en een tiental zwaarbewapende militairen rondlopen. Een vaag en licht gevoel van angst  en ongemak bekroop me, en niet alleen dat. Het was ook een best bizarre ervaring om te zien hoe er massaal selfies genomen werden met die voertuigen en militairen, alsof het een of ander curiosum was dat ze daar voor de show hadden neergezet. In feite had heel die korte wandeling iets bevreemdends. Het wemelde van de dakloze mensen, beschutting zoekend met kartonnen en slaapzakken, de ene met een hondje, de andere met een konijn, allen met een kartonnetje om centjes te vragen. Tegelijk is daar het prachtig verlichte beursgebouw, en de kerstmarkt, met kraampjes vol friet en drank en lekkers. Militairen, daklozen, kerstvierders, en dat alles op 100 meter. Het leek wel een of andere B-film waarin ik toevallig figureerde.

De AB zelf werd duidelijk extra bewaakt. Ondanks dat ik rationeel echt wel wist dat het risico echt niet groot zou zin, was dat toch geruststellend. En toen gebeurde het. Ik stond in de rij te wachten om geld af te halen. Vlak naast de automaat zat een dakloze oude man. Dik ingepakt tegen de kou, vuil, en arm. Naast hem een mistroostig karretje met een karton erbovenop waarop een knuffelbeertje lag en verder een heleboel rosse centjes, een paar munten van 10 cent, een paar van 20 cent. Hoop en al een euro of 2. De man keek er amper naar. Tristesse. In ’t kwadraat misschien. Plots kwam daar een van die zwaarbewapende mannen aan, liep recht naar hem, gaf hem een heel zakje vol met eten, en liep terug naar zijn twee metgezellen. Paf. Ik voelde me plots doordrongen van dankbaarheid, had zin om te gaan zeggen hoe mooi ik dat vond. Hoe warm, en hoe bijzonder. En hoe symbolisch.

Ik ging in een cafeetje verderop een theetje drinken terwijl ik wachtte op m’n lief met de tickets. Ik heb al een paar jaar niet meer zoveel tijd om te lezen, hoewel ik als kind hele bibliotheken heb verslonden en ook later en nu nog heel erg kan genieten van een goed boek. Maar nu had ik toch een boek bij, en wat voor een: ‘Vele hemels boven de zevende’ van Griet Op De Beeck

De Letterschuur: Fijne leeswaren : Vele hemels boven de zevende

Ik kan het iedereen aanraden. Ik heb het daar uitgelezen. Het overkomt me niet vaak, maar ik werd overrompeld door emoties en heb het even moeten wegleggen omdat ik anders ter plekke zou beginnen huilen. Ik las er onder andere dit:

Leef hard en goed en schoon en wild. Kijk goed, voel beter. Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg. Koester en laat u koesteren. Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. Blijf hopen, willen, dromen, wensen. Wees kwetsbaar en sterk, en lief voor kleine dieren. En drink op tijd en stond een goed glas, dat helpt altijd.

En dat deed ik, die avond. Het optreden was werkelijk fenomenaal, ongelooflijk, subliem. Superlatieven schieten tekort. Wat een stem, wat een topwijf, wat een power, wat een muziek!! Af en toe schoot de gedachte aan de Bataclan toch door m’n hoofd, maar niks kon afbreuk doen aan het gevoel. 90 minuten puur genot van heerlijke muziek. Wie Trixie Whitley niet kent, raad ik aan om daar zo snel mogelijk verandering in te brengen, en om vooral naar haar optreden te gaan in april in Antwerpen.

Toen we daarna op de metro zaten, zag ik zoveel verschillende mensen. Alle kleuren, alle types. Ik zag een gesluierde vrouw op de schoot bij een blanke man, innig kussend. Ik zag mensen knuffelen, mensen drinken. Ik dacht aan iets wat Trixie Whitley zei toen ze het nummer ‘closer‘ aankondigde. Ze was bij het schrijven van dat nummer bezig met een soort oude oosterse filosofische stroming waarbij het o.a. ging over ‘eliminating the space between us’, en ze legde de link met het klimaat waarin we leven tegenwoordig. Ze eindigde met een soort oproep om de afstand tussen mensen wat kleiner te maken, om mekaar te omarmen, ‘cause in the end we’re all the same species’. Ik vond dat schoon.

Terug thuis ging ik gauw slapen. Jongste dochter kroop tegen me aan en sliep voort. Ik aaide haar hoofdje, keek naar haar gezichtje. En ik dacht: de wereld kan ook zo mooi zijn.